ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 627 เรายังคงชอบเจ้าเช่นเดิม

ตอนที่ 627 เรายังคงชอบเจ้าเช่นเดิม

“ฝ่าบาท ปล่อยหม่อมฉันเพคะ”

หลิงอวี้จื้อไม่ชินกับการถูกเฉินม่อฉือกอดเช่นนี้ เธอจึงตัวแข็งไป

หมด แล้วดิ้นรนไม่หยุด

เฉินม่อฉือปล่อยหลิงอวี้จื้อแล้วหันไปโบกมือให้เฉินปี้ “เฉินปี้

เจ้าออกไปก่อน!”

“เพคะ ฝ่าบาท”

เฉินปี้ย่อกายถวายพระพร แม้ในใจจะไม่ยินยอมแต่ก็จำต้องถอย

ออกไป

“ฝ่าบาท เหตุใดเฉินปี้จึงมาอยู่ในวังได้ นางคงมิได้เป็นพระสนม

ของพระองค์หรอกนะเพคะ” หลิงอวี้จื้อคิดถึงความเป็นไปได้ แล้ว

เอ่ยถามด้วยความสงสัย

ในเมื่อเฉินม่อฉือรู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว เธอก็ไม่คิดจะเส

แสร้งต่อไปอีก เฉินม่อฉือไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางถูกหลอกง่ายๆ แน่

“เราจะรับเฉินปี้มาเป็นสนมของเราได้อย่างไรเล่า เสด็จแม่เพียง

เห็นนางมีความสามารถจึงให้นางมาเป็นขุนนางหญิงในวัง ความใน

ใจของข้าเจ้าก็รู้ดีมาตลอด”

เฉินม่อฉือทั้งตกใจและดีใจ สายตาเจิดจ้าที่มองหลิงอวี้จื้อนั้น

ร้อนแรงจนทำให้คนรู้สึกไม่คุ้นชินยิ่ง หลิงอวี้จื้อไม่ชินกับการจ้อง

มองเช่นนี้ของเฉินม่อฉือเลยจึงเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยแล้วเอ่ยอธิบาย

อย่างประหม่าว่า “ตอนนั้นฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ความชอบ

เช่นนั้นมิอาจนับเป็นความชมชอบได้”

“เหตุใดจึงมินับเล่า เจ้าชอบเห็นเราเป็นเด็กอยู่เรื่อย แม่นางน้อย

เราอายุยี่สิบแล้ว มิใช่เด็กน้อยอีกต่อไป ตอนนั้นเจ้าเคยบอกเราว่าที่

เราชอบเจ้าเพราะอายุยังน้อย ยังไม่เข้าใจความรัก ตอนนี้ผ่านมาห้าปี

แล้ว เรายังคงรักชอบเจ้าเช่นเดิม เจ้าจะว่าอย่างไรเล่า”

หลิงอวี้จื้อกระแอมไอ แล้วตอบไปด้วยท่าทีจริงจังว่า “ใจของ

หม่อมฉัน ฝ่าบาททรงราบดี ห้าปีก่อนหม่อมฉันรักใคร ตอนนี้ก็

ยังคงเป็นเช่นนั้นเพคะ”

“เจ้าอย่าลืมนะว่าหลิงอวี้จื้อตายไปแล้ว ตอนนี้เจ้าคือเจียงอวี้ นี่

เป็นลิขิตสรรค์ แม่นางน้อย วาสนาของเจ้ากับเซียวเหยี่ยนมันขาดไป

ตั้งนานแล้ว ในเมื่อสวรรค์ส่งเจ้ามาอยู่ตรงหน้าเรา เจ้าก็อย่าได้คิดจะ

จากไปได้อีกเลย สิ่งที่เซียวเหยี่ยนให้เจ้าได้ เราก็ให้ได้เช่นกัน เจ้าให้

โอกาสเราสักครั้ง ในอดีตเราอาจไม่รู้ว่าจะรักใครสักคนต้องทำ

อย่างไร แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว”

เฉินม่อฉือพูดจบก็กอดหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง เดิมเขานั้นร่างสูงใหญ่

อยู่แล้ว เมื่อกอดหลิงอวี้จื้อไว้แน่นเช่นนั้นทำให้นางขยับไปไหน

ไม่ได้เลย

เฉินม่อฉือไม่สนท่าทีขัดขืนของหลิงอวี้จื้อ เขาเอ่ยเสียงต ่าข้างหู

เธอว่า “อวี้จื้อ ห้าปีมานี้ เราไม่เคยจูบกับใครเลย เรายังจดจำรสชาติ

ของเจ้าไม่เคยลืม”

วาจาหวานล ้าบอกรักเช่นนี้กลับไม่ได้ทำให้หลิงอวี้จื้อหวั่นไหว

เลย ใจของเธอมีคนผู้หนึ่งอยู่ในนั้นจนเต็มแล้ว ที่กลับมาครั้งนี้ก็

เพราะเขา ทิวทัศน์ที่ไหนงดงามเพียงไร เธอก็ไม่มีทางไยดี เธอ

ต้องการเพียงได้อยู่กับเซียวเหยี่ยนไปจนแก่เฒ่า

“ฝ่าบาท พระองค์ตั้งสติก่อน ต่อให้หม่อมฉันมีหน้าตาที่

เปลี่ยนไป แต่ยังคงเป็นหลิงอวี้จื้อ ยังเป็นภรรยาของอาเหยี่ยน เรื่อง

นี้ไม่มีทางเปลี่ยนได้ตลอดกาล นอกจากวิญญาณหม่อมฉันจะสูญ

สลาย และไม่ได้วนเวียนกลับมาอีก หม่อมฉันคือหลิงอวี้จื้อ การรัก

ใครสักคน สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือการให้เกียรติคนคนนั้น”

หลิงอวี้จื้อหลัวเหลือเกินว่าเฉินม่อฉือจะทำเรื่องอันไม่สมควร

กาลก่อนเขายังเด็ก ทั้งเซียวเหยี่ยนก็เป็นถึงผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ เขายังไม่มีอำนาจเต็มที่ จึงไม่กล้าทำอะไรเธอ แต่ตอนนี้

ทุกอย่างต่างกันโดยสิ้นเชิง เฉินม่อฉือขึ้นปกครองอำนาจด้วยตนเอง

แม้แต่ไทเฮาเขายังกล้ากักบริเวณ หากเขาคิดไม่ได้ เธอคงยากจะไป

จากเมืองหลวงนี้ได้

“เราไม่สน เรารู้แต่ว่าเราต้องการเจ้า”

พูดจบเขาก็เชยคางหลิงอวี้จื้อเข้ามาใกล้แล้วประทับริมฝีปากลง

ไปโดยไม่สนว่าเธอจะยินยอมหรือไม่ หลิงอวี้จื้อกัดริมฝีปากไว้

แน่น ในใจโกรธกรุ่นด้วยไฟโทสะ เฉินม่อฉือเสียสติไปแล้วหรือ

เด็กคนนี้ยิ่งโตยิ่งไม่อาจยั่วยุ

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี้จื้อไม่ให้ความร่วมมือ เฉินม่อฉือก็มิได้มีท่าที

โกรธเคืองแต่ก็ไม่ยอมปล่อยหลิงอวี้จื้อเช่นกัน คล้ายว่าหากเขาไม่

บรรลุวัตถุประสงค์ก็จะไม่ยอมปล่อยนางเด็ดข