ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 690 มั่วชิงตวาด

เซียวเหยี่ยนจากไปชั่วขณะ ก็มีเอกสารราชการค้างเป็นกอง

พะเนินตั้งนานแล้ว ดื่มชาน ้าผึ้งส้มโอเป็นเพื่อนหลิงอวี้จื้อแล้ว เซียว

เหยี่ยนก็กลับไปห้องหนังสือเพื่อจัดการเอกสาร

หลิงอวี้จื้อนั่งอยู่ใต้ตะเกียงน ้ามันดูสมุดบัญชีของจวนเซียวอ๋อง

หรูเยียนไปแล้ว เรื่องเหล่านี้นางก็ต้องรับมือต่อ ถึงแม้เห็นตัวเลขก็

ปวดหัว แต่เธอก็ต้องดูอย่างจริงจัง

เพิ่งจะถึงสิบกว่าหน้า ก็มีสาวใช้ตัวน้อยเข้ามาส่งซุปโสมให้หลิ

งอวี้จื้อ หลิงอวี้จื้อวางสมุดบัญชีลง นวดดวงตาที่บวมเป่ง ไม่มีคอม

เพิวเตอร์นี่ยุ่งยากไม่เบาเลยจริง ๆ

สาวใช้ตัวน้อยวางซุปโสมบนโต๊ะ โค้งตัวแล้วออกไป

เธอลุกขึ้นยกซุปโสมขึ้นมาจากโต๊ะ เห็นซุปโสมปล่อยไอร้อนฉุย

เธอก็หยิบช้อนขึ้นมาคน เพิ่งเตรียมจะดื่ม จู่ ๆ ประตูห้องก็มีคนผลัก

เปิดออกมา คนที่เข้ามาคือหรูเยียนที่สีหน้าขาวซีด

“พระชายา อย่าดื่มเพคะ”

หลิงอวี้จื้อวางซุปโสมลงบนโต๊ะ มองหรูเยียนด้วยสีหน้าจริงจัง

หนูเยียนก็ไม่พูดอะไร เดินไปข้างโต๊ะ ยกซุปโสมขึ้นมาเทลงพื้น

ควันสีขาวพวยพุ่งจากพื้นพรม เห็นได้ชัดว่ามีคนวางยาพิษในซุป

หรูเยียนวางชามลง คุกเข่ากับพื้นตรง ๆ

“พระชายา บ่าวเป็นคนวางยาพิษเองเพคะ”

“ดังนั้นตอนนี้เจ้ากลับใจแล้วหรือ”

ใจของหลิงอวี้จื้อเหมือนถูกอะไรทุบ เธอคิดไม่ถึงว่าหรูเยียนจะ

วางยาตนได้ หรูเยียนก็เกิดความคิดเช่นนี้กับตนได้หรือ

หรูเยียนย่อมรู้ดี หากเอ่ยปากห้ามไปจะหมายความว่าอย่างไร แต่

นางก็ไม่เสียใจ หากนางฆ่าหลิงอวี้จื้อจริง ๆ นางถึงจะเสียใจจริง ๆ

ตลอดทางที่วิ่งมา จู่ ๆ นางก็นึกถึงเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ชิวจวี๋ทำ

เรื่องเหลวไหลเหล่านั้น หลิงอวี้จื้อเห็นแก่หน้านางและให้โอกาส

ชิวจวี๋ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไร เข้ามาปลอบใจนางเองอย่างไร

เห็นอยู่ว่านางตัดสินใจนานแล้วว่าจะจงรักภักดีหลิงอวี้จื้อตลอด

ไป และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ที่นางมีความคิดอื่น คงจะเป็นตอนที่

นางเริ่มดูแลเรื่องในจวนมากมายยิ่งขึ้น ทำให้นางเกิดภาพลวงตาว่า

จวนเซียวอ๋องแห่งนี้เป็นของนาง

นางไม่ควรมีความคิดเช่นนี้ และไม่ควรหลงรักเซียวเหยี่ยน

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งต้องห้าม แต่นางกลับทำทุกอย่าง

มั่วชิงอยู่ตรงประตูอยู่แล้ว ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็รีบวิ่งเข้ามา

เช่นกัน เห็นหรูเยียนคุกเข่ากับพื้น พื้นพรมยังมีควันขาวลอยเป็นสาย

นางก็เข้าใจทุกอย่าง บันดาลโทสะตวาดว่า

“หรูเยียน เจ้าบ้าไปแล้วจริง ๆ ตอนนั้นชิวจวี๋ก็เสียความรู้สึกผิด

ชอบชั่วดี เดิมข้าหลงคิดว่าเจ้าไม่เหมือนกัน นึกไม่ถึงว่าเจ้าก็ทำเรื่อง

เช่นนี้ได้

ห้าปีมานี้ท่านอ๋องให้ความสำคัญกับเจ้ามากจริง ๆ เจ้ารู้หรือไม่

ว่าเหตุใด ทั้งหมดนั้นก็เพราะพระชายา

เพราะเจ้าเป็นคนที่พระชายาเคยไว้วางใจ ท่านอ๋องรักพระชายา

มาก ดังนั้นจคงปฏิบัติกับคนของพระชายาอย่างดี เขาทำเช่นนี้ไม่ใช่

เพราะว่าเจ้าคือหรูเยียน

เจ้าก็สำคัญตัวผิดไปเสียแล้วจริง ๆ เจ้ามีความสามารถจริง แต่ใน

จวนนี้ไม่ได้ขาดแคลนคนมีความสามารถ ที่เจ้าได้ทั้งหมดมานี้

สาเหตุมาจากพระชายาทั้งสิ้น เจ้าไม่รู้จักบุญคุณ ซ ้ายังเกิดความคิด

ชั่วช้า พฤติกรรมเช่นนี้ต่างกับชิวจวี๋ตรงไหน”

หรูเยียนไม่โต้ตอบ นางรู้ว่ามั่วชิงพูดถูกทั้งหมด หากคนอื่นทำ

เรื่องเช่นนี้ มั่วชิงก็คงไม่พูดมาก แต่หรูเยียนไม่เหมือนคนอื่น พวก

นางสองคนล้วนเป็นคนของหลิงอวี้จื้อ สองคนพบหน้ากันทุกวัน

เช้าเย็น ความสัมพันธ์ก็ดี คนที่เงียบสุขุมมาตลอดอย่างมั่วชิงถึงได้มี

อารมณ์ขึ้นมา

“พระชายา ฆ่าบ่าวเถิด บ่าวผิดเอง บ่าวไม่ควรคิดจะฆ่าแกง บ่าว

ขออภัยพระชายาเพคะ”

หรูเยียนก้มหน้า น ้าเสียงสำนึกผิด คราวนี้นางรู้สึกขอโทษ

หลิงอวี้จื้อจริง ๆ

“ยังดีที่เจ้ามาเร็วไปก้าวหนึ่ง มิเช่นนั้นข้าคงตายด้วยน ้ามือเจ้า หรู

เยียน ข้าไม่โทษเจ้า แต่ข้าผิดหวัง ถึงแม้เราจะเป็นนายบ่าวกัน แต่ข้า

ก็ปฏิบัติกับเจ้าอย่างดี เจ้ากับมั่วชิงต่างเป็นแขนซ้ายแขนขวาของข้า

ขาดคนใดคนหนึ่งไปมิได้

เจ้าเองที่เป็นคนล ้าเส้นข้าก่อน ข้าไม่ฆ่าเจ้า หรูเยียน เจ้าไปเถิด

ต่อไปวาสนาการเป็นนายบ่าวของเราสิ้นสุดตรงนี้ เงินที่สัญญาจะ

ให้เจ้าก็ยังให้เช่นเดิม แต่ต่อไปอย่ามาให้ข้าเห็น