ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 757 ถูกปฏิเสธ

ตอนที่ 757 ถูกปฏิเสธ

เซียวหนิงมองมู่หรงเซียงหนานด้วยรอยยิ้มตาหยี แต่มิได้เดินเข้า

ไปใกล้เพียงยืนมองเขาอยู่ไกลๆ “สวยหรือไม่”

คำนั้นเกือบจะหลุดจากปากมู่หรงเซียงหนานแล้วแต่เขาก็รีบ

กลืนไปลงคอไป มู่หรงเซียงหนานบังคับตัวเองให้เบนสายตาหนี

“ค ่ามืดปานนี้แล้วเหตุใดองค์หญิงจึงไม่พักผ่อนเล่า”

“นอนไม่หลับ เลยลืมตัวเดินมาถึงที่นี่” เมื่อเห็นมู่หรงเซียงหนาน

ไม่อยากตอบคำถามนั้นของตน เซียวหนิงก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่

รีบกลบเกลื่อนทันที

นางเดินไวๆ เข้าไปหยุดข้างกายมู่หรงเซียงหนาน พลันเหลือบ

เห็นภาพวาดที่วางอยู่บนโต๊ะของเขา เห็นชัดว่าเพิ่งวาดเสร็จ ในภาพ

มีเด็กชายผู้หนึ่งขดตัวอยู่ในมุมเล็กๆ ของห้องที่มืดสนิท

เมื่อเห็นภาพนั้นเซียวหนิงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเด็กชายในภาพ

ต้องเป็นมู่หรงเซียวหนานตอนเด็กแน่ นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาไม่ชอบ

พบพูด ไม่ชอบพบผู้คนกระมัง

เมื่อเห็นว่าเซียวหนิงยืนมองภาพวาดบนโต๊ะอย่างตั้งใจ มู่หร

งเซียงหนานก็เดินไปยืนข้างกายนาง สายตาจ้องมองไปที่ภาพวาด

นั้นเช่นกัน เซียวหนิงอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “พี่เซียงหนาน นี่คือท่าน

หรือ”

มู่หรงเซียงหนานไม่ได้พูด แต่ไม่ได้ละสายตาจากภาพวาดนั้น

เลย

“ขออภัยด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะถามเช่นนี้ หากท่านไม่สะดวกที่จะ

เอ่ยถึงก็ไม่ต้องพูดแล้ว มันล้วนเป็นเรื่องในอดีตทั้งสิ้น”

มู่หรงเซียงหนานกลับเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงราบเรียบยิ่งว่า “เป็น

กระหม่อมเมื่อตอนยังเด็กจริงๆ ตอนนั้นอายุห้าขวบ ท่านอาเอาตัว

กระหม่อมไป นางไม่ให้พบท่านแม่และขังกระหม่อมไว้ในห้อง

มืดๆ ท่านอาที่รักและเอ็นดูกระหม่อมตลอดมาให้คนตัดหูของ

กระหม่อม ท่านปู่ต้องคุกเข่าขอร้องท่านอา สุดท้ายท่านปู่ต้องฆ่าตัว

ตายต่อหน้าท่านอา นางจึงปล่อยตัวกระหม่อม”

“อาแท้ๆ เลยหรือ”

เซียวหนิงรู้สึกไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง เมื่อได้ฟังเรื่องนี้แล้วนางก็ยิ่ง

รู้สึกเห็นใจมู่หรงเซียงหนาน นางนึกภาพออกว่ามู่หรงเซียงหนาน

ในตอนนั้นคงกลัวและรู้สึกสิ้นหวังมากเพียงใด นางไม่เข้าใจว่าเหตุ

ใดอาแท้ๆ ถึงได้โหดร้ายปานนั้น

“อาแท้ๆ”

“เหตุใดนางถึงทำเช่นนั้นเล่า”

ตอนยังเล็กมู่หรงเซียงหนานก็ไม่เข้าใจเช่นกัน เมื่อโตขึ้นเขาจึง

เข้าใจสาเหตุของเรื่องนี้ แต่ไม่อยากบอกเซียวหนิง เพราะเรื่องนี้

เกี่ยวข้องกับมารดาของนาง

“ท่านอาใช้กระหม่อมข่มขู่คนผู้หนึ่ง” มู่หรงเซียงหนานพูดพลาง

เก็บภาพวาดบนโต๊ะไปด้วย เซียวหนิงพลันยื่นมือไปจับมือเขา “มัน

ผ่านไปแล้ว อย่าคิดถึงมันอีกเลย พี่เซียงหนาน ท่านอย่าได้กักขัง

ตัวเองอยู่ในอดีตอีกเลย ต่อไปข้าจะอยู่กับท่านเองดีหรือไม่”

มู่หรงเซียงหนานมองเซียวหนิงอย่างอึ้งงัน เห็นชัดว่าเขายังมิทัน

เข้าใจความนัยในวาจาของนาง ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เซียวหนิง

จึงพูดต่อออกไปให้จบ “ข้าจะไม่อายแล้ว ข้าจะพูดกับท่านตามตรง

พี่เซียงหนาน ข้าอยากจะแต่งกับท่าน ท่านอยากแต่งกับข้าหรือไม่

ยินดีจะอยู่กับข้าไปชั่วชีวิตหรือไม่ ข้าอยากอยู่กับท่านไปตลอด

ชีวิต”

อย่างไรก็เป็นสตรี เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย เสียงของเซียวหนิง

ก็ค่อยๆ แผ่วลง

นางก้มหน้า แก้มแดงไปหมด เขินอายอย่างยิ่งทั้งตื่นเต้น นางไม่

รู้ว่ามู่หรงเซียงหนานจะพูดอะไรหรือไม่ จะมีท่าทีเช่นไร ด้วยเหตุนี้

จึงเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองมู่หรงเซียงหนาน

มู่หรงเซียงหนานที่เพิ่งมีสติคืนมาจึงดึงมือเซียวหนิงออกแผ่วเบา

ใจของเซียวหนิงค่อยๆ เหน็บหนาวขึ้นมา นางเงยหน้าขึ้นทันที

ความจริงนางเดาคำตอบได้แล้วแต่ยังคงมองมู่หรงเซียงหนานด้วยสี

หน้ารอคอยอย่างมีความหวัง

มู่หรงเซียงหนานย่อมเข้าใจถึงการรอคอยของเซียวหนิงดี เขา

เบี่ยงหน้าหลบ น ้าเสียงที่เอ่ยเย็นชายิ่ง “กระหม่อมไม่คู่ควรกับองค์

หญิง”