ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 773 ตอนพิเศษ ถอนหมั้นกับเขาได้หรือไม่

เซียวหนิงพาเซียงหนานไปที่สวนดอกไม้หลวง ตลอดทางที่เดิน

มาทั้งสองไม่พูดจากัน มู่หรงเซียงหนานเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่

เซียวหนิงกำลังรอมู่หรงเซียงหนานเอ่ยปากก่อน

คิดไม่ถึงว่ารอแล้วรออีกก็ไม่เห็นมู่หรงเซียงหนานจะพูดอะไร

นางเริ่มร้อนใจแล้ว ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

“พี่เซียงหนาน เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับข้าหรือ”

มู่หรงเซียงหนานหยุดเดิน เซียวหนิงก็หยุดเดิน นางรู้ว่ามู่หร

งเซียงหนานไม่ชอบให้มีคนตามมาด้วย จึงให้ชุนฉินพาสาวใช้ตาม

อยู่ห่างๆ ไม่อนุญาตให้พวกนางเข้าใกล้

เซียวหนิงค่อนข้างประหม่า นางไม่รู้ว่ามู่หรงเซียงหนานจะพูด

อะไรกับนาง นอกจากประหม่าแล้ว มากกว่านั้นคือตั้งตาคอย

จู่ๆ มู่หรงเซียงหนานก็ยื่นมือมาเชยคางเซียวหนิง เซียวหนิงยังไม่

ทันมีปฏิกิริยาโต้ตอบว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น มู่หรงเซียงหนานก็จุมพิต

ที่ริมฝีปากของนางแล้ว

เซียวหนิงนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง นางคิดไม่ถึงว่ามู่หรงเซียงหนาน

จะจุมพิตตน ร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งตัว สมองว่างเปล่าโดยพลัน ได้

แต่ยืนอึ้งๆ จ้องหน้าตาโตใส่มู่หรงนี่อวิ๋น

มู่หรงนี่อวิ๋นโอบเอวเซียวหนิง ราวกับเป็นสมบัติล ้าค่าหายากอยู่

ในอ้อมกอดของเขา เขาพรมจูบอย่างระมัดระวัง เก้ๆ กังๆ แต่

อ่อนโยนอย่างยิ่ง

เซียวหนิงที่ลืมตาอยู่พลันหลับตาลง ตัวค่อยๆ อ่อนลงเรื่อยๆ ที

ละน้อย แอบอิงอยู่ในอ้อมกอดของมู่หรงเซียงหนาน

อย่างไรที่นี่ก็เป็นวัง ถึงแม้จะไม่อยากผละออก แต่มู่หรงเซียง

หนานก็ไม่สามารถทำตามใจมากเกินไป ไม่นานก็ปล่อยตัวเซียวห

นิง

เซียวหนิงหน้าแดงระเรื่อ เขินอายอย่างยิ่ง จึงก้มหน้าลงไปเสีย

และไม่กล้ามองหน้ามู่หรงเซียงหนานอีก

“ข้าพูดไม่เก่ง ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร องค์หญิง นี่เป็นเจตนาที่

แท้จริงของข้า”

มู่หรงเซียงหนานพูดด้วยท่าทีจริงจัง

เซียวหนิงที่เดิมทีเขินอาย หัวเราะออกมาทันใด เพียงแต่พวงแก้ม

ยังแดงปลั่งอยู่

“เช่นนั้นเจ้าก็เลิกพูดไม่เก่งได้แล้ว อย่างไรข้าก็อยากให้เจ้าพูด

ออกมา พี่เซียงหนาน เหตุใดเจ้าถึงมาเมืองหลวง ข้ากับหวังฉือหมาย

หมั้นกันแล้ว ที่เจ้าจูบข้าเมื่อครู่ นับว่าได้กระทำความผิดไปแล้ว”

“หนิงเอ๋อร์ เจ้าถอนหมั้นกับเขาได้หรือไม่”

“เพื่อเหตุใด”

“แต่งงานกับข้า”

มู่หรงเซียงหนานกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เซียวหนิงเงยหน้าขึ้น

อีกครั้ง นัยน์ตารื้นไปด้วยน ้าตา มองมู่หรงเซียงหนานเช่นนั้น นางรู้

ว่ามู่หรงเซียงหนานไม่มีวาทศิลป์ เห็นเขาเป็นเช่นนี้ นางก็รู้สึกว่าเขา

น่ารักดี

“ไม่รู้สึกว่าสายเกินไปหรือ”

“เจ้ายังมิได้แต่งงานกับเขา ยังไม่สายไปเสียทั้งหมด”

“ฝ่าบาทออกพระราชโองการแล้ว สายเกินไปเสียแล้ว”

เซียวหนิงจงใจแกล้งมู่หรงเซียงหนาน จึงตั้งใจพูดไปเช่นนั้น มี

เสด็จแม่ของนางอยู่ นางรู้ว่าต่อให้ออกพระราชโองการมีอีกสิบ

ฉบับ นางก็รู้ว่าแม่ของนางสามารถทำให้พระราชโองการทั้งสิบ

ฉบับนั้นเป็นโมฆะได้

“ข้าจะไปขอร้องฝ่าบาท หนิงเอ๋อร์ เจ้ายินดีแต่งกับข้าหรือไม่”

สำหรับมู่หรงเซียงหนาน ทัศนคติของเซียวหนิงสำคัญที่สุด

ตอนนี้สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือเซียวหนิงจะปฏิเสธเขา

เซียวหนิงย่อมยินดีอยู่แล้ว คำว่ายินดีเกือบหลุดออกมาจากปาก

อยู่แล้ว แต่มู่หรงเซียงหนานทำให้นางต้องได้รับความทรมานใจ รอ

มานานเพียงนี้ นางจะต้องทดสอบมู่หรงเซียงหนานสักหน่อย

นางจงใจไม่พูดอะไร ประวิงเวลาไปสักครู่ก็ยิ้มตาหยีพูดว่า

“ข้าจะไปคิดให้ดีๆ ก่อน พี่เซียงหนาน สามสี่วันนี้เจ้าทำตัวดีๆ

หากทำให้ข้าใจเต้นได้ ข้าจะรับปากแต่งงานกับเจ้า ว่าอย่างไร”

มู่หรงเซียงหนานรู้ว่าตนเองทำให้เซียวหนิงเสียใจ จึงพยักหน้า

ด้วยความรู้สึกผิดผสมกับความแน่วแน่

“ได้ ข้าจริงใจจริงๆ”

เซียวหนิงยิ่งยิ้มสดใสขึ้น

“ไป ข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมชมบ้านข้าสักหน่อย”

แววตาของมู่หรงเซียงหนานอ่อนโยนลงมาก คิดถึงทั้งวันทั้งคืน

ในที่สุดก็ได้พบนางแล้ว คราวนี้ไม่ว่าอย่างไร เขาจะไม่มีทางพลาด

อีกเด็ดขาด