ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 775 ตอนพิเศษ ไม่อยากเสียใจไปตลอดชีวิต

“ดี”

มู่หรงเซียงหนานตอบรับ ขอเพียงเซียวหนิงมีความสุข นางพูด

อะไรเขาก็เห็นด้วย เขาตามเซียวหนิงไปได้หมด

มู่หรงเซียงหนานพายเรือ เซียวหนิงใช้สองมือหนุนท้ายทอย ยิ้ม

ร่ามองมู่หรงเซียงหนาน

แสงแดดอบอุ่นส่องกระทบใบหน้าของนาง เคลือบร่างกายของ

นางด้วยชั้นแสงสีทอง ลมอ่อนโชยไล้ผิวหน้า กลิ่นหอมของดอกไม้

ริมฝั่งโชยพัดปลิวมา บรรยากาศมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้

ความรู้สึกและทิวทัศน์เช่นนี้ ทำให้เซียวหนิงรู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง

“พี่เซียงหนาน วันที่ข้าสารภาพรักกับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงปฏิเสธข้า”

เซียวหนิงหันไปมองใบหน้าด้านข้างของมู่หรงเซียงหนาน ถาม

ด้วยความใคร่รู้

“ข้ากลัวจะให้ความสุขเจ้าไม่ได้”

มู่หรงเซียงหนานนั่งอยู่ที่หัวเรือ ค่อยๆ กวาดไม้พาย

“ตอนนี้ไม่กลัวแล้วหรือ”

“ไม่กลัวแล้ว”

“เพราะเหตุใด”

“หากสูญเสียเจ้าไป ข้าคงเสียใจไปตลอดชีวิต แม่ข้าเคยพูดถึง

เรื่องของนางกับพ่อของข้า ข้าไม่อยากเสียใจไปตลอดชีวิต ตอนที่

ข้าได้ยินเรื่องที่เจ้าหมั้นหมายกับหวังฉือแล้ว เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึก

…”

“รู้สึกอะไรหรือ”

“หึงหวงมาก”

ถึงแม้จะไม่อยากให้เซียวหนิงรู้ แต่มู่หรงเซียงหนานก็ยังบอก

ความรู้สึกภายในจิตใจไปตามตรง วินาทีที่เข้าได้ยินข่าวนี้ เขาหึง

หวงมากจริงๆ เขารู้แล้วว่าเขาไม่อยากเสียเซียวหนิงไปแม้แต่น้อย

เขาไม่ลังเลอีก เขารีบเก็บข้าวของจะมาหา จูจิ่นก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก

เองว่าจะมาด้วย ระหว่างเดินทางเขาไม่กล้าปล่อยให้จูจิ่นเหนื่อย

เกินไป ถึงได้มาช้าไปสักหน่อย

หลายวันมานี้ จิตใจเขาทุกข์ทรมาณมาก เขากลัวว่าเซียวหนิงรัก

หวังฉือไปแล้ว ถึงขนาดมีความรู้สึกไม่กล้าพบหน้าเซียวหนิงอยู่

บ้าง

“ที่แท้ท่านก็หึงหวงเป็นด้วย”

จู่ๆ มู่หรงเซียงหนานก็หันมา แหงนหน้ามองเซียวหนิงแน่วแน่

“เจ้าเป็นเพียงผู้เดียวที่ทำให้ข้าอยากพูด ข้าไม่ใช่คนปกติ แต่เจ้า

เป็นยาของข้า

อยู่กับเจ้าแล้ว ข้าถึงได้รู้สึกว่าชีวิตเป็นเรื่องสนุก เมื่อก่อนข้าไม่

รู้สึกว่าการใช้ชีวิตเช่นนี้ไม่ดีตรงไหน จนกระทั่งเจ้าไปแล้ว จู่ๆ ข้าก็

พบว่าตนเองคิดถึงเจ้ามาก”

“โง่จริง ข้ามิใช่ยาของเจ้าสักหน่อย ข้าเป็นคนที่เหมาะกับเจ้า

ต่างหาก วันทั้งวันเจ้าไม่พูดอะไร ต้องเป็นคนหน้าด้านถึงง้างปาก

เจ้าให้เปิดได้ ข้าก็เป็นคนหน้าด้านเช่นนั้นแล”

เซียวหนิงหัวเราะลั่น

“เช่นนั้นเจ้าจะแต่งงานกับข้าหรือ”

“ข้ายังต้องคิดดูก่อน เรื่องใหญ่ของชีวิต จะประมาทมิได้”

มู่หรงเซียงหนานไม่ได้กดดันเซียวหนิงอีก เมื่อก่อนเขาทำร้าย

จิตใจเซียวหนิงจริงๆ ต้องแสดงออกให้นางรู้ ทำให้เซียวหนิง

แต่งงานกับเขาด้วยความยินยอมพร้อมใจ

เขาเป็นคนพูดคำหวานไม่เป็น เขาเพียงแต่รู้ว่าเซียวหนิงเป็นแสง

สว่างในชีวิตของเขา ทำให้เขายินดีเดินออกมาเผชิญหน้ากับผู้คน

ยินดีพูดจา และยิ้มเป็น

ชีวิตนี้ นอกจากนาง เขาก็ไม่สามารถรักใครได้อีก อยากให้

เซียวหนิงอยู่เคียงข้างเขาตลอดไปเท่านั้น

ตลอดทั้งบ่าย สองคนใช้เวลาอยู่บนเรือ เซียวหนิงกับมู่หรงเซียง

หนานพูดคุยหัวเราะกัน เวลาผ่านไปเร็วมาก จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด

แล้ว สองคนถึงต้องแยกจากกันอย่างจำใจ มู่หรงเซียงหนานกับจูจิ่น

ไปพักที่ศาลาพักม้า เขาเป็นผู้ชาย ไม่สะดวกพักในวัง แม่ลูกสองคน

จึงต้องไปพักอยู่ในเรือนพักในศาลาพักม้า

ต่อมาอีกสองสามวัน มู่หรงเซียงหนานเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อน

เซียวหนิงทุกวัน สองคนพูดคุยหัวเราะกัน ท่าทางเหมือนคนรัก

เช่นนั้นทำให้คนอื่นพากันอิจฉา หวังฉือรู้ว่าตัวเองไม่มีโอกาสแล้ว

จึงไม่ฝากคนให้เอาของไปส่งให้เซียวหนิงอีก

วันนี้ เซียวหนิงพาเหลียนอีไปเยี่ยมหลิงอวี้จื้อที่ตำหนักจาวหยาง

ปกติเซียวหนิงพาชุนฉินไป ในเมื่อชุนฉินอยู่กับนางมาหลายปี

ตอนนี้นางค่อยๆ พาเหลียนอีออกไปบ้าง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พา

เหลียนอีไปที่ตำหนักจาวหยาง

ตอนนี้หลิงอวี้จื้อไม่อาเจียนแล้ว เจริญอาหารมากขึ้น อารมณ์ก็ดี

ยิ่งขึ้น ร่างกายดูอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาก