ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 745 ใฝ่หาอิสระ

ตอนที่ 745 ใฝ่หาอิสระ

หลิงอวี้จื้อถลึงตาใส่เซียวเหยี่ยน “ใครว่ากันเล่า เมื่อวานท่านยัง

โมโหให้ข้าอยู่แท้ๆ ห้ามพูดปดต่อหน้าลูก”

“ลูกไม่ยอมเป็นพยานให้พวกท่านหรอก ถึงตอนนั้นก็จะมาโทษ

ข้าอีก”

หลิงอวี้จื้อยิ้มพลางพูดว่า “เจ้านี่ช่างฉลาดนัก”

เซียวเหยี่ยนหันไปมองหลิงอวี้จื้อด้วยความอ่อนโยน “ค ่านี้ข้าจะ

มากินข้าวกับเจ้า แต่ตอนนี้มีราชกิจต้องไปสะสางก่อน ให้หนิงเอ๋อร์

อยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้วกันนะ” พูดจบเซียวเหยี่ยนก็จากไปทันที

หลังจากเซียวเหยี่ยนไปแล้ว เซียวหนิงก็เข้ามาเดินคล้องแขนหลิ

งอวี้จื้อเพื่อเดินเล่นเป็นเพื่อนเธอต่อไป “เสด็จแม่ เสด็จพ่อชอบท่าน

ถึงเพียงนี้ ท่านทำอย่างไรถึงมัดใจเสด็จพ่อได้หรือ”

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

“แต่เสด็จพ่อเป็นฮ่องเต้ แต่แม้จะไม่ได้เป็นฮ่องเต้ ก่อนหน้านี้ก็

เป็นถึงผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ท่านไม่ได้ใช้กลวิธีใดเลย แล้ว

เหตุใดเสด็จพ่อถึงได้รักท่านถึงเพียงนี้เล่า”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือไปดีดหน้าผากเซียวหนิงคราหนึ่ง แล้วพูดกลั้ว

หัวเราะว่า “หนิงเอ๋อร์ เราสามารถพยายามที่จะช่วงชิงความรักได้

แต่การที่คนสองคนจะอยู่ด้วยกันได้นานหรือไม่นั้นการแย่งชิงไม่

จำเป็นเลย แต่ต้องดูว่าเขารับในตัวตนของเจ้าได้หรือไม่ เจ้าไม่ต้อง

พยายามเปลี่ยนแปลงอะไร ไม่ต้องไปเอาอกเอาใจเขาทุกสิ่ง แค่เป็น

ตัวของตัวเอง แต่คนคนนั้นก็ยังคงชอบเจ้าอยู่ นั่นแหละถึงจะอยู่กัน

ได้ยาวนาน ไม่ต้องมีวิธีใดๆ แค่ใจข้ามีเจ้า ใจเจ้ามีข้า ต่างฝ่ายต่างรัก

และให้อภัยกัน”

เซียวเหนิงพยักหน้าคล้ายเข้าใจคล้ายไม่เข้าใจ หลิงอวี้จื้อก็ไม่ได้

พูดอะไรมากอีก ต่อไปนางจะเข้าใจเอง ตอนนี้พูดมากไปก็เปล่า

ประโยชน์

“เจ้าแค่จำไว้ว่าหากเจ้าอยู่กับคนคนนั้นแล้วสบายใจ ไม่รู้สึก

เหนื่อยสักนิด เขาไม่เรียกร้องให้เจ้าต้องเปลี่ยนอะไร คนคนนั้นควร

ค่าที่เจ้าจะแต่งด้วยแล้ว เมื่อเจ้าพบคนที่พึงใจคนนั้นแล้วให้บอกแม่

แม่จะจัดการให้เอง”

เซียวหนิงทำหน้าขมขื่น “ลูกไม่ชอบคนในเมืองหลวงสักคน”

“ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถิด มีแม่อยู่ ไม่มีใครกล้าบังคับเจ้าให้

แต่งงานหรอก”

เซียวหนิงกอดแขนหลิงอวี้จื้อไว้ “เสด็จแม่ดีที่สุดเลย ขอบ

พระทัยเสด็จแม่”

“เด็กโง่”

“เสด็จแม่ ลูกอยากจะขอร้องท่านเรื่องหนึ่ง ลูกได้ยินว่าอาอวี่จะ

ไปสืบข่าวที่เฉาโจว ให้ลูกไปด้วยได้หรือไม่ ลูกอยู่ในวัง เบื่อ

เหลือเกิน ได้ยินว่าเฉาโจวเป็นสถานที่งดงาม น ้าใสภูเขาเขียว ลูก

อยากไปเห็นสักครั้ง อย่างไรเสียอาอวี่ก็ไมม่ได้ไปทำงานที่อันตราย

อันใด ลูกจะไม่ทำให้น้องยุ่งยากเลย จะแต่งกายเป็นบ่าวรับใช้ตาม

ติดเขา เสด็จแม่ ท่านรับปากลูกนะเพคะ”

เซียวหนิงพูดจบก็แกว่งแขนหลิงอวี้จื้อไปมาอย่างออดอ้อน

“ไม่ได้”

สิ่งแรกที่หลิงอวี้จื้อนึกได้คือการปฏิเสธ ยุคสมัยนี้กับยุคสมัย

ปัจจุบันไม่เหมือนกัน หญิงสาวแรกรุ่นออกจากเรือนมีอันตรายอัน

ยากจะหยั่งได้ เธอไม่วางใจให้เซียวหนิงออกไปนอกวังจริงๆ

“เสด็จแม่ ได้โปรดเถิด ผู้ใดให้ท่านเล่าเรื่องนอกวังให้ลูกฟังตั้ง

มากมายเช่นนั้น ท่านเล่าให้ฟังแต่ไม่ยอมให้ลูกไป มิใช่เป็นการ

ทรมานลูกหรอกหรือ”

“เด็กคนนี้ช่างความจำดีนัก ทั้งจะคิดแต่จะออกไปข้างนอก”

“ลูกไม่ชอบถูกกักขัง ลูกอยากเห็นว่าข้างนอกนั้นเป็นอย่างไร

บ้าง เสด็จแม่ ได้โปรดเถิด ได้โปรดเถิดเพคะ”

เซียวหนิงทั้งออดอ้อนทั้งขอร้องหลิงอวี้จื้อไม่หยุด

หากเป็นคนอื่นย่อมต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน นี่เป็นคำขอร้องอัน

เหลวไหลที่สุด แต่หลิงอวี้จื้อเป็นคนยุคปัจจุบัน ความคิดย่อมไม่

เหมือนคนยุคนี้อยู่แล้ว

เมื่อคิดว่าเซียวหนิงไม่เคยออกนอกเมืองหลวงเลย เซียวอวี่เองก็

สุขุมหนักแน่น มีเขาอยู่ เซียวหนิงคงไม่ทำเรื่องเหลวไหลแน่ ให้นาง

ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีเหมือนกัน

เซียวหนิงเป็นเด็กที่รักอิสระมาแต่ไหนแต่ไหน เมื่อลองพิจารณา

ดูแล้ว หลิงอวี้จื้อก็นึกถึงสหายเก่าที่อยู่เฉาโจวขึ้นมาได้ เธอจึงตก

ปากรับคำว่า “ได้ แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ เมื่อไปเฉาโจว เจ้าต้องเชื่อ

ฟังอาอวี่ ไม่ทำตัวเหลวไหล ไม่ออกไปเตร็ดเตร่ตาม