ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 751 รอให้เจ้าหมดลม / ตอนที่ 752 ฝังอย่างยิ่งใหญ่

ตอนที่ 751 รอให้เจ้าหมดลม / ตอนที่ 752 ฝังอย่างยิ่งใหญ่
ตอนที่ 751 รอให้เจ้าหมดลม

เซี่ยผิงกั่งเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพ ข้างๆ โลงศพที่มีเซี่ยผิงไหวนอนอยู่ข้างในนั้นยังมีโลงเปล่าอยู่อีกใบหนึ่งด้วย

จู่ๆ ตระกูลเซี่ยก็มีงานศพ เพื่อนบ้านของพวกเขาจึงงงงวยกันไปหมด แต่คนตระกูลเซี่ยต่างก็ยังปิดปากสนิท พวกเขาแค่ได้ยินมาว่าผู้ตายเป็นเพื่อนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาคนหนึ่ง

แต่คนนอกก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ตาย

เซี่ยผิงกั่งส่งโลงศพออกไปนอกเมือง

พอหาที่เหมาะๆ ได้ก็สั่งให้คนขุดหลุมทันที

“น้องหญิง เจ้าไปดีนะ” เซี่ยผิงกั่งเสแสร้งแกล้งทำ เขาพูดออกมาหนึ่งประโยคก่อนที่จะเอ่ย “ฝังเถอะ”

เซี่ยผิงไหวสมองเลอะเลือน เขาเพียงแต่รู้สึกได้ถึงความโยกโยนโคลงเคลง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ เมื่อได้ยินเสียงของพี่ชายใหญ่ เขาก็ยกมือขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรงพยายามขูดมือกับฝาโลงด้านใน ปากพะงาบๆ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

เขาหิวมาก กระหายมาก และแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว เขาคงจะตายแน่แล้ว

เขาทำผิดต่อพี่หญิงใหญ่ ทั้งๆ ที่เป็นความผิดของเขา แต่พี่ชายใหญ่สัตว์เดรัจฉานนี้กลับให้พี่หญิงใหญ่ตายเป็นเพื่อนเขา!

หากเขารู้อย่างนี้ก็คงจะชิงตายไปเองเสียก่อนแล้ว จะได้ไม่ต้องทำให้พี่หญิงใหญ่ต้องมาลำบากไปด้วย!

เดิมทีพี่หญิงใหญ่ก็มีสุขภาพร่างกายไม่ดีอยู่แล้ว นางถูกทิ้งให้เติบโตข้างนอกมาตั้งแต่เล็ก กว่าจะกลับมาได้ ตอนนี้ยัง…ต้องมาถูกพี่ชายแท้ๆ ที่คลานตามกันมาฆ่าตายแบบนี้อีก!

น่าสงสาร พี่หญิงใหญ่น่าสงสารมากจริงๆ!

เซี่ยผิงไหวร้องไห้ไม่ออก แม้แต่น้ำลายก็ยังไม่มี น้ำตาของเขาจะมาจากไหนได้

เขารู้สึกสิ้นหวังจริงๆ

“ฝังน้องหญิงใหญ่แล้ว ก็…ฝังเจ้าเด็กนี่ไปเลยเถอะ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างเฉยชา

ทุกคนเริ่มหามโลงลงหลุม

ทันใดนั้น เชือกที่ผูกอยู่ก็ขาด ‘ผึง’ ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้!

พวกเขายังอยู่ห่างจากหลุมที่ขุดเอาไว้พอสมควรเลยทีเดียว แต่โลงศพนั้นก็มาแตกออกเสียอย่างนี้ ฝาโลงก็เปิดกระเด็นออกมาด้วย!

ขณะนั้นเป็นเวลาพลบค่ำ เมฆแดงลอยอยู่บนท้องฟ้า และแม้ว่าดวงอาทิตย์จะไม่ส่องแสงเจิดจ้า แต่แสงก็ส่องมากระทบเขา ในขณะนั้นเซี่ยผิงไหวก็คิดไปว่าเขาได้เห็นแดนสวรรค์แล้ว

เขารู้สึกตกตะลึง ล้มลุกคลุกคลานสับสน เขาหรี่ตาเล็กน้อย หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็เห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น

รอบๆ นั้นมีเงาไม้ตะคุ่ม เต็มไปด้วยฝุ่นดินคละคลุ้ง มีกลิ่นของต้นไม้ใบหญ้า และยังมี…ใบหน้าของคนตระกูลเซี่ยจำนวนมาก และบนตัวของพวกเขาทั้งหมดต่างก็มีสีขาวเป็นส่วนประกอบกันคนละนิดคนละหน่อย…

เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว “โชคร้ายจริงๆ อยู่ดีๆ โลงก็ดันมาแตกจนได้? ช่างเถอะ เติมดินลงไปเลย ไม่ต้องสนใจฝาโลงนั่นแล้ว!”

เซี่ยผิงกั่งสั่งการเล็กน้อย จากนั้นบ่าวรับใช้ก็ลงมือขุดดินทันทีราวกับพวกเขาเป็นหุ่นเชิด

ทันใดนั้นเซี่ยผิงไหวก็รู้สึกได้ถึงก้อนดินที่ตกกระทบลงบนศีรษะเขาราวกับฟ้าถล่มลงมา ในใจเขาเต็มไปด้วยโทสะก่อนจะรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่น้อยนิดเพื่อยืนขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำแสงแหบแห้ง “ข้า…ข้ายังไม่ตาย!”

เซี่ยผิงกั่งมองลงไปในหลุม “ยังไม่ตาย? งั้นก็รีบเข้าเถอะ ดูเสื้อผ้าที่เปรอะไปด้วยเลือดของเจ้าและหน้าซีดขาวอย่างนั้น ข้าว่าเจ้าคงหมดลมเสียก่อนจะกลับไปถึงเมืองหลวงอยู่ดี เดี๋ยวข้าก็ต้องลำบากเดินกลับมาใหม่อีก”

“ไม่อย่างนั้น…เอาอย่างนี้ ข้าจะรออยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน พอเจ้าหมดลม ข้าก็ค่อยฝังเจ้า แบบนี้คงจะได้แล้วสินะ แต่เจ้าต้องรีบหน่อยล่ะ ข้ายังต้องรีบกลับไปก่อนประตูเมืองจะปิดอีก” เซี่ยผิงกั่งโหดเหี้ยมไร้น้ำใจ

หัวใจของเซี่ยผิงไหวกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

เขาไร้เรี่ยวแรง แต่ก็ไม่มีใครช่วยเขา

ในเวลานี้ทุกคนมองเขาราวกับว่าเขาได้ตายไปแล้ว…

“พี่หญิงใหญ่ล่ะ…” น้ำเสียงของเขาราวกับคนแก่ ฟังดูอ่อนแรง

เซี่ยผิงกั่งชี้ไปที่หลุมศพข้างๆ เขา “อยู่ที่นั่นไง เจ้าจะปีนออกมาทำความเคารพนางสักหน่อยก็ได้นะ”

นัยน์ตาของเซี่ยผิงไหวหรี่เล็กลง ดวงใจของเขาสั่นสะท้าน และก็ไม่รู้ว่าเขาเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนจึงสามารถขยับตัวได้ เขาเหยียบโลงศพแล้วปีนขึ้นไปก่อนจะล้มลงบนพื้นทันที ท่าทางน่าสงสารยิ่ง

ตอนที่ 752 ฝังอย่างยิ่งใหญ่

เซี่ยผิงไหวถูกขังอยู่ในโลงศพนานจนตนเองเชื่อเรื่องที่เซี่ยเฉียวตายไปแล้วโดยไม่มีข้อสงสัย!

หลายวันมานี้ ท่านป้าหลินก็มา เพื่อนร่วมงานของพี่ชายใหญ่ก็มา แม้แต่ท่านพ่อของเขาก็มาแล้ว!

จริงสิ รัชทายาทยังให้คนส่งของที่ต้องใช้ในงานศพมาอีกด้วย

เกิดเรื่องกับพี่หญิงใหญ่แล้วจริงๆ!

เขาพยายามคลานออกไปสุดชีวิต พ่อบ้านเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสงสาร เขามองไปที่เซี่ยผิงกั่งด้วยความรู้สึกสับสน “คุณชายใหญ่ หรือจะ…”

ช่วยสักหน่อย?

“ช่วยอะไร! หากหลุมเล็กแค่นี้ยังคลานขึ้นมาเองไม่ได้ มันก็สมควรตายแล้ว! ข้าไม่มีน้องชายที่ไม่ได้เรื่องขนาดนั้น!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างเย็นชาสุดขีด

เซี่ยผิงไหวเด็กบ้านี่ไม่เหมือนเขา ฉลาดเป็นกรด แถมยังดวงดีด้วย

ตอนที่เซี่ยผิงไหวเกิดมา ค่ายโจรของพวกเขาก็เจริญรุ่งเรืองแล้ว ต่อมาเขากับท่านพ่อไปรบกับพวกคนเถื่อน เซี่ยผิงไหวก็เสพสุขอยู่เบื้องหลัง เขาไม่เคยอยู่ในสนามรบ แต่ก็ได้รับการยกย่องจากเพื่อนฝูงราวกับเป็นฮ่องเต้ที่สละบัลลังก์แล้ว มีความอิสระเสรี เมื่อย้ายมาอยู่ในเมืองหลวงแล้วหลูซื่อก็ยังคอยเอาอกเอาใจเขาอีก

แม้จะถูกเขาทุบตีมาก็หลายครั้ง แต่ก็เป็นเพียงแผลภายนอกเท่านั้น ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ผิวหนังที่ปริแตกหรือจะสู้ความสะเทือนใจที่ได้รับ?

เซี่ยผิงไหวล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายครั้งจนปีนขึ้นมาจากหลุมได้ในที่สุด

จากนั้นเขาก็คลานไปที่หลุมศพของเซี่ยเฉียว

เซี่ยผิงกั่งถึงกับทำป้ายหลุมศพที่เรียบง่ายอย่างที่สุดขึ้นมาหนึ่งอัน บนนั้นยังเขียนไว้ว่า ‘หลุมศพของเซี่ยเฉียว’ เขียนอักษรก็ผิด!

แต่ตอนนี้เซี่ยผิงไหวกำลังตาลาย เขาจึงมองไม่ออก

เขากอดแผ่นป้ายนั้น แล้วเริ่มโหยหวนด้วยเสียงอันแหบแห้ง “ข้าผิดต่อท่านพี่หญิงใหญ่! ข้าโง่เง่าจริงๆ ข้าไม่ควรรับของของคนอื่นมา ข้าไม่ควรละโมบโลภมาก พี่หญิงใหญ่ท่านกลับมาก่อน! พี่หญิงใหญ่ พี่สาวของข้า…”

“เอาน้ำมาให้เขาหน่อย ให้เขาร้องไห้มากหน่อย ภาพแบบนี้หาดูได้ยากนัก” เซี่ยผิงไหวนั่งลงก่อนจะสั่งการ

พ่อบ้านรีบเอาถุงน้ำเข้าไปให้เซี่ยผิงไหวทันที

เซี่ยผิงไหวกระหายน้ำมานานแล้ว เมื่อได้ดื่มน้ำเข้าไปเช่นนี้เขาก็รู้สึกสบายขึ้นมาก

ยิ่งมีแรงร้องไห้

เขาตัวกระตุกไม่หยุด

หลังจากที่สะอึกสะอื้นสักพัก เซี่ยผิงไหวไม่รู้คิดอะไรอยู่จึงได้โยนป้ายหลุมศพทิ้งไปแล้วลงมือรื้อหลุมศพ “พี่หญิงใหญ่! พวกเราอย่าอยู่ที่นี่เลย! ข้าจะช่วยท่านออกมา! ข้าจะฝังท่านอย่างยิ่งใหญ่!”

จะมาฝังพี่สาวที่งดงามและใจดีขนาดนั้นของเขาไว้ในที่ทรุดโทรมอย่างนี้ได้อย่างไร!

พี่ชายใหญ่ของเขาขี้เหนียวเกินไปแล้ว!

เมื่อก่อนก็ขี้เหนียว กับน้องสาวแท้ๆ ของตนเองก็ขี้เหนียว มันใช้ได้ที่ไหน!

“ฝังอย่างยิ่งใหญ่? ข้าไม่ได้ดูถูกเจ้านะ แต่เจ้าลองมองดูตัวเองหน่อยไหมว่าเจ้ามีอะไรบ้าง หรือเจ้าคิดที่จะใช้ผลประโยชน์ที่เจ้าได้รับมาจากคนอื่นมาฝังพี่สาวเจ้า เจ้าคิดจะทำให้นางขยะแขยงสินะ?!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเสียดสี

เซี่ยผิงไหวจ้องเซี่ยผิงกั่งเขม็งด้วยความขุ่นเคือง “ท่านทำให้นางต้องตาย!”

“ถูกต้อง เป็นข้าเองแหละ แล้วเจ้าจะทำไม เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้ ความสามารถก็สู้ข้าไม่ได้ วันนี้ข้าฆ่าพี่สาวเจ้า พรุ่งนี้ข้าก็จะฆ่าบิดาของเจ้า แล้วเจ้าทำอะไรข้าได้หรือ”

“!!!” ทุกคนตกตะลึง

“…” นั่นมันก็บิดาของท่านเองด้วยนะ!

เซี่ยผิงไหวรู้สึกว่าตนเองถูกดูหมิ่นเหยียดหยามจริงๆ เขามีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและโกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

“พี่หญิงใหญ่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่าน ท่านโหดเหี้ยมอะไรอย่างนี้! นางอ่อนแอน่าสงสารขนาดนั้น ท่านยังรังแกนางได้ลงคอ ข้า ข้าจะไปทูลรัชทายาท ข้าจะไปบอกเขาว่า ท่านเป็นคนฆ่าพี่หญิงใหญ่! นางไม่ได้ป่วยตาย! พอถึงตอนนั้นท่านก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเลย!” เซี่ยผิงไหวชี้หน้าเซี่ยผิงกั่ง สายตาของเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็ทำท่าแคะหู “เจ้าไปสิ? แต่…รัชทายาทจะเชื่อเจ้าหรือเชื่อข้า เรื่องนี้ก็ยังบอกไม่ได้ ข้ายังสามารถบอกรัชทายาทได้ว่า เป็นเจ้าน้องชายสารเลวอย่างเจ้าที่ทำให้พี่สาวโกรธจนตาย!”

“…” ไฟโทสะของเซี่ยผิงไหวยิ่งพุ่งสูง

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ก็ดำเนินมาพอสมควรแล้ว

“เจ้ากลับบ้านเองก็ยังไม่ได้ใช่ไหม หากข้าไม่ยื่นมือไปช่วยเจ้า เจ้าคงเดินกลับไปไม่ไหว!” เซี่ยผิงกั่งเยาะเย้ย