ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 835 ท่านท่องคาถา ข้าร่ายรำ / ตอนที่ 836 เลียนแบบ

ตอนที่ 835 ท่านท่องคาถา ข้าร่ายรำ / ตอนที่ 836 เลียนแบบ
ตอนที่ 835 ท่านท่องคาถา ข้าร่ายรำ

อวี๋เซียนไม่ได้แค่พูดเท่านั้น นางลุกขึ้นยืนทันที

เซี่ยเฉียวยื่นมือออกไปคว้าแขนนางให้กลับมาที่เดิม “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่ตรงนี้ก่อน”

หากพวกนางอยู่เฉยๆ ไม่เคลื่อนไหวอะไรวุ่นวายจนวิญญาณพบเข้า คืนนี้ก็อาจจะผ่านไปได้ง่ายหน่อย

“ก็ได้…” อวี๋เซียนไม่รู้ว่าเซี่ยเฉียวมีเจตนาอย่างไร แต่หลังจากที่ครุ่นคิดดูแล้วนางก็เลือกที่จะเชื่อคำพูดของเซี่ยเฉียว

ทั้งสามคนสวมใส่เสื้อผ้าไม่มาก แต่บนรถมีผ้าห่มสำรอง แม้ลมจะแรงแต่ก็ไม่หนาว

เซี่ยเฉียวแอบมองสถานการณ์รอบด้านอยู่ตลอดเวลา

วิญญาณที่นางมองเห็นในตอนนี้มีไม่ต่ำกว่ายี่สิบตนแล้ว พวกเขาต่างก็ลอยไปลอยมา ไม่ว่ารูปแบบไหนก็มีทั้งนั้น เนื่องจากนางสามารถรับรู้ได้ถึงวิญญาณชัดเจนมากกว่าคนอื่น ดังนั้นเมื่อมีวิญญาณลอยผ่านมาใกล้ๆ นางจึงรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวเล็กน้อย

เสียงหวีดหวิวดังมาเป็นระยะ

จนแยกไม่ออกแล้วว่าเป็นเสียงลมหรือเป็นเสียงอะไรกันแน่

“ข้ารู้สึกเหมือนมีสัตว์ร้ายอยู่ในป่านี้ตลอดเวลา แต่เสียงลมก็ดังมากจนข้าแยกไม่ออก” อวี๋เซียนขมวดคิ้ว ใบหน้าของนางเคร่งขรึมเล็กน้อย

ระหว่างที่นางเดินทางมาเมืองหลวง นางก็เคยพบกับสัตว์ร้ายมาก่อน แต่มันก็แค่หมูป่าตัวหนึ่งเท่านั้น ตอนนั้นนางวิ่งหนีอย่างเร็ว และในมือของนางก็ไม่มีอาวุธใดๆ จึงไม่สามารถทำอะไรหมูป่าตัวนั้นได้

ตอนนี้เซี่ยเฉียวมีดาบสั้นและหน้าไม้คันหนึ่ง

หากเป็นหมูป่าจริงๆ นางก็น่าที่จะจัดการได้

เพียงแต่รอบด้านมืดไปหน่อย…

วันนี้ไม่ใช่เพิ่งจะข้างแรมหรือวันเดือนดับ ตามหลักแล้วก็น่าจะมีแสงจันทร์อยู่บ้าง แต่พอท้องฟ้ามืด พระจันทร์กลับเร้นกายหายไปเสียแล้ว พอยื่นมืออกไปก็แทบจะมองไม่เห็นนิ้วทั้งห้าเลย

เสียง…

ดูเหมือนจะยิ่งใกล้เข้ามาทุกที

กรอบแกรบ

บางจังหวะเหมือนเสียงฝีเท้า แต่ก็ยังได้ยินเสียงเหมือนดังออกมาจากป่าด้วย

อวี๋เซียนปกป้องคนด้วยมือเดียว นางจ้องมองตรงไปไม่ไกล พยายามเพ่งมองให้เห็นชัดเจนขึ้นบ้าง

นางเก็บมืออีกข้างหนึ่งกลับมาและถือดาบสั้นขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยกลัวว่าจะตอบสนองไม่ทันเวลา ท่าทางของนางดูเหมือนนักรบที่เฝ้ารอการต่อสู้

เซี่ยเฉียวรู้สึกได้ว่าถูกวิญญาณเฝ้ามอง

“ทั้งๆ ที่ข้า…ได้ยินเสียงอยู่ชัดๆ แต่…” กลับไม่มีอะไร

อวี๋เซียนรู้สึกว่าความรู้สึกนี้น่ากลัวมากเกินไป นางรู้สึกว่ามีศัตรูอยู่รอบๆ ตลอดเวลา แต่กลับมองไม่เห็น ในขณะเดียวกันก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเข้ามาข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว…

เป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอาเสียเลย

“วิญญาณน่ะ” เซี่ยเฉียวบอกความจริง “เสียงที่เจ้าได้ยินคือเสียงแทะกระดูก”

ส่วนจะกระดูกอะไรนั้น นางไม่รู้

“…” เฝิงหยิงหยิงขลาดกลัวขึ้นมาทันที

อวี๋เซียนอดด่าขึ้นมาไม่ได้ “ที่แท้ก็เป็นของที่มองไม่เห็นนี่เอง มิน่าเล่าถึงได้หลอกคนได้ขนาดนี้ จนตายเป็นวิญญาณไปแล้วก็ยังไม่รู้ความ กลับกล้าหาเรื่องมนุษย์ ทำชั่วๆ มากก็ระวังจะถูกปรมาจารย์จัดการจนวิญญาณสลายไปหมด!”

นางไม่กลัวหรอก

นางยังมีชีวิตอยู่ แต่อีกฝ่ายตายไปแล้ว จะสู้นางได้อย่างไร!

มือของเซี่ยเฉียวสั่นขึ้นมาทันที แล้วนางก็เริ่มท่องคาถาชำระใจ

อวี๋เซียนฟังจนเวียนหัวไปหมด

นางได้ยินแต่คำว่าเหล่าจวิน ทวยเทพ อัปมงคลอะไรพวกนั้น แต่ก็ฟังไม่เข้าใจเลยสักคำ

“ที่บ้านเกิดของข้าแม่หมอก็สามารถท่องมนต์คาถาได้ แต่นอกจากนางจะท่องได้แล้ว นางยังสามารถร่ายรำได้ด้วย…ตอนเด็กๆ ข้าแอบเรียนมา หรือว่า…ให้ข้าลุกขึ้นร่ายรำด้วย?” เฝิงหยิงหยิงลังเลเล็กน้อย

ตอนที่นางอายุห้าหกขวบและเล่นกับญาติๆ ทุกคนก็เคยไปแอบดูแม่หมอขับไล่ความโชคร้ายกัน

เซี่ยเฉียวได้ยินแล้ว แต่นางกำลังท่องมนต์คาถา จึงไม่สามารถเสียสมาธิได้

ตอนนี้พวกนางถูกวิญญาณพบเห็นแล้ว ก็ต้องจัดการให้พวกเขาไสหัวไปไกลๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้จึงจะได้

“หรือว่า…ให้ข้าลองดู?” อวี๋เซียนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ แต่เมื่อร่ายรำขึ้นมาก็อาจจะทำให้ใจสงบลงได้บ้างกระมัง

ตอนที่ 836 เลียนแบบ

เฝิงหยิงหยิงยืนขึ้น นางนึกถึงท่ารำที่แม่หมอร่ายรำเมื่อก่อน จากนั้นก็ร่ายรำอยู่ตรงที่เดิมนั่นแหละ

อวี๋เซียนอ้าปากค้าง

นางนึกว่า…

การร่ายรำนี้ควรจะงดงามมาก เพราะถึงอย่างไรเฝิงหยิงหยิงก็เป็นหญิงงามคนหนึ่ง นางน่าจะร่ายรำชมจันทร์อะไรแบบนั้นสิ แต่ว่า…

นี่มันไม่เหมือนที่นางคิดไว้เลยแม้แต่น้อย!

ทันทีที่เฝิงหยิงหยิงก้าวขา นางก็เคลื่อนไหวใหญ่โตราวกับผู้ชายอกสามศอกคนหนึ่ง มือนั้นวาดโค้งเกินจริง ท่าทางคล้ายกับพวกทหารเมามายที่นางเคยเห็นในค่ายทหารเรือตอนเป็นเด็กไม่มีผิด!

“นี่…สามารถปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายได้จริงหรือ” อวี๋เซียนไม่แน่ใจอยู่บ้าง

ท่าร่ายรำเช่นนี้ในค่ำคืนมืดมิดนั้นดูน่ากลัวมากกว่า

“ข้าก็ไม่รู้ แม่หมอที่บ้านเกิดของข้าก็ทำแบบนี้” สีหน้าเฝิงหยิงหยิงดูจริงจัง “หากมันไม่ได้ผล…อาจารย์อวี๋ เจ้าสวดมนต์เป็นไหม”

“คัมภีร์วิถีเต๋า[1] หรือกายวัชระ ข้าท่องได้เพียงสองอย่างนี้เท่านั้น” อวี๋เซียนรู้สึกเขินอาย

เดิมทีนางไม่สามารถท่องได้แม้แต้เล่มเดียว แต่หลังจากที่ถูกปู่ย่าขังไว้เป็นเวลาสามปี ตลอดสามปีมานี้นางออกไปไหนไม่ได้เลย และถูกบังคับให้ปักผ้าอ่านตำราสำหรับผู้หญิง หรือไม่ก็คัดลอกพระคัมภีร์เพื่อสวดอ้อนวอนขอพร

“ก็น่าจะใช้ได้หมดนะ แต่แม่นางเซี่ยกำลังท่องคาถาของลัทธิเต๋า หากอย่างนั้นเจ้าท่องคัมภีร์วิถีเต๋าจะดีกว่า” เฝิงหยิงหยิงแนะนำ

อวี๋เซียนพยักหน้าตกลง

นางเหลือบมองไปที่เซี่ยเฉียวซึ่งนั่งขัดสมาธิแล้วทำตามทันที

นางเลียนแบบท่าทางของเซี่ยเฉียว เมื่อมองดูท่านิ้วของเซี่ยเฉียว อวี๋เซียนก็สับสนเล็กน้อย

“นิ้วมือของแม่นางเซี่ยนี่ทำมาจากเส้นบะหมี่หรืออย่างไร มันอ่อนไปหน่อย ข้าทำไม่ได้”

นิ้วทั้งห้านี้กำลังจะพันกันอยู่แล้ว แต่ก็ยังมีความงดงามที่อธิบายไม่ได้ มันดูข่มคนได้จริงๆ

อวี๋เซียนยอมแพ้และเริ่มท่องคัมภีร์แต่โดยดีทันที

เซี่ยเฉียวฟังการสนทนาของทั้งสองคนข้างๆ จนสมาธิของนางแทบจะหลุดแล้ว

โชคดีที่ทั้งสองไม่พูดอะไรไร้สาระต่อไปหลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว ไม่อย่างนั้นนางคงไม่สามารถท่องคาถานี้ต่อไปได้จริงๆ

ตอนที่เซี่ยเฉียวกำลังร่ายคาถา วิญญาณที่เดิมทีกำลังใกล้เข้ามาทีละก้าวก็มองมายังทิศทางของพวกนางด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้อีกต่อไป

แต่ตอนนี้ที่พวกนางถูกพบแล้ว ประกอบกับกลิ่นอายของมนต์คาถาที่โดดเด่น พวกนางจึงดึงดูดความสนใจของวิญญาณตนอื่นอย่างช้าๆ

พวกเขาเริ่มลอยมาที่นี่

เสียงใบไม้ กรอบแกรบ ฟังดูเหมือนเสียงกลองปลุกพลังซึ่งทำให้คนที่ได้ยินจิตใจว้าวุ่น

“สามคนนี้ตามพวกเรามาตอนกลางวัน!” วิญญาณตนหนึ่งกระโดดอกมาแล้วชี้ไปที่พวกเซี่ยเฉียว

วิญญาณพวกนี้วนอยู่บนพื้นรอบกายของเซี่ยเฉียวอย่างตื่นเต้น

แขนข้างหนึ่งค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทีละเล็กทีละน้อยเหมือนงู

ค่อยๆ มาถึงข้างกายของเซี่ยเฉียวอย่างช้าๆ

ก่อนจะลองสัมผัสดูเล็กน้อย

แล้วมันก็หายวับไปทันที

ยันต์และคาถาป้องกันตัวของปรมาจารย์ไม่ใช่ของเล่น

“แขนของข้าหายไปแล้ว…” วิญญาณโมโหขึ้นมาทันทีก่อนจะลอยขึ้นไปกลางอากาศ และตะโกนใส่เซี่ยเฉียวไม่หยุด “คืนแขนของข้ามานะ…นั่นมันแขนของข้า แขนของข้านะ!”

“…” เซี่ยเฉียวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“พวกเรากรีดร้องโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์ ยันต์คาถาของคนคนนี้มีพลังมาก! นางต้องเป็นปรมาจารย์ที่คอยจับวิญญาณเป็นแน่”

“แต่นางดูไม่เหมือนนักพรตเลยนี่!”

“ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”

“พวกเราไม่สามารถเข้าใกล้ได้ แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตนั้นไม่เหมือนกัน! จิ๊ๆ…”

วิญญาณกลุ่มหนึ่งยิ้มอย่างชั่วร้าย ในอากาศก็ยังมีค้างคาวอีกหลายตัวบินวนอยู่

“ทำไมข้ารู้สึกว่ารอบด้านยิ่งมืดขึ้นทุกที” อวี๋เซียนอดรู้สึกประหม่าขึ้นมาไม่ได้ เมื่อครู่นี้นางยังพอมองเห็นระยะสองสามเมตรที่ห่างออกไปได้ แต่ตอนนี้นางแทบมองไม่เห็นท่าทางร่ายรำของเฟิงหยิงหยิงแล้วด้วยซ้ำ

คาถาของเซี่ยเฉียวหยุดลงอย่างกะทันหัน

——————————————————-

[1] คัมภีร์วิถีเต๋า คัมภีร์เต้าเต๋อจิง