ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 755 ยอมรับนางไปโดยปริยาย

“นี่เป็นเรื่องของกระหม่อม องค์หญิงมิต้องทรงกังวลเลยพะยะ

ค่ะ”

“ข้าเป็นห่วงท่าน” เซียวหนิงหยิบตำราบนชั้นมาเล่มหนึ่ง “เล่มนี้

ข้าเคยอ่าน”

มู่หรงเซียงหนานนั่งอยู่หน้าโต๊ะ “เชิญองค์หญิงกลับเถิด”

“ข้าจะอ่านตำราอยู่ที่นี่ วางใจเถิด ข้าจะไม่รบกวนท่านเลย”

เซียวหนิงพูดไปเช่นนี้ แต่ความจริงนางไม่ใช่คนที่สงบเรียบร้อย

สักนิด บางคราก็เอ่ยถามมู่หรงเซียงหนาน เมื่ออ่านเจอเรื่องสนุกก็

หัวเราะออกมาเสียงดัง แรกเริ่มมู่หรงเซียงหนานไม่เอ่ยอันใด

ภายหลังจึงได้แต่ปล่อยตามแต่นางจะกระทำ เซียวหนิงเจตนาเอ่ย

ขึ้นว่าเขียนผิด มู่หรงเซียงหนานได้ยินก็อดที่จะแก้ให้ถูกมิได้

เซียวหนิงจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง

นางรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไรมู่หรงเซียงหนานถึงจะยอมเอ่ยปาก

เขาเห็นสิ่งผิดไม่ได้

จูจิ่นอยู่ในเรือน เมื่อได้ยินแม่นมอวิ๋น บ่าวคนสนิทเล่าเรื่อง

เซียวหนิงไปหามู่หรงเซียงหนานที่เรือนก็ถามว่า “องค์หญิงยังไม่

ออกมาอีกหรือ”

“เจ้าค่ะ องค์หญิงไปตั้งแต่ยังไม่ออกมาเลยเจ้าค่ะ”

“ฮูหยิน นี่เป็นครั้งแรกเลยกระมังเจ้าคะ คุณชายไม่ชอบพบคน

แปลกหน้า แม้แต่หมิงเย่ว์คุณชายยังไม่ยอมให้เข้าไปปรนนิบัติใน

ห้อง ยามผู้ดูแลจวนไปรายงาน พูดจบก็ให้กลับ มิเคยได้อยู่นาน

ผ่านมาหลายปีเพียงนี้ บ่าวเพิ่งเคยเห็นว่าคุณชายยอมให้มีคนอยู่ใน

ห้องตนนานถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก ทั้งบ่าวจะได้ยินหมิงเย่ว์บอกว่า

คุณชายพูดกับองค์หญิงด้วยเจ้าคะ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ”

แม่นมอวิ๋นเอ่ยอย่างทอดถอนใจ ทุกคนต่างทราบอุปนิสัยของมู่

หรงเซียงหนานดี จึงไม่มีใครกล้าอยู่กับมู่หรงเซียงหนานนานๆ

มู่หรงเซียงหนานไม่ยอมพบผู้คน ทั้งไม่ชอบพูด จูจิ่นห่วงเขา

เรื่องนี้มาตลอด หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าเขาคงต้องอยู่อย่างโดด

เดี่ยวไปจนแก่ตายแล้ว

จูจิ่นก็ชอบเซียวหนิงมาก เซียวหนิงเป็นคนไร้เดียงสา ร่าเริง

น่ารัก รอยยิ้มก็สดใส อุปนิสัยขอนางคล้ายหลิงอวี้จื้อเมื่อตอนยัง

เป็นสาวน้อยไม่มีผิด หรือนี่จะเป็นลิขิตสวรรค์

ตอนนั้นมู่หรงนี่อวิ๋นมิอาจสมหวังกับหลิงอวี้จื้อได้ ยามนี้

บุตรสาวบุตรชายของพวกเขากลับได้มีวาสนากันเช่นนี้ คล้าย

ต้องการแก้ไขความเสียใจในอดีตของมู่หรงนี่อวิ๋น

นี่อวิ๋น ท่านเห็นแล้วหรือไม่ เซียงหนานของเราจะมีคู่ครองแล้ว

นะ

“หลายปีมานี่ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรให้เซียงหนานลืมเรื่องในอดีต

เดิมคิดว่าคงเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต คิดไม่ถึงว่าสวรรค์จะลิขิตไว้

เช่นนี้”

“แต่องค์หญิงเป็นพระธิดาองค์เดียวของฝ่าบาทและฮองเฮา

พระองค์จะ…”

“หากเด็กทั้งสองมีใจให้กัน พระองค์ต้องยอมแน่ โดยเฉพาะ

ฮองเฮา พระองค์ไม่มีทางคัดค้านเด็ดขาด” น ้าเสียงของจูจิ่นเต็มไป

ด้วยความมั่นใจ

แม่นมอวิ๋นไม่เคยพบหลิงอวี้จื้อ ด้วยเหตุนี้จึงไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู

จิ่นถึงมั่นใจเพียงนั้น “อย่างไรเสียฮูหยินก็มิได้พบฮองเฮามาหลายปี

กลัวว่าพระองค์จะเปลี่ยนไปแล้ว”

“แม้จะไม่ได้พบกัน แต่ข้าก็รู้ว่าเรื่องนี้เป็นไปได้แน่ เรื่องนี้เราไม่

ต้องไปยุ่ง ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาของเด็กทั้งสองเถิด”

“ตอนนั้นข้าเองที่ผิดต่อเซียงหนานทำให้เขาต้องทนทุกข์เพียงนี้

ข้าได้แต่หวังว่าเขาจะลืมเรื่องพวกนั้น และแต่งงานมีบุตร ยิ้ม พูด

ได้อย่างคนทั่วไป”

จูจิ่นไม่คาดหวังอะไรในตัวมู่หรงเซียงหนานเลย หวังเพียงอย่าง

เดียวคือการที่เขาได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติทั่วไป ไม่ต้องหลบซ่อนอยู่

ในความมืด ทุกครั้งที่เห็นมู่หรงเซียงหนาน นางยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ

เรื่องในตอนนั้นไหนเลยจะมิใช่ฝันร้ายของนางเช่นกัน เรื่องนั้น

ทำให้มู่หรงเซียงหนานเปลี่ยนไปและมันได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

ในชีวิตของมู่หรงเซียงหนานด้วย

“มันผ่านไปแล้ว ฮูหยินอย่าได้คิดมากอีกเลย คุณชายต้องดีขึ้น

แน่ๆ เจ้าค่ะ”

แม่นมอวิ๋นรู้เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้นดี นางรู้ว่าหลายปีมานี่จูจิ่

นต้องทุกข์ใจเพียงใด เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ของมู่หร

งเซียงหนาน นางจึงรู้สึกดีใจแทนมู่หรงเซียงหนานจริงๆ นางเห็น

เขามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

จูจิ่นพยักหน้า เดิมนางไม่เคยหวังอะไรเลย แต่ตอนนี้ทุกครั้งที่ได้

เห็นเซียวหนิง นางเหมือนได้เห็นความหวัง การปรากฏตัวของ

เซียวหนิงได้เปลี่ยนแปลงมู่หรงเซียวหนา