ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 616 เปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่

ตอนที่ 616 เปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่

ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หลิงอวี้จื้อก็แสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำ

เพื่อไม่ให้เจียงสือเห็นพิรุธอะไรได้ ด้วยเทคนิคการแสดงชั้นยอด

ของเธอ เจียงสือนึกว่าเธอสูญเสียความทรงจำไปจริง ๆ การที่เธอ

สอบถามทุกอย่างที่อยากรู้ จนได้ความกระจ่างแจ้งภายในเวลาสอง

สามวันนี้จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ตอนนี้เป็นเวลาห้าปีที่เธอจากไป

ฮ่องเต้น้อยเติบโตแล้ว และปกครองบ้านเมืองเอง ซ ้ายังมีฮองเฮา

แล้ว

ห้าปีก่อน เซียวเหยี่ยนกวาดล้างจวนอู๋อ๋อง เฉินเสี้ยวหรูและฟาง

ฮุ่ยหรูตายในจวนอู๋อ๋อง มีเพียงเฉินปี้คนเดียวที่รอดตายไปอย่าง

หวุดหวิด เฉินปี้เดินหน้ากล่าวหาเซียวเหยี่ยน มู่หรงกวานเย่ว์ใช้

เรื่องนี้จับตัวเซียวเหยี่ยน ยึดตำแหน่งอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์มาจากเซียวเหยี่ยน บังคับให้เขาส่งตราพยัคฆ์ให้

เซียวเหยี่ยนได้รับการช่วยเหลือออกจากคุกใหญ่โดย

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ออกจากเหมืองหลวงติดกันหลายคืน ก่อ

กบฏทันที ตอนนี้เซียวเหยี่ยนสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิ ทุกคน

ต่างเรียกเขาว่าคังเหอตี้ หรือจักรพรรดิคังเหอ ครอบครองครึ่งหนึ่ง

ของแคว้นเว่ยตะวันตก ทั้งสองฝ่ายอยู่ในสภาวะชะงักงัน ใครก็ทำ

อะไรใครไม่ได้

นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาเพียงห้าปีจะเกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้

แคว้นเว่ยตะวันตกเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่

ตอนนี้เซียวเหยี่ยนสร้างเมืองหลวงที่อวิ๋นเฉิง ไกลจากเซินโจวที่

เจียงสืออยู่ไปอีกมาก เธอต้องคิดหาวิธีไปอวิ๋นเฉิงถึงจะถูก คราวนี้

เธอมาเพราะเซียวเหยี่ยน ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องไปหาเซียวเหยี่ยน

เพียงแต่เจียงสืออยู่ที่นี่ทุกวัน ซ ้ายังสั่งให้คนคอยดูแลเธอไม่ห่าง

ปฏิเสธไม่ได้ เจียงสือรักใคร่เอ็นดูน้องสาวคนนี้สุดจิตสุดใจ ดูจาก

วัยของทั้งคู่ในตอนนี้ เจียงสือก็เป็นเหมือนแม่ของเจียงอวี้ไปแล้ว

ตอนนั้นเจียงอวี้ตายตอนอายุสิบสามปี จากนั้นก็สลบไปหลายปี

หน้าตาไม่เปลี่ยน จนกระทั่งตื่นขึ้นมาเมื่อห้าปีก่อนถึงได้เติบโต

ต่อไป ตอนนี้ก็อายุเพิ่งสิบเจ็ดปี

หลังจากเฉินเสี้ยวหรูกับฟางฮุ่ยหรูตายแล้ว เจียงสือก็ไม่มีกำลัง

สนับสนุน ประกอบกับเจียงอวี้ฟื้นขึ้นมาด้วย นางจึงไม่มีใจจะฟื้นฟู

สำนักอู๋จี๋แล้ว ตั้งใจจะดูแลน้องสาวเท่านั้น มีเจตนาถอนตัวออกจาก

ยุทธจักรอย่างเงียบ ๆ

คิดไม่ถึงว่าเจียงอวี้จะโดนคนวางยาพิษ คนที่วางยาพิษเป็นคน

ของเซียวเหยี่ยนพอดี เจียงสือเกิดความคิดจะแก้แค้นเซียวเหยี่ยน

ขึ้นมาอีก นั่นทำให้หลิงอวี้จื้อเป็นห่วงความปลอดภัยของเซียวเห

ยี่ยนมาก

เจียงสือดูแลหลิงอวี้จื้ออย่างไม่ขาดตกบกพร่องเช่นนี้ ทำให้เธอ

หาโอกาสออกไปไม่ได้เลย มันน่ากลุ้มใจจริง ๆ

สิบวันแล้ว หากหาโอกาสไปจากเซินโจวไม่ได้อีก เธอต้องเป็น

บ้าแน่

วันนี้ เจียงสือออกไปทำธุระ ในที่สุดหลิงอวี้จื้อก็สบโอกาส แอบ

หนีออกไป ไม่พูดไม่ได้ว่าเจียงสือรวยมาก ถึงแม้จะไม่ฟื้นฟูสำนัก

อู๋จี๋ขึ้นมาใหม่ นางก็มีทรัพย์สมบัติมากมายเหลือคณานับ ไม่เพียงแต่

ซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่มาได้ ภายในยังหรูหราสุด ๆ

เธอไม่คุ้นเคยกับเซินโจว เธอแอบหยิบเงินตำลึงกับตั๋วเงินมา

เล็กน้อยจากเจียงสือ เตรียมตัวเช่ารถม้าไปอวิ๋นเฉิง

เพิ่งจะเจรจาต่อรองราคากับผู้ขายได้ จู่ ๆ ก็มีคนใช้ผ้าเช็ดหน้าอุด

จมูกปากเธอจากข้างหลัง หลิงอวี้จื้อต่อสู้สุดชีวิต แล้วก็สลบไป

อย่างรวดเร็ว

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่บนรถม้าคันหนึ่ง ถูกมัดมือ

มัดเท้า รถม้าห้อตะบึงไป เธอไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครกันแน่ ทำไม

ต้องมาจับเธอ

เพิ่งต่อสู้ไปสักครู่ ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอก็แสดงสีหน้าไม่สบ

อารมณ์

“หากยังกล้าดิ้นอีก ข้าจะตัดเส้นลายมือของแม่นางเสีย”

เสียงของผู้ชายแหลม ๆ ฟังดูแปลก ๆ หลิงอวี้จื้อเห็นเขาไม่มีเครา

ผิวก็ขาวสะอาด ก็วินิจฉัยฐานะของเขาได้ทันที นี่คือขันที หรือว่าจะ

เป็นคนในวัง

หากเป็นคนในวัง จะไม่ถูกพาตัวไปเมืองหลวงหรือ ไม่เอานะ

คราวนี้ไกลจากอวิ๋นเฉิงเข้าไปอีก

“พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องจับตัวข้า”

หลิงอวี้จื้อไม่กล้าดิ้น ถามไปประโยคหนึ่ง เพียงแต่ขันทีที่นั่งอยู่

ตรงข้ามเธอไม่มีทีท่าจะตอบคำถามเธอ เพียงแต่พูดเตือนว่า

“แม่นางอยู่นิ่ง ๆ หน่อยเถิด มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม