ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1115 เสียงพิณ / ตอนที่ 1116 ชดใช้ไหว

ตอนที่ 1115 เสียงพิณ / ตอนที่ 1116 ชดใช้ไหว

ตอนที่ 1115 เสียงพิณ

ซังโหยวเป็นพวกรักความสะอาดก็จริง แต่เขาไม่ได้รังเกียจกลิ่นอายจากธรรมชาติพวกนี้ เพียงแต่เขามองไปที่ถนนรกๆ เส้นนี้แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงนึกภาพเซี่ยผิงกั่งเก็บดอกไม้ขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้

คนเช่นนี้จะอยู่กับดอกไม้ใบหญ้าดอมดมกลิ่นหอมได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ภาพนั้นแวบเข้ามาในความคิดเขาก็อดตัวสั่นไม่ได้

มันต้องน่ากลัวมากแน่ๆ!

“ชักช้ายืดยาดอยู่ทำไม หรือจะให้ข้าแบกเจ้า? โตขนาดนี้แล้วจะบอบบางอะไรอย่างนี้” ซังโหยวอึ้งไปเล็งน้อย เขายังคงอยู่บนหลังม้าสีขาวตัวนั้น

เซี่ยผิงกั่งทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เขาเป็นคนที่เชื่องช้าที่สุด ในที่ทุรกันดารอย่างนี้จะทิ้งเขาไว้คนเดียวก็ไม่ได้ ก็ต้องรออีก ช่างน่าเป็นห่วงจริงๆ

เดิมทีเซี่ยผิงกั่งก็คิดว่าเวินหลันเฉิงบัณฑิตผู้เฉลียวฉลาดผู้นั้นเป็นคนที่ชักช้าอืดอาดแล้ว แต่พอมาเจอซังโหยว เขาจึงเพิ่งจะได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเรื่องเยอะกันแน่

ซังโหยวยังนั่งอยู่บนหลังม้า ส่วนม้าก็เดินมาอย่างเชื่องช้า

เซี่ยผิงกั่งแค่นสียงเยาะออกมาหนึ่งที จากนั้นเขาก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปก่อนจะยื่นมือออกไปตบก้นม้า ม้าตัวนั้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ พลันยกสองเท้าหน้าขึ้นมาและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“เจ้าดูสิ มันต้องอย่างนี้แหละ!? ม้าดีอย่างนี้จะต้องให้มันวิ่งเร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นมันก็จะอ้วนเผละ และต้องลงหม้อในอีกไม่นาน!” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะอย่างร่าเริงเต็มที่ขณะที่ตามหลังไป

ซังโหยวขี่ม้าได้ไม่เลว แต่เมื่อม้าวิ่งเร็วขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ มันก็ทำให้เขาตกใจกลัวได้เหมือนกัน

เขาลงจากหลังม้ามาด้วยสายตาน่ากลัวแทบจะกินคนได้แล้ว

“โกรธหรือ พวกบัณฑิตนี่คิดอะไรกันมากมาย โกรธก็พูดออกมาสิ พวกเรามาสู้กันสักตั้ง ได้ระบายโทสะออกมาบ้างก็ดีไม่น้อย!” เซี่ยผิงกั่งมีสีหน้าชอบใจ

ซังโหยวขึงตามองเขา แต่แล้วก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นเขาหาหินสะอาดๆ ก้อนหนึ่ง แล้วอุ้มพิณของตนเองนั่งลงพักผ่อน

เซี่ยเฉียวพินิจพิจารณาหมู่บ้านนี้อย่างละเอียด

มันมีขนาดไม่ใหญ่จริงๆ มีรูปร่างเหมือนพระจันทร์เสี้ยว และล้อมรอบด้วยซากปรักหักพัง เหลือบ้านที่ยังสมบูรณ์แค่ไม่กี่หลังเท่านั้น

แม้ว่าจะยังมีบางหลังที่พอเห็นลักษณะเดิมได้บ้าง แต่ก็ไม่สามารถอยู่อาศัยได้แล้ว หลังคาหายไปเกือบหมดแล้ว มีเพียงบ้านบางหลังที่สร้างขึ้นด้วยก้อนหินรอบๆ เท่านั้นที่แข็งแรงทนทานกว่าเล็กน้อย

นับตั้งแต่เมิ่งจี๋ฟังเข้ามาแล้ว เขาก็อยู่ในภาวะตึงเครียดตลอด

มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว

ราวกับว่าเขาทะเลาะกับเจียงจิ้นลู่ก็รักกันขึ้นมาเสียแล้ว เขายืนอยู่ข้างหลังเจียงจิ้นลู่ตลอด ไม่ยอมเดินไปไหนสะเปะสะปะ

เขาเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

นอกจากเจียงจิ้นลู่แล้ว เขาก็ไม่รู้จะไปตามหลังใคร เพราะคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะไปยุ่งด้วยได้

เจียงจิ้นลู่กลับรู้สึกโล่งอก เพราะบริเวณโดยรอบนั้นสะอาดมาก เขาไม่เห็นมีวิญญาณเลยสักตน

เพียงแต่กลิ่นอายที่นี่ผิดปกติอยู่บ้าง เขารู้สึกว่ามันมืดมนหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา ทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร

“วันนั้นเจ้าอยู่ที่ไหน” เซี่ยเฉียวตะโกนถามเมิ่งจี๋ฟัง

เมิ่งจี๋ฟังชี้ไปที่เรือนหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ที่นั่น…”

มีเพียงบ้านหลังนั้นเท่านั้นที่ยังพอนับได้ว่าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้ว่าบ้านครึ่งหนึ่งจะพังทลายไปแล้ว แต่อีกครึ่งหนึ่งยังสามารถพอมองเห็นได้ ทั้งหลังคาก็ยังพังถล่มลงมา บ้านทั้งหลังมีความสูงทั่วไปดูเหมือนบ้านธรรมดาๆ แต่แค่ดูแวบแรกก็รู้แล้วว่าเป็นบ้านที่อันตราย

จ้าวเสวียนจิ่งและโจวเว่ยจงเองก็ตามมาข้างหลัง ส่วนเซี่ยผิงกั่งอยู่ข้างนอกคอยมองสำรวจไปรอบๆ

เขาพยายามที่จะเล็มหญ้ารกๆ ที่อยู่บนพื้น ส่วนซังโหยวพอเขาเห็นบรรยากาศอ้างว้างวังเวงเช่นนั้นก็หยิบพิณขึ้นมาเริ่มดีด เสียงหนึ่งดังขึ้นโดยที่ยังไม่เป็นเพลง มันช่างไพเราะเสนาะหูล่องลอยอยู่ในอากาศ!

ฉับ!

แต่น่าเสียดายที่เสียงอันไพเราะนั้นดังอยู่ได้ไม่นานก็ต้องขาดหายไป

ดาบของเซี่ยผิงกั่งฟันฉับเข้าที่พิณตัวนั้นทันใด

ตอนที่ 1116 ชดใช้ไหว

ซังโหยวแทบบ้า

พิณของเขา!

พิณตัวนี้เป็นของที่อาจารย์มอบให้เขา มันเป็นพิณโบราณที่มีอายุนานหลายปีแล้ว เขาเก็บรักษามันไว้อย่างดีที่สุด และหยิบจับด้วยความระมัดระวัง ไม่เคยกล้าที่จะกระทบกระแทกมันแรงๆ เลย!

แต่คนป่าเถื่อนคนนี้กับฟันมันขาดในดาบเดียว!

สายพิณขาดและตัวพิณที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ระดับนี้ซ่อมไม่ได้อย่างแน่นอน!

ทันใดนั้นนัยน์ตาของซังโหยวก็แดงก่ำ เขาจ้องหน้าเซี่ยผิงกั่งด้วยความโมโห

แต่เซี่ยผิงกั่งกลับเก็บดาบอย่างใจเย็น “เจ้าโง่หรือเปล่า จะมานั่งดีดอะไรอยู่บนก้อนหิน บนรถม้านั่งไม่ได้หรือ เดี๋ยวก็ต้องให้ข้าช่วยเจ้าอีก โชคดีที่คราวนี้ข้าตามมาด้วย ไม่อย่างนั้นเจ้าก็รอพบยมบาลได้เลย!”

“???” เป็นความผิดของเขาหรือ!

“ศิษย์พี่ซัง ท่านดูที่ตรงนั้น” เจียงจิ้นลู่เห็นว่าเขากำลังโมโหก็รีบชี้ไปยังของที่หล่นอยู่บนพื้นทันที

ซังโหยวหันไปมองด้วยอาการฮึดฮัด แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

มันคือแมงมุมตัวหนึ่ง มันมีสีดำน่ากลัว แค่เห็นก็รู้แล้วว่ามีพิษร้าย

ทันใดนั้นซังโหยวก็รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว จะว่าเขาโกรธก็ไม่ใช่ ไม่โกรธก็ไม่ใช่ พิณตัวนี้สำคัญกว่าชีวิตเขาก็จริง แต่หากเขาไม่มีชีวิตอยู่แล้ว พิณตัวนี้ก็กลายเป็นของคนอื่นอยู่ดี…

สีหน้าของเขาเศร้าในขณะที่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเก็บพิณของตนเองขึ้นมา แล้วนำมันไปวางไว้บนรถม้า กลิ่นอายไม่อยากพูดอะไรของเขาแผ่กระจายออกมาทั่วร่าง ดูค่อนข้างน่ากลัว

“โกรธนานเหมือนกันนะเนี่ย” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าคนผู้นี้แปลกดี

ตนเองช่วยเขาไว้ แต่เขากลับทำสีหน้าไม่พอใจ

ก็แค่พิณตัวหนึ่งเองไม่ใช่หรือ มันก็แค่ไม้พังๆ กับสายไม่กี่เส้นเอง

“ใต้เท้าเซี่ยโปรดเข้าใจ พิณตัวนี้…เป็นของที่อาจารย์มอบให้ และอยู่กับศิษย์พี่มานานแล้ว ต่อให้ไม่พูดถึงความรักลึกซึ้งที่มีต่อมัน มูลค่าของตัวพิณนี้เองก็…เฮ้อ…” เซียวอวี้หรงรู้สึกปวดใจนัก “พิณตัวนี้เป็นหนึ่งไม่มีสอง จะหาพิณตัวไหนมาเหมือนคงไม่มีอีกแล้ว”

“แพงมากเลยหรือ เท่าไรน่ะ” เซี่ยผิงกั่งใจเต้นกระตุกทันที

ไม้นั่นก็…ก็ไม่ได้ดูพิเศษอะไรนี่

“แพง” เซียวอวี้หรงเองก็ดีดพิณเป่าขลุ่ยได้และอยู่ในระดับที่ไม่เลวด้วย เมื่อต้องมาเห็นเครื่องดนตรีที่ดีเช่นนี้พังไปในพริบตา เขาเองก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปเหมือนกัน “พิณตัวนี้คือพิณเจ็ดสาย เป็นหนึ่งในพิณห้าตัวที่มีชื่อเสียงโด่งดังในใต้หล้า มันมีชื่อว่าอู๋อิน[1] ส่วนราคานั้น…สำหรับบางคนแล้ว มันถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินราคามิได้”

“แล้วสำหรับคนทั่วไปเล่า” เซี่ยผิงกั่งยังถามต่อ

เซียวอวี้หรงสำลักไปเล็กน้อย

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ให้ตัวเลข “อู๋อินมีเพียงตัวเดียวและไม่เคยมีการซื้อขายมาก่อน จึงไม่มีการกำหนดราคาแน่นอน แต่ในบรรดาพิณอีกสี่ตัว มีตัวหนึ่งเคยซื้อขายกันในราคาแปดหมื่นตำลึง”

“เท่าไรนะ!” เซี่ยผิงกั่งคำรามออกมาสุดเสียง

“……” เซียวอวี้หรงตกใจไม่เบา

“พิณเก่าๆ ตัวหนึ่ง แค่ตัวต้นไม้ขัดๆ เกลาๆ หน่อยก็ได้แล้ว ไม่ต้องหล่อหลอมขึ้นมาด้วยซ้ำ ทำไมมันถึงได้แพงขนาดนั้น!” เซี่ยผิงกั่งตะลึงงันไปแล้ว

เซียวอวี้หรงอยากจะบอกว่าราคาแค่นี้ยังไม่นับว่าแพงเลยนะ

มันหนึ่งในพิณที่โด่งดังที่สุดในใต้หล้าเชียวนะ ต่อให้จ่ายเงินเท่าไรก็ยังไม่สามารถซื้อได้!

ว่ากันว่าหลายปีก่อนเคยมีพ่อค้าผู้ร่ำรวยต้องการจะซื้อตัวหนึ่งในราคาสองแสนตำลึง แต่ก็ยังไม่สามารถซื้อได้!

แปดหมื่นตำลึงนั่นจะต้องเป็นราคาที่ขายกับคนที่สนิทกันแน่ๆ!

อย่างไรก็ตามราคานั้นสูงมากจนน่ากลัว จึงไม่แปลกใจที่เซี่ยผิงกั่งจะรู้สึกประหลาดใจขนาดนี้ “ในเมื่อฟันไปแล้ว ใต้เท้าเซี่ยก็ไม่ต้องสนใจมันหรอก ถึงอย่างไรชีวิตของศิษย์น้องซังก็มีค่ามากกว่าพิณตัวนี้”

“จะได้อย่างไรเล่า เขามีราคาถึงแปดหมื่นตำลึงเลยหรือ ก็แค่ถูกแมงมุมกัดเท่านั้น มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องตายเสียหน่อย…” สีหน้าเซี่ยผิงกั่งเต็มไปด้วยโศกเศร้า ท่าทางของเขาสับสนราวกับเพิ่งจะกินยาพิษลงไป “เอาของแพงขนาดนี้ออกมาด้วยทำไม ไม่กลัวคนอื่นปล้นไปหรือ”

หากเขารู้แต่แรกว่ามันมีราคามากขนาดนี้ เขาคงไม่ฟันมันหรอก!

“ข้ากล้าสาบานว่าเมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าคิดว่าพิณพัง…พิณตัวนี้มีราคาแค่ไม่กี่สิบตำลึงเท่านั้น หากจะให้ข้าชดใช้ก็คงไหว…”

[1] อู๋อิน ไร้เสียง