ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 640 จัดการนางด้วยมือตนเอง

เมื่อได้ยินว่าจะถูกตบปาก เฉินปี้ก็หน้าเปลี่ยนสีไปทันที “ไม่

ทราบว่าหม่อมฉันทำผิดอันใดเพคะ”

“เจ้าล่วงเกินข้า หรือไม่ควรถูกตบปาก” หลิงอวี้จื้อเลิกคิ้วขึ้น

แค่นเสียงเย็น ไม่ว่าอย่างไร เธอจะต้องสั่งสอนเฉินปี้สักครั้ง “ใต้เท้า

เฉิน คุกเข่าลง”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยเสียงเข้ม ฐานะที่สูงส่งเช่นนี้หากไม่ใช้ประโยชน์

บ้างคงเสียเปล่า บุญคุณความแค้นระหว่างเธอกับเฉินปี้ไม่ได้มีเพียง

เท่านี้ หากเฉินปี้มีโอกาสก็คงไม่ปล่อยเธอเช่นกัน ในเมื่อเธอมี

โอกาสนี้ก่อน เธอก็จะไม่ยอมปล่อยมันไป

เฉินปี้โกรธจนแทบทนไม่ไหว แต่กลับทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่

คุกเข่าลงไปอีกครั้ง หลิงอวี้จื้อถอยหลังไปอย่างเชื่องช้า แล้วส่ง

สัญญาณให้เสี่ยวเตี๋ยลงมือ

แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดหลิงอวี้จื้อจึงให้ตบหน้าเฉินปี้ แต่ในเมื่อหลิ

งอวี้จื้อสั่ง เสี่ยวเตี๋ยก็ไม่ถามให้มากความ นางจึงลงมือตบเฉินปี้

ทันที

“ตบต่อไป”

ใบหน้าเฉินอวี้จื้อเผยความเย็นเยือกออกมาวูบหนึ่ง

เสี่ยวเตี๋ยตบต่อไป แต่หลิวอวี้จื้อก็ไม่ได้บอกให้หยุด เสี่ยวเตี๋ยตบ

เฉินปี้ติดต่อกันนับสิบกว่าครั้ง จนแก้มของนางบวมเป่ง ดวงตาปิด

จนแทบเป็นเส้นเดียวกัน ใบหน้าบวมเป็นสุกรแล้ว

เฉินปี้กัดฟันข่มกลั้นไว้ หลิงอวี้จื้อ คอยดูก่อนเถิด

“หยวนเฟย หม่อมฉันไม่มีแรงแล้วเพคะ”

เสี่ยวเตี๋ยสะบัดมือตนด้วยความเจ็บ ตบหน้าคนติดต่อกันนาน

เพียงนี้ ทำให้นางเจ็บมือไปหมด

เฉินปี้ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น หลิงอวี้จื้อค่อยรู้สึกคลายโทสะ

ขึ้นมาบ้าง เธอย่อตัวลงไปมองเฉินปี้ “ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องแก้แค้นข้า

แน่ เจ้าเป็นคนบอกฐานะของข้ากับฮองเฮาใช่หรือไม่ แต่น่าเสียดาย

ที่ฮองเฮากลับไม่เชื่อเจ้า”

“หลิงอวี้จื้อ เจ้าคิดว่าเจ้ายังจะมีชีวิตออกไปจากวังได้หรือ ไทเฮา

ไม่ปล่อยเจ้าแน่”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าไทเฮาไม่ปล่อยข้าแน่ ข้าเพิ่งจะเข้าวังมา พระองค์

ก็คิดจะฆ่าข้าแล้ว ถึงตอนนี้จะถูกฝ่าบาทกักบริเวณแต่ความจริงคง

กำลังรอโอกาสดีๆ อยู่เป็นแน่”

“พระองค์ทรงให้ความสำคัญกับพระโอรสผู้นี้ยิ่ง จึงไม่อยากให้

ความสัมพันธ์ของพระองค์กับฮ่องเต้เลวร้ายลงไปกว่านี้อีก เลยเลือก

อยู่อย่างสงบ แต่เจ้านั้นไม่เหมือนกัน หากข้าฆ่าเจ้า เจ้าคิดว่าฝ่าบาท

จะตำหนิข้าหรือไม่ ไทเฮาจะวิ่งออกมาปกป้องเจ้าหรือไม่ ตอนนี้เจ้า

คิดถึงตัวเองก่อนดีกว่า”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ยิ้มตาหยีแล้วดึงปิ่นปักผมบนศีรษะออกมา

แววตาเย็นยะเยือกขึ้นไปทุกขณะ “ในอดีตข้าใจอ่อนเกินไป ทำให้

ฟางฮุ่ยหรูมีโอกาสสร้างความเดือดร้อนให้อาเหยี่ยนไม่น้อย ข้าเป็น

คนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อไปจะไม่ทำตัวเช่นนั้นอีก เฉินปี้

บุญคุณความแค้นระหว่างเราขอให้มันจบเพียงเท่านี้เถิด ข้าจะ

จัดการเจ้าด้วยมือข้าเอง”

เฉินปี้เบิกตากว้าง หลิงอวี้จื้อตายไปเพียงครั้งแต่เหตุใดถึง

กลายเป็นคนใจเ**้้ยมเพียงนี้ได้เล่า นางพลันรู้สึกลนลานขึ้นมา

“ที่นี่คือวังหลวง เจ้าจะมาทำตามอำเภอใจไม่ได้”

“งั้นเจ้าก็ลองดู”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ยกปิ่นขึ้นจะแทงเฉินปี้ เฉินปี้ตกใจจนเหงื่อผุด

เต็มหน้า นางจึงรีบตะโกนขึ้นว่า “อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะช่วยให้เจ้าออก

จากวังเอง ตอนนี้มีเพียงข้าที่ช่วยเจ้าได้”

“เฉินปี้ ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร”

เฉินปี้หยิบป้ายคำสั่งออกมาจากอก “เพราะข้าไม่อยากตาย

อย่างไรเล่า นี่เป็นป้ายอนุญาตออกนอกวัง เจ้าเอาไปเถิด”

หลิงอวี้จื้อเก็บป้ายนั้นไว้ “ขอบใจ แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่เชื่อเจ้า”

พูดจบก็ปักปิ่นลงไปบนคอของเฉินปี้อย่างไม่ปรานีปราศรัย เลือด

สดๆ กระเด็นใส่หน้าหลิงอวี้จื้อ เธอพลันนึกถึงภาพตอนที่ตัวเอง

ตายขึ้นมา

เสี่ยวเตี๋ยที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับหวาดผวากับการกระทำของหลิ

งอวี้จื้อ คิดไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะกล้าฆ่าคนในอุทยานหลวง มิน่าเล่า

ถึงให้คนพามู่หรงเซียงหนานออกไปก่อน

เฉินปี้เบิกตาค้าง เห็นชัดว่าไม่เชื่อว่าหลิงอวี้จื้อจะลงมือต่อนาง

จริงๆ เลือดสดๆ ไหลออกมาจากลำคอไม่หยุด นางกุมคอตนไว้คิด

จะให้เลือดหยุดไหล แต่เลือดสีแดงสดก็ไหลเล็ดลอดออกมาจากนิ้ว

มือนางอยู่ดี

“เจ้