ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1051 ชะตาผู้ชนะ / ตอนที่ 1052 มนุษย์หมีน่าเกลียด

ตอนที่ 1051 ชะตาผู้ชนะ / ตอนที่ 1052 มนุษย์หมีน่าเกลียด

ตอนที่ 1051 ชะตาผู้ชนะ

การแสดงออกของเซี่ยผิงไหวเวลานี้ก็ช่างน่าสงสารเหมือนกัน

เขาไม่ได้เกลียดอาจารย์จริงๆ หรอก

เขาเองก็รู้จักผิดชอบชั่วดี เซียวอวี้หรงยังเอาใจใส่เขามากกว่าบิดาแท้ๆ ของเขาเสียอีก อาจารย์ลงโทษเขา ให้การบ้านเขาล้วนแล้วแต่เพื่อตัวเขาเองทั้งนั้น เขาเข้าใจดี

ช่วงนี้เขาเองก็มีความก้าวหน้าขึ้นแล้วและได้รับคำชมไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ แล้วเขาก็ยังไม่ดีพอ และมักจะทำให้อาจารย์ต้องถอนหายใจอยู่เสมอ

พอเขาได้ยินเสียงถอนหายใจของอาจารย์ก็ยิ่งรู้สึกหมดแรง เขามักจะคิดว่าตนเองโง่เกินไป ไม่ได้เป็นคนประเภทเดียวกับอาจารย์

น้องชายผู้โง่เขลาของนางไม่มีความสามารถฟังเซียวอวี้หรงไม่รู้เรื่องไม่เข้าใจเอง เรื่องนี้…เซี่ยเฉียวเองก็ช่วยเขาไม่ได้จริงๆ

“เจ้าคัดลอกหนังสือไปอีกสักสองปี พอถึงตอนนั้นก็จะเข้าใจได้เอง หนทางในการเรียนหนังสือช่วงแรกก็ยากลำบากเช่นนี้แหละ” เซี่ยเฉียวหลอกเขา

เรื่องจริงก็คือ…มันจะยากลำบากไปตลอดนั่นแหละ

เขามีอาจารย์ที่เข้มงวดและมีมาตรฐานสูงอย่างเซียวอวี้หรง ชีวิตนี้เขาก็อย่าได้หวังจะพลิกกลับมาเป็นใหญ่เลย

แต่ชะตาของน้องชายงี่เง่าของนางช่างดีจริงๆ!

ตอนที่เป็นโจรเขาก็ยังอายุน้อย ที่ค่ายก็กำลังยุ่งกับการรบกับพวกคนเถื่อน ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายอะไรกับเขา ปล่อยให้เขาขึ้นเขาและลงแม่น้ำ อิสระยิ่งนัก พอเขาโตขึ้นหน่อย ที่บ้านก็เป็นขุนนางแล้ว เขาเองก็กลายเป็นนายน้อยมีหลูซื่อคอยตามใจ พอต่อมาหลูซื่อจากแล้ว ก็มีท่านป้าหลินมาคอยรักคอยดูแลเขาอีก พอถึงเวลาที่เขาควรจะเดินในทางที่ถูกที่ควรก็ได้มาเป็นศิษย์ของอาจารย์ที่ดีเช่นนี้อีก…

หากจะว่ากันแล้วเขามีชะตาของผู้ชนะจริงๆ…

เทียบกันแล้วนางและพี่ชายใหญ่มีชีวิตที่ลำบากกว่าเขามาก

ดวงตาของเซี่ยเฉียวที่มองเซี่ยผิงไหวเต็มไปด้วยความอิจฉา เซี่ยผิงไหวเองก็มองไม่ออก เขารู้สึกแต่ว่าอาจารย์ป้าใจดีมีเมตตาเหมือนท่านป้าของเขาจริงๆ!

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก ติงเม่าและพวกของโจวซือจินพยายามรอจนคนอื่นไม่ได้จับจ้องพวกเขาแล้ว จึงได้แบกหน้าหนาๆ เข้ามาลาเซี่ยเฉียวก่อนจะเผ่นแนบไปอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ตรงนั้นก็ค่อนข้างเงียบสงบดีเหมือนกัน

มีคนมากมายสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับตัวนาง แต่พวกเขาส่วนใหญ่ก็มีมารยาท ไม่ได้ทะเล่อทะล่าเข้ามารบกวนนาง

เซี่ยเฉียวถือโอกาสทดสอบเซี่ยผิงไหวหลายเรื่อง ซึ่งนับได้ว่าเขามีความก้าวหน้าบ้างแล้วในปัจจุบันนี้

เซี่ยผิงไหวแค่ไม่มีแรงจูงใจ แต่เขาเป็นเด็กสมองไว ทั้งยังมีเซียวอวี้หรงคอยกระตุ้นผลักดัน ความก้าวหน้านี้ยอดเยี่ยมจริงๆ แม้จะเทียบไม่ได้กับฉู่เจี้ยนก็ตาม เพราะถึงอย่างไรฉู่เจี้ยนก็เป็นผู้สอบผ่านระดับจังหวัดไปแล้ว

เซี่ยผิงไหวเริ่มเรียนพื้นฐานช้าจึงไม่มีความจำเป็นจะต้องเอาไปเปรียบเทียบกับเขา

จากความเห็นของนาง เขาน่าจะผ่านการสอบขั้นถงเซิงในปีหน้าไปได้

เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นความก้าวหน้าของเขาแล้ว นางก็อ่อนโยนกับเขามากขึ้น

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามนางก็เห็นบางคนกระซิบกระซาบกันอยู่ไม่ไกล ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่

เซี่ยเฉียวมองซ้ายมองขวาก็พบว่ามีวิญญาณบัณฑิตอยู่สองสามคนกำลังลอยไปทางทิศหนึ่งอยู่เหมือนกัน ปากก็พึมพำอะไรไปด้วย นางได้ยินแว่วๆ เหมือนว่า…มีคนตาย?

“อาจารย์ป้า…มีอะไรหรือ ท่านทดสอบข้าอีกสิ โจทย์ง่ายๆ ข้าทำได้หมดนะ” ส่วนมากเขาคัดมันมาแล้วเป็นร้อยๆ รอบ มีหรือจะทำไม่ได้!

เซี่ยเฉียวลุกขึ้นยืน “มีคนตาย ไปดูกันหน่อย”

“มีคนฆ่าคนตายหรือ” เซี่ยผิงไหวตื่นตัวขึ้นมาทันที เขายังล้วงหยิบเอามีดสั้นออกมาจากอกเสื้อด้วย “อาจารย์ป้าท่านวางใจได้ ข้ามีความสามารถไม่เบานะ! ถ้าหากมีคนร้ายมาทางพวกเรา ข้าจะจัดการมันเอง!”

“…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา “ความสุขหรือความโกรธเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น”

เซี่ยผิงไหวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เขามองซ้ายมองขวาจากนั้นก็ลูบศีรษะ แล้วเก็บมีดกลับเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ พยายามทำหน้าจริงจังอีกครั้ง เพียงแต่แววตาของเขามันไม่อยู่นิ่ง แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้นิ่งจริง

เก็บอารมณ์ได้ไม่เลวแล้ว ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

ตอนที่ 1052 มนุษย์หมีน่าเกลียด

เซี่ยเฉียวติดตามวิญญาณไปถึงจุดที่เกิดเรื่อง

นางเดินไปเรื่อยก็ไปถึงข้างทะเลสาบไม่ไกลจากศาลาพักร้อนนัก

สถานที่นี้…เซี่ยเฉียวคุ้นตามาก เมื่อครู่นี้นางยังวาดภาพออกมาภาพหนึ่ง ในภาพนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเป่าไฟในเตาให้แม่นางน้อยคนหนึ่งอยู่เลย…

พอนางเข้าไปใกล้ก็ได้เห็นเซี่ยผิงกั่ง

นอกจากเซี่ยผิงกั่งแล้ว รัชทายาทและซังโหยวกับเจียงจิ้นลู่ก็อยู่ด้วย

“ศิษย์พี่เซียวไปส่งอาจารย์กลับไปพักผ่อนแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งอธิบายเมื่อเห็นดวงตาเหม่อลอยไปไกลของนาง

เซี่ยเฉียวพยักหน้า อาจารย์อายุมากแล้ว ตอนนี้กำลังวังชาของท่านก็ไม่เหมือนแต่ก่อน วันนี้อากาศก็หนาวและดูเหมือนว่าหิมะก็กำลังจะตก คงจะทนได้ไม่นานจริงๆ

“ทำคนของศาลตัดสินคดีถึงมาที่นี่ได้” เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย

“วันนี้สวนแปดทิศคึกคักมาก ศาลาว่าการรับผิดชอบความปลอดภัยของนักเรียนที่อยู่ภายใน แต่มีกำลังคนไม่เพียงพอ ดังนั้นพวกเขาจึงยืมคนจากศาลตัดสินคดีมาบางส่วน บังเอิญข้าอยู่ที่นี่พอดี คดีนี้จึงถูกส่งกลับมาให้ศาลตัดสินคดีรับผิดชอบ” จ้าวเสวียนจิ่งก้มหน้าอธิบายนางอย่างใจเย็น

จากนั้นเซี่ยเฉียวก็แสดงสีหน้าว่าเข้าใจแล้ว

เซี่ยผิงกั่งกำลังตรวจดูศพ

เซี่ยเฉียวเหลือบตามองก็พบว่าคนตายก็คือหนุ่มน้อยที่มีหน้าที่เป่าเตาไฟคนนั้น ในภาพวาดชายหนุ่มผู้นี้เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉง อ่อนวัย และงดงาม แต่นางกลับไม่คาดคิดว่าเขาจะต้องนอนอยู่กับพื้นแบบนี้ภายในชั่วพริบตา

นางมองดูดีๆ แต่ก็ไม่พบวิญญาณของเขา

หรือว่าลงไปเบื้องล่างในทันที

แต่ปกติแล้ววิญญาณของคนที่ตายอย่างกะทันหันอย่างนี้จะยังอยู่บนโลกมนุษย์…

“ท่านนี้คือ…พี่ภรรยาของฝ่าบาท?” ซังโหยวรู้สึกว่าดวงตาของเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างมาก!

เขาไม่สนใจศพบนพื้นแล้ว และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เซี่ยผิงกั่ง ยิ่งเขามองมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น สีหน้าของเขาตกใจกลัวสุดขีด

ผู้ชายคนนี้น่าเกลียดจริงๆ!

ไม่ใช่ว่าหน้าตาน่าเกลียดนะ แต่เป็นลักษณะท่าทาง!

เขาบึกบึนเหมือนหมี ตัวสูงกว่าคนอื่นไปช่วงศีรษะหนึ่ง หากต้องการเห็นรูปร่างหน้าตาของเขาก็ต้องยกคอขึ้น ซึ่งมันยากจริงๆ!

ความสูงของเขาก็น่าภูมิใจและเตะตาอยู่แล้ว แต่เขากลับไม่สนใจรูปร่างหน้าตาภายนอก ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกปกคลุมด้วยไปด้วยหนวดเครา หากดูจากดวงตา เขาก็ยังเป็นหนุ่ม แต่พอเห็นเคราแล้ว ใครที่ไม่รู้ก็อาจจะคิดว่าเขาเป็นคนป่าที่อายุสามสิบสี่สิบแล้ว!

ผิวของเขาหยาบกร้าน สายตาของเขาดุดัน น้ำเสียงหยาบหนา เสื้อผ้าก็ดิบหยาบน่าอาย!

เขาสวมชุดดำเทาทั้งตัว รองเท้าสวมใส่อยู่ก็เปื้อนดิน เขามีดาบขนาดใหญ่อยู่ที่เอว กระบี่อ่อนอยู่ข้างตัว และแม้แต่ของที่อยู่บนผมเขาก็ดูเหมือนจะเป็นอาวุธแหลมคมทั้งนั้น!

ซังโหยวอดถอยหลังออกไปไม่ได้ จู่ๆ มือทั้งสองของเขาก็เหมือนจะไม่ฟังคำสั่ง เขาอดหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกไม่ได้…

“ศิษย์พี่ซัง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม” เจียงจิ้นลู่มองซังโหยวด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

มุมปากซังโหยวกระตุกเล็กน้อย “โคลนที่ติดเท้าเขา…ดูแล้ว…ขัดตาจริงๆ…”

“แล้วจะทำอย่างไรได้ ศิษย์พี่ซังท่านพยายามทนเอาหน่อยเถอะ คุณชายเซี่ยกำลังทำคดีน่ะ…” เจียงจิ้นลู่เองก็รู้ข้อห้ามของศิษย์พี่ดี…

ศิษย์พี่คนนี้เป็นคนที่ทนดูความสกปรกไม่ได้ที่สุด ไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจเขาจะรู้สึกอึดอัดขนาดไหน!

หากไม่ใช่ว่าตอนนี้มีคนอยู่เต็มไปหมด เกรงว่าเขาคงก้มศีรษะลงไปเช็ดรองเท้าให้เซี่ยผิงกั่งแล้ว!

แน่นอนว่าซังโกยวไม่ได้เป็นอย่างนี้เสมอไป

เขาทนเห็นคนใกล้ตัวไม่พิถีพิถันขนาดนี้ไม่ได้

และที่แปลกคือ หากชาวนาเป็นแบบนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะทนได้เท่านั้น แต่เขาเองยังสามารถลงไปทำงานร่วมกับพวกเขาได้ด้วย

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ที่ไม่ต้องทำงานหนักเขาจะทนเห็นความสกปรกไม่ได้ และในมุมมองของเจียงจิ้นลู่ ซังโหยวในตอนนี้ไม่ได้ทนเห็นรองเท้าเลอะไม่ได้หรอก แต่เป็นตัวเซี่ยผิงกั่งเลยมากกว่า

ลักษณะท่าทางอย่างกับหมีของเขาไปสะกิดกระตุ้นต่อมสุนทรียภาพของศิษย์พี่ซังเข้าอย่างจัง