ทะลุมิติไปเป็นช่างเสริมสวยยุค 80 - ตอนที่ 913 เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ตอนที่ 913 เกิดอะไรขึ้นกันแน่

………………..

ตอนที่ 913 เกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลินเซี่ยเพิ่งเข้าประตูมาก็อุ้มลูกชายของตัวเองทันที เนื่องจากโจวลี่หรงอยู่ด้วย หลินจินซานกับชุนฟางจึงรู้สึกอึดอัดมาก

สาเหตุหลักคือทั้งสองคนเพิ่งนินทาเฉินเจียซิ่งอย่างรุนแรงอยู่ข้างนอก และผนังห้องก็ไม่เก็บเสียง โจวลี่หรงคงได้ยินบทสนทนาตรงโถงทางเดินทั้งหมดแน่นอน

ไม่ว่าเฉินเจียซิ่งจะเป็นอย่างไร เขาก็ยังเป็นลูกชายแท้ๆ ของโจวลี่หรง

แม่คนไหนจะดีใจเมื่อได้ยินคนอื่นพูดถึงลูกชายของตัวเองในแง่ลบลับหลัง

“จินซาน ชุนฟาง มาดื่มน้ำหน่อยสิ” โจวลี่หรงรินน้ำให้พวกเขา แล้วยังนำแป้งย่างที่หล่อนทำเองมาเสิร์ฟด้วย

หลินจินซานยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบคุณน้าโจวครับ พวกเราไม่หิวหรอก”

สามีภรรยาทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกอึดอัด

หลินเซี่ยส่งเสี่ยวหู่ให้หลินจินซานอุ้ม

“ให้ลุงป้าดูหน่อยว่าหลานโตขึ้นหรือยัง?”

หลินจินซานได้ยินเสี่ยวหู่พยายามเรียกลุงจริงๆ เขาตื่นเต้นอุ้มเสี่ยวหู่ขึ้นมาทันที “โอ้โฮ หลานชายคนโตของฉันเรียกคนเป็นแล้ว เขาพูดได้จริงๆ ทำไมเด็กคนนี้ถึงฉลาดขนาดนี้ เดินเร็ว พูดก็เร็ว”

ชุนฟางหยิบบิสกิตที่เสี่ยวหู่กินได้ออกมาจากกระเป๋าให้เขา เสี่ยวหู่รับขนมมากัดคำหนึ่ง แล้วหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

สองสามีภรรยาเล่นกับเสี่ยวหู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

หลังแต่งงาน พวกเขามีมุมมองต่อเด็กๆ ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง

มักเข้าสวมบทบาทพ่อแม่โดยไม่รู้ตัว

หลินเซี่ยมองพวกเขาแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ฝึกเลี้ยงเด็กให้ดีๆ นะ สั่งสมประสบการณ์เอาไว้”

หลินจินซานพูดอย่างมั่นใจเต็มที่ “อืม พวกเรามีประสบการณ์มากมายแล้วตอนนี้ ถ้ามีลูกในอนาคตจะต้องดูแลได้ดีแน่นอน”

เสี่ยวหู่ซุกซนดื้อรั้น หลังจากที่หลินจินซานอุ้มให้กินขนมหมดแล้วก็ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ในอ้อมกอดอีกต่อไป ดิ้นรนจะเกาะโซฟาเดินตั้งไข่

หลินจินซานพยุงเขาไว้ให้เขาเดิน แต่เสี่ยวหู่ปีกล้าขาแข็งแล้ว จึงอยากเดินเองไม่ยอมให้ใครแตะตัวอีก

ในห้องนั่งเล่นปูพรมไว้เพื่อป้องกันเสี่ยวหู่ล้ม

หลินจินซานเห็นเสี่ยวหู่เดินเองได้ ก็อุทานด้วยความตื่นเต้น

“หลังปีใหม่เขาก็จะค่อยๆ เดินได้แล้ว”

โจวลี่หรงพูดกับพวกเขาว่า “พวกเธอนั่งก่อนนะ ฉันจะไปทำอาหารให้”

หลินจินซาน รีบพูดขึ้นว่า “น้าโจว คุณทำให้พวกคุณเองก็พอ ผมกับชุนฟางนั่งสักครู่ก็จะกลับแล้วครับ”

โจวลี่หรงยิ้ม พูดว่า “มาแล้วก็อยู่กินข้าวด้วยกันเถอะ เดี๋ยวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”

แต่ชุนฟางกลับมองหลินจินซานแวบหนึ่ง แล้วดึงแขนเขาเบาๆ ทำท่าบอกอะไรบางอย่าง

หลินจินซานเดินไปที่ครัว พูดกับโจวลี่หรงอย่างสุภาพว่า “น้าโจว คุณทำให้พวกคุณก็พอครับ ผมกับชุนฟางยังมีธุระ พวกเราต้องรีบกลับ”

แม้ว่าโจวลี่หรงจะกลายเป็นคนอ่อนโยนและเป็นมิตร แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง

ประเด็นสำคัญคือ วันนี้สิ่งที่พวกเขาพูดถึงเฉินเจียซิ่งคงถูกโจวลี่หรงได้ยินแน่นอน

น่าอายมาก

หลินเซี่ยพูดว่า “รีบอะไรกัน อยู่กินข้าวด้วยกันเถอะ”

หลินจินซานมองหลินเซี่ยอย่างน้อยใจ ราวกับจะบอกว่าเธอยังไม่รู้อีกหรือว่าทำไมพวกเราต้องหนี

“เสี่ยวหู่ อีกไม่กี่วันลุงกับป้าจะมาเยี่ยมหนูนะ” หลินจินซานลูบหัวเด็กชายตัวน้อย พูดเสียงอ่อนโยนว่า “บอกลาลุงสิ”

เมื่อเห็นหลินจินซานกับชุนฟางจะกลับ เด็กชายตัวน้อยก็เดินอย่างไม่แยแสใครมาส่ง

หลินเซี่ยบอกว่าจะไปรับหู่จือ และจะออกไปพร้อมกับพวกเขา

ข้างนอกอากาศไม่หนาวมากแล้ว หลินเซี่ยจึงให้เด็กชายตัวน้อยใส่เสื้อนอกหนาๆ ตั้งใจจะพาไปรับหู่จือ

พวกเขานั่งอยู่ชั้นบน ทุกครั้งที่ขึ้นลงบันไดกับรถเข็นเด็กจะลำบากมาก สำคัญคือต้องวิ่งขึ้นลงสองรอบ

พอดีชั้นล่างแต่ละบ้านยังมีห้องเก็บของเล็กๆ หลินเซี่ยมักจะเก็บรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง รถเข็นของเสี่ยวหู่ และจักรยานของหู่จือไว้ในนั้น

หลังจากอุ้มลูกลงมาชั้นล่างก็ไปที่ห้องเก็บของเล็กๆ เอารถเข็นออกมาแล้วพาเขาออกไปข้างนอก สะดวกมาก

พอออกมาข้างนอก หลินจินซานก็พูดกับหลินเซี่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เซี่ยเซี่ย เมื่อกี้พวกเราพูดถึงเฉินเจียซิ่งในแง่ลบ แม่สามีของเธอต้องได้ยินแน่ๆ”

พฤติกรรมเมื่อครู่นี้ก็ไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ

หลินเซี่ยพูดด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ได้ยินก็ได้ยินสิ พวกพี่พูดความจริงทั้งนั้น ไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมาเสียหน่อย”

พวกเขาแค่บ่น ไม่ถือว่าเป็นการนินทาว่าร้าย

พอหลินเซี่ยพูดแบบนี้ ชุนฟางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

“ใช่แล้ว ฉันรู้สึกว่าน้าโจวตอนนี้กลายเป็นคนอ่อนโยนและเมตตามาก หล่อนเป็นคนมีเหตุผล คงไม่ถือสาหรอก พวกเราก็ไม่ได้แต่งเรื่องหรือด่าคนเสียหน่อย”

เมื่อกี้ชุนฟางนึกทบทวนดู หล่อนกับหลินจินซานก็แค่บ่นว่าเฉินเจียซิ่งเห็นแก่ตัว ไม่มั่นใจในตัวเอง และไม่ไว้ใจหยางหงเสียอะไรประมาณนี้

ไม่มีอะไรอื่นแล้ว

“พอเถอะ พวกพี่กลับไปได้แล้ว ฉันจะไปรับหู่จือเอง”

หลินจินซานกับชุนฟางเป็นห่วงไม่อยากให้หลินเซี่ยไปรับหู่จือที่โรงเรียนคนเดียวโดยเข็นเสี่ยวหู่ไปด้วย พวกเขาทั้งสองจึงไปส่งหลินเซี่ยถึงหน้าประตูโรงเรียน บอกว่าจะรอจนกว่าจะรับหู่จือได้แล้วค่อยกลับ

ตอนนี้เหลืออีก 5 นาทีจะเลิกเรียน ไล่เสี่ยวอวิ๋นที่เป็นครูออกมานอกโรงเรียนก่อน เห็นหลินเซี่ยยืนอยู่ตรงนั้น หล่อนก็ยิ้มทักทายอย่างคุ้นเคย

“เสี่ยวอวิ๋น เลิกเรียนแล้วหรือ?” หลินเซี่ยยิ้มตอบ

“พี่สะใภ้ วันนี้คุณมารับลูกเหรอคะ?” ไล่เสี่ยวอวิ๋นเห็นหลินเซี่ยเข็นเสี่ยวหู่มา หล่อนก็ล้วงกระเป๋าแล้วหยิบลูกอมออกมาหนึ่งเม็ด “ให้เสี่ยวหู่ค่ะ”

หล่อนยิ้มพลางอธิบาย “ปกติฉันจะพกลูกอมติดตัวไว้ให้รางวัลนักเรียนที่ทำดี เพื่อกระตุ้นให้พวกเขาตั้งใจเรียน ไม่งั้นเด็กๆ จะควบคุมไม่อยู่จริงๆ”

“คุณครูไล่ คุณมีวิธีจัดการเก่งจังเลยค่ะ” หลินเซี่ยชวนอย่างกระตือรือร้น “ถ้ามีเวลาว่างก็มาเที่ยวบ้านฉันบ้างนะคะ”

“ได้ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

หลังจากที่ไล่เสี่ยวอวิ๋นเดินจากไป หลินจินซานจึงจูงมือชุนฟางเดินไปข้างๆ หลินเซี่ย

“จินซาน เมื่อกี้คุณจูงมือฉันทำไม?” ชุนฟางมองหลินจินซานด้วยความสงสัยและถาม

ทำไมต้องหันหลังให้และเดินหนีไปหลายก้าวเพื่อหลบครูของหลานชายด้วยล่ะ?

หมายความว่าอย่างไร?

“พี่สะใภ้ อย่าคิดมากเลย พี่ชายฉันทำแบบนี้เพราะเป็นสุภาพบุรุษ” การที่พวกเขาทั้งสองคนถอยห่างจากไล่เสี่ยวอวิ๋นโดยอัตโนมัติ และหันหลังทำเป็นไม่รู้จักหล่อนนั้น ทำให้หลินเซี่ยชื่นชมมาก

หลินจินซานไม่อยากให้ไล่เสี่ยวอวิ๋นเห็นพวกเขา

เขากับเอ้อร์เลิ่งมาจากหมู่บ้านเดียวกัน ถ้าไล่เสี่ยวอวิ๋นรู้เรื่องนี้ หล่อนจะต้องรู้สึกอึดอัดใจแน่นอน และมันจะกระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดของหล่อนด้วย

หลินเซี่ยพบว่าตอนนี้หลินจินซานเปลี่ยนไปมากจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการทำงาน หรือการวางตัวในสังคม ล้วนแต่ไม่มีที่ติ

มีลักษณะท่าทางคล้ายกับอารองอยู่มาก

แน่นอนว่าใกล้ชาดติดสีแดง คำพูดนี้ไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย

หู่จือวิ่งออกมาเห็นหลินจินซานกับแม่ของเขาอยู่ที่นั่น เขาก็ร้องเรียกแม่อย่างดีใจแล้ววิ่งเข้าไปหาพวกเขา

“หู่จือ วันนี้ตั้งใจเรียนไหม?”

หู่จือเงยหน้ามองดูหลินจินซาน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ลุง ผมตั้งใจเรียนแน่นอนครับ ผมตั้งใจเรียนทุกวัน การบ้านของผมได้คะแนนเต็มร้อยทั้งหมด”

“ว้าว หู่จือเก่งมาก”

หู่จือทักทายกับเสี่ยวหู่ที่อยู่ในรถเข็นเด็ก และบอกว่าจะเอาของเล่นไปให้เล่นตอนกลับบ้าน เสี่ยวหู่ดูเหมือนจะเข้าใจ ยิ้มรับอย่างมีความสุข

หลินจินซานและชุนฟางส่งแม่ลูกทั้งสามคนถึงประตูหมู่บ้าน แล้วเดินทางกลับ

เมื่อถึงบ้าน โจวลี่หรงทำอาหารเย็นเกือบเสร็จแล้ว หล่อนบอกว่าจะทำราดหน้าเส้นใหญ่รอ เฉินเจียเหอกลับมาแล้วค่อยรีดแผ่นแป้ง

ตอนนี้หู่จือกำลังเล่นกับเสี่ยวหู่

โจวลี่หรงนั่งลงบนโซฟา มองไปทางหลินเซี่ยหลายครั้งเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ยั้งปากไว้

หลินเซี่ยในตอนแรกกำลังมองลูกชายสองคนเล่นกันอยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นแม่สามีที่อยู่ข้างๆ

แต่เมื่อเธอเหลือบมองไปทางข้างๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นโจวลี่หรงมีสีหน้ากังวลใจ มือก็กำลังบิดไปมา หลินเซี่ยมองหล่อนแล้วถามว่า “แม่ มีอะไรจะพูดหรือเปล่าคะ?”

เมื่อถูกลูกสะใภ้จับได้ โจวลี่หรงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป ยิ้มแหยๆ พลางพยักหน้า “มีเรื่องนิดหน่อยจ้ะ”

“แม่พูดมาเถอะค่ะ” ความจริงแล้วหลินเซี่ยตอนนี้มองดูโจวลี่หรงแล้ว ในใจก็เหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้

“ตอนนั้นแม่ได้ยินเธอขึ้นไปชั้นบน ตอนที่แม่ไปเปิดประตู บังเอิญได้ยินหลินจินซานกับชุนฟางพูดถึงเจียซิ่ง”

“พูดว่าเจี่ยซิงกลัวการหย่าร้าง เลยผูกมัดหงเสีย เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?”

โจวลี่หรงมองหน้าหลินเซี่ยด้วยความกังวลขณะถาม

เดิมทีหล่อนตั้งใจทำเป็นไม่ได้ยินอะไร ไม่พูดถึงเรื่องนี้

แต่หลังจากที่หลินเซี่ยและพวกเขาออกไปแล้ว หล่อนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

หล่อนอยากติดต่อเฉินเจียซิ่งเพื่อสอบถามสถานการณ์ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าโทรศัพท์ไป

ด้วยนิสัยของเฉินเจียซิ่งที่พูดจาไม่รู้จักยั้งคิด เขาคงจะคิดว่าหลินเซี่ยฟ้องหล่อนแน่ๆ แล้วก็จะหันมาตำหนิหลินเซี่ย ทำให้ทุกคนไม่มีความสุข

แต่หล่อนก็ยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

จินซานดูมีวุฒิภาวะขึ้นมากเลยเทียบกับเมื่อก่อน รู้จักเลี่ยงไม่ให้กลายเป็นสาเหตุของแผลใจคนอื่นด้วย

เรื่องของลูกชายคนรองตัวดีน่ะค่ะคุณแม่ ที่ไม่ยอมให้ภรรยาก้าวหน้า จนโดนคนอื่นๆ รุมเฉ่ง

ไหหม่า(海馬)

………………..