ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 725 ไม่มีทางปล่อยเจ้าไป

ตอนที่ 725 ไม่มีทางปล่อยเจ้าไป

“จริงหรือ?”

หลิงอวี้จื้อดีใจเป็นอย่างมาก จนเกือบลืมไปเลยทีเดียวว่าเฉินมั่ว

ฉือยังยืนอยู่ตรงน้าตนเอง ซึ่งแน่นอนว่าข่าวนี้สำหรับเฉินมั่วฉือแล้ว

มิใช่ข่าวดีเลยสักนิด ซึ่งก็ทำให้เฉินมั่วฉือถึงกับหน้าตึงเลยทีเดียว

หมอหลวงรู้สึกฉงนสงสัยยิ่งนัก เฉินมั่วฉือไม่เคยกล่าวถึงฐานะ

ของแม่นางผู้นี้มาก่อน เมื่อเห็นว่าเฉินมั่วฉือเป็นห่วงเป็นใยแม่นางผู้

นี้นักหนา เพียงแค่มองก็รู้ได้ในทันทีว่าความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา

หมอหลวงจึงหลงคิดไปว่านางเป็นผู้หญิงของฝ่าบาท ตั้งครรภ์เป็น

เรื่องน่ายินดี แล้วเพราะอะไรฮ่องเต้ทรงทราบแล้วกลับมิทรงดี

พระทัยกันนะ?

“เจ้าถอยออกไปก่อน!”

เฉินมั่วฉือสะบัดมือ เขาพยายามเก็บอารมณ์ความรู้สึกอย่างสุด

ความสามารถ ขณะที่สะบัดมือเป็นเชิงให้หมอหลวงถอยออกไป

“พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันทูลลา”

หมอหลวงทำความเคารพด้วยความนอบน้อมแล้วถอยออกไป

ในเวลานั้นหลิงอวี้จื้อเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่คือถิ่นของเฉินมั่วฉือ

นางจึงรีบหุบยิ้มรอยยิ้มและปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที นางยกมือ

ทาบที่หน้าท้องตามสัญชาตญาณ

นี่คือลูกของนางกับเซียวเหยี่ยน ดีจังเลย ในที่สุดนางและเขาก็จะ

ได้เป็นพ่อคนแม่คน

นับตั้งแต่วันที่นางแต่งงานกับเซียวเหยี่ยน ก็รอคอยเพื่อที่จะมี

วันนี้ ในที่สุดวันที่นางเฝ้ารอคอยก็มาถึง ไม่รู้ว่าจะเป็นเด็กผู้หญิง

หรือเด็กผู้ชาย หน้าตาจะเหมือนใครกัน

หลิงอวี้จื้อเริ่มที่จะจินตนาการถึงสิ่งต่างๆ เหล่านี้ ทว่าเมื่อเห็น

เฉินมั่วฉือกำลังจับตามองมายังนาง หลิงอวี้จื้อก็ตวัดสายตาขึ้น

ประสานสายตากับสายตาของเฉินมั่วฉือที่จ้องมองมานิ่ง โดยไม่

พูดจา

“เจ้ามีลูกกับเขา”

“เดิมทีหม่อมฉันก็เป็นชายาของเขา ลูกคนนี้ออกจะมาช้าไปเสีย

ด้วยซ ้า”

หลิงอวี้จื้อมองมายังเฉินมั่วฉือ

“พระทัยดีของฝ่าบาท หม่อมฉันซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่หม่อมฉัน

ให้ในสิ่งที่ฝ่าบาทต้องการมิได้จริงๆ หม่อมฉันเป็นเพียงผู้หญิง

ธรรมดาคนหนึ่ง ที่หวังจะมีครอบครัวที่พร้อมหน้า”

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะมีลูกหับเขาหรือไม่ สัญญาระหว่างเจ้าและ

ข้าจะยังคงดำเนินต่อไป หากว่าข้าชนะ เจ้าต้องเอาเด็กคนนี้ออก

แล้วเป็นผู้หญิงของข้าแต่โดยดี หากว่าเจ้าอยากมีลูกละก็ ต่อไปพวก

เราจะมีสักกี่คนก็ย่อมได้”

“ข้าอยากมีลูก ก็เพราะพ่อของเขาคือคนที่ข้ารัก”

หลิงอวี้จื้อทอดถอนใจ

“ฝ่าบาทจะทรงทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรเพคะ? ฝ่าบาทรักฮองเฮา

หรือเปล่า?”

“การที่ข้าแต่งงานกับฮองเฮาหาใช่ความต้องการของข้าไม่”

“หม่อมฉันรู้ดีว่าฮองเฮาคือหญิงที่ไทเฮาทรงเลือกให้กับฝ่าบาท

และฝ่าบาทก็มิเคยยอมรับฮองเฮาเลย ดังนั้นจึงทรงปฏิบัติต่อฮองเฮา

อย่างเย็นชา ซึ่งแท้ที่จริงแล้วทั้งฝ่าบาทและฮองเฮาต่างก็เป็นทุกข์

ด้วยกันทั้งสองฝ่าย”

“ฝ่าบาททรงเคยคิดหรือไม่ หากว่าทรงบังคับให้หม่อมฉันอยู่ข้าง

กาย หม่อมฉันก็จะเป็นเฉกเช่นเดียวกันกับฝ่าบาท ชีวิตความเป็นอยู่

ในแต่ละวันของเราไม่ต่างอะไรกับฝ่าบาทและฮองเฮา เมื่อมีคนต้อง

โชคร้ายอยู่แล้ว เพราะเหตุใดฝ่าบาทจึงต้องทรงเลียนแบบซ ้าสอง

เล่าเพคะ”

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไป ข้าคือโอรส

สวรรค์ เรื่องที่ข้ารับปากเจ้าข้าจะต้องทำตามเป็นแน่ ส่วนเรื่อง

สัญญาของเราก็ยังคงเดิม เจ้าพักผ่อนเสียเถอะ”

กล่าวจบเฉินมั่วฉือก็หมุนกายเดินออกไปจากห้องทันที เดิมทีเขา

ตั้งใจที่จะรับมื้อเย็นพร้อมกันกับหลิงอวี้จื้อที่นี่ แต่เมื่อได้รู้ว่าหลิ

งอวี้จื้อตั้งครรภ์ลูกของเซียวเหยี่ยน ทำให้หัวใจของเขาไม่เป็นสุข

จะบอกว่าไม่ถือสาเลย นั่นก็เป็นไปไม่ได้ เขาแทบอยากที่จะ

ประทานยาขับเลือดให้กับนางเสียเดี๋ยวนี้ ทั้งยังรู้สึกริษยาเซียวเห

ยี่ยนยิ่งนัก

แต่เฉินมั่วฉือก็รู้ดีว่า หากตนเองทำเช่นนั้นจะต้องทำร้ายถึงหลิ

งอวี้จื้อ เขาจะรอคอยให้บทสรุปของศึกในครั้งปรากฏ ขึ้น รอให้ถึง

ตอนที่หลิงอวี้จื้อเอ่ยปากไม่ออก ศึกนี้ เขาต้องชนะให้จงได้

แม้ว่าหลิงอวี้จื้อจะเป็นกังวล แต่ก็ความรู้สึกดีใจมีมากกว่า นาง

วางมือลงที่หน้าท้องแผ่วเบา ยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ นี่คือลูกของนางกับเซียว

เหยี่ยน นางจะต้องปกป้องลูกคนนี้เอาไว้ให้ดี

‘อาเหยี่ยน เจ้าจะต้องชนะ ข้าและลูกเอาใจช่วยเจ้าอยู่ พวกเราจะ

รอเจ้ามารับกลับบ้าน’

หลังจากเฉินมั่วฉือกลับออกไป มั่วชิงก็รีบเดินเข้ามา บทสนทนา

ของทั้งสองเมื่อครู่นางได้ยินหมดแล้ว ดังนั้นจึงถามขึ้นด้วยความ

ยินดี

“พระชายา ท่านตั้งครรภ์แล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

ก็ใช่นะสิ มั่วชิง เจ้าว่าลูกจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง เขาจะ

หน้าตาเหมือนใครกัน เติบโตขึ้นเขาจะมีนิสัยเช่นไร ข้าหวังให้เขา

เป็นเด็กผู้