ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 727 ข้าต้องการเพียงเจ้า

ตอนที่ 727 ข้าต้องการเพียงเจ้า

วันนี้เป็นช่วงเวลาที่ยาวเหลือเกินสำหรับหลิงอวี้จื้อ นางรอคอย

จนกระทั่งฟ้ามืดลงในที่สุด

ซึ่งตลอดทั้งวันหลิงอวี้จื้อก็ไม่รู้สึกอยากอาหารใดๆ ทั้งสิ้น หาก

ว่ามิใช่กำลังตั้งครรภ์ละก็ นางอาจไม่กินอะไรเลยก็เป็นได้ กินข้าว

เพียงคำสองคำอย่างส่งๆ ไป ตกกลางคืนจู่ๆ เฉินมั่วฉือก็ผลุนผลัน

เข้ามาในห้อง บ่าซ้ายของเขาบาดเจ็บ เป็นบาดแผลที่เกิดจากธนู

เพียงแต่ในขณะที่เขามาถึงบาดแผลก็ได้รับการทำแผลใส่ยา

เรียบร้อยแล้ว

หลิงอวี้จื้ออยากถามเฉินมั่วฉือเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้าน

นอก ทั้งยังรู้สึกใจคอมิสู้ดี แต่ในเมื่อเฉินมั่วฉือมาถึงที่นี่แล้ว เขาคง

จะบอกกับนางด้วยตัวเอง หลิงอวี้จื้อจึงตัดสินใจรอคอยที่จะให้เฉิน

มั่วฉือเป็นฝ่ายเอ่ยปากออกมาเอง!

“เจ้าไม่จะถามข้าหรือว่าที่ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น?”

เฉินมั่วฉือหย่อนกายนั่งลง มองจากภายนอกดูไม่รู้เลยว่าเขา

บาดเจ็บ เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อไม่พูดจา เขาจึงชี้ไปยังบ่าขวาของตนเอง

“ข้าถูกธนูของเซียวเหยี่ยนเข้า แต่ว่า ข้าก็เอาชนะเซียวเหยี่ยนได้”

“อวี้จื้อ นึกไม่ถึงละสิ วันนี้เซียวเหยี่ยนพ่ายแพ้ยับเยิน ข้าเอาชนะ

เขาได้ ทุกคนล้วนแต่สบประมาทข้า คิดว่าข้ากำลังก่อเรื่องเหลวไหล

และข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเหยี่ยน”

“พวกเจ้าคงไม่รู้สินะว่า ห้าปีที่ผ่านมานี้ ข้าศึกษาตำราพิชัยยุทธ

เพื่อคิดหาวิธีเอาชนะเซียวเหยี่ยนมาโดยตลอด ครั้งนี้ที่ข้านำทัพออก

ศึกด้วยตัวเอง ก็เพราะมีความมั่นใจเต็มที่”

เฉินมั่วฉือกล่าวไปก็ฉีกยิ้มไปด้วย รอยยิ้มของเขาเจือเอาไว้ด้วย

ท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างเหนือกว่า

“แต่ว่าข้าก็ยอมรับว่าเซียวเหยี่ยนถือเป็นบุคคลที่มีความสามารถ

คือคู่ต่อสู้ของข้า แต่หากว่าเขาจะเอาชนะข้าละก็ไม่มีทาง ข้า

เตรียมการมาห้าปีเต็มก็เพื่อวันนี้ เจ้าคอยดูเถอะ ข้าจะต้องจับเป็น

เซียวเหยี่ยนให้จงได้ อวี้จื้อเจ้าอย่าลืมสัญญาที่เจ้ารับปากข้าไว้ก็แล้ว

กัน”

หลิงอวี้จื้อหน้าเปลี่ยนสี นางนึกไม่ถึงเลยว่าวันแรกเซียวเหยี่ยนก็

พ่ายแพ้เสียแล้ว ก้าวแรกก็ฤกษ์ไม่ดีเช่นนี้ย่อมต้องสั่นคลอนกำลังใจ

ของทหารในกองทัพเป็นแน่ นางคือภรรยาของเซียวเหยี่ยน ดังนั้น

ไม่ว่าเซียวเหยี่ยนจะพบเจอกับอะไร นางก็ต้องยืนอยู่เคียงข้างเขา

เสมอ

เฉกเช่นในตอนนี้ เมื่อได้ยินเฉินมั่วฉือพูดจาเช่นนี้กับเซียวเห

ยี่ยน นางก็มีหน้าที่ๆ จะต้องปกป้องเซียวเหยี่ยน

“ไม่ถึงที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร ฝ่าบาทอย่าเพิ่ง

ทรงดีพระทัยเร็วไปนักนะเพคะ”

“ข้าจะทำให้เจ้ายอมศิโรราบทั้งกายและใจ อวี้จื้อ ข้าให้โอกาส

และตัวเลือกแก่เจ้ามากมาย แต่ครั้งนี้ เจ้ามีเพียงตัวเลือกเดียว”

ทีท่าของเฉินมั่วฉือแฝงเอาไว้ด้วยความทะนงตนทรงอำนาจ

อย่างไรเขาก็คือฮ่องเต้ ต่อให้อายุยังน้อย อย่างไรก็ยังคงไว้ซึ่งสง่า

ราศีแห่งความเป็นฮ่องเต้

หลิงอวี้จื้อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ร้อนรุ่มของตนเองเอาไว้ แล้วฉีก

ยิ้มให้กับเฉินมั่วฉือ

“ข้าเชื่อว่าสามีของข้าไม่มีวันพ่ายแพ้ เพราะเขาคือเซียวเหยี่ยน”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เฉินมั่วฉือถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

“รอให้เซียวเหยี่ยนตกอยู่ในเงื้อมือของข้าเสียก่อนเถอะ ข้าจะฆ่า

เขาต่อหน้าเจ้า”

เฉินมั่วฉือไม่ต้องการใช้หลิงอวี้จื้อข่มขู่เซียวเหยี่ยน เขาต้องการ

เอาชนะเซียวเหยี่ยนด้วยวิธีการที่ถูกต้อง หลังจากนั้นจึงค่อยสังหาร

เขาอย่างภาคภูมิ ผู้ชนะเป็นจ้าวผู้แพ้เป็นบ่าว ถึงตอนนั้นหลิงอวี้จื้อก็

จะต้องพูดไม่ออก

นี่คือความภาคภูมิใจของเขา และก็คือความั่นใจในตนเองของ

เขาด้วย เขาไม่เคยคิดเลยด้วยซ ้าว่าตนเองสู้เซียวเหยี่ยนไม่ได้ ที่ผ่าน

มาเขาเพียงแค่ไม่ตั้งใจเท่านั้น

เฉินมั่วฉือเอื้อมมือออกไปเชยคางหลิงอวี้จื้อ

“เจ้ามั่นใจในตัวเซียวเหยี่ยนปานนี้? ข้าก็จะไม่พูดมากกับเจ้าอีก

ต่อไป อวี้จื้อ ข้าต่างหากคือจ้าวแห่งแผ่นดินนี้”

หลิงอวี้จื้อเอื้อมมือออกมาปัดมือของเฉินมั่วฉือทิ้งไป เฉินมั่วฉือ

คว้าเอวของนาง หลิงอวี้จื้อเตรียมที่จะผลักเขาออก ทว่าเขากลับใช้

มือนั้นจับมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็วางทาบลง

บนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของหลิงอวี้จื้อ

“ในนี้คือลูกของเซียวเหยี่ยน”

“ฝ่าบาท ปล่อยข้านะ อย่าแตะต้องเขา”

หลิงอวี้จื้อตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก นางจึงรีบเอ่ยปากยับยั้ง

ทันที ขณะเดียวกันร่างของนางก็แข็งทื่อ

“ตอนนี้ข้าจะไม่ทำอะไรเขา เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือไม่ก็

ต้องดูว่าพ่อของเขาจะมีชีวิตยืนยาวหรือไม่แล้วละ หากว่าเซียวเห

ยี่ยนพ่ายแพ้ อวี้จื้อ เจ้าไม่ต้องขอร้องข้าละ เพราะข้าไม่มีทางเก็บลูก

ของเซียวเหยี่ยนเอาไว้เป็นแน่ ข้าต้องเพียงเจ้า”