ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 601 ขอโทษ ข้าผิดสัญญาเสียแล้ว

ตอนที่ 601 ขอโทษ ข้าผิดสัญญาเสียแล้ว

หลิงอวี้จื้อเจ็บจนก ำลังจะกรีดร้อง แต่ฟำงฮุ่ยหรูยื่นมือออกมำปิด

ปำกหลิงอวี้จื้อ

“เจ็บมำกใช่หรือไม่ เจ็บก็ถูกต้องแล้ว หลิงอวี้จื้อ ข้ำอยำกให้เจ้ำ

ได้ลิ้มลองรสชำติควำมเจ็บปวดนี้”

มือข้ำงหนึ่งของฟำงฮุ่ยหรูปิดปำกหลิงอวี้จื้อไว้ มองหลิงอวี้จื้อที่

นอนบนแหย่งไม้จำกมุมสูง ชื่นชมหลิงอวี้จื้อในขณะนี้ รำวกับชื่น

ชมเหยื่ออย่ำงไรอย่ำงนั้น

หน้ำอกของหลิงอวี้จื้อมีเลือดทะลักออกมำไม่หยุด ไม่เพียงแต่

ย้อมเสื้อผ้ำบริเวณหน้ำอกจนแดงฉำน แต่ยังย้อมแหย่งไม้ใต้ตัวด้วย

หลิงอวี้จื้อขยับตัวไม่ได้ ขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกเจ็บหน้ำอก

แสนสำหัส สติก็เริ่มพร่ำเลือนแล้ว เธอย ้ำเตือนตัวเองสุดฤทธิ์ว่ำจะ

หลับไม่ได้ หลับไม่ได้เด็ดขำด เซียวเหยี่ยนยังไม่กลับมำ เธอจะต้อง

ทนต่อไป ต้องอยู่ต่อไปให้ได้ นี่เป็นสัญญำของเธอกับเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนไม่ผิดสัญญำ เธอก็ต้องไม่ผิดสัญญำ

“เมื่อเจ้ำตำยแล้ว เสี้ยวหรูก็จะจ ำเจ้ำไว้จริง ๆ แต่เช่นนั้นแล้ว

อย่ำงไรเล่ำ เขำก็จะยิ่งจ ำได้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่ำไม่มีวันได้ตัวเจ้ำแล้ว

เวลำผ่ำนไปพักใหญ่ ในที่สุดก็ต้องมีวันที่เขำลืมไปเสียสิ้น ข้ำ

สำมำรถช่วยให้เขำบรรลุกำรใหญ่ คนที่ตำยแล้วกับข้ำ สิ่งใดส ำคัญ

กว่ำ เขำย่อมรู้ดี”

หลิงอวี้จื้ออยำกจะหัวเรำะฟำงฮุ่ยหรูนัก นำงช่ำงไร้เดียงสำเสีย

จริง ตอนนี้หำกนำงสำมำรถช่วยเขำบรรลุกำรใหญ่ได้ เฉินเสี้ยวหรูก็

ย่อมไม่ท ำอะไรนำงอยู่แล้ว รอจนนำงไม่มีค่ำให้ใช้งำนแล้ว เธอก็ไม่

เชื่อว่ำเฉินเสี้ยวหรูจะเก็บฟำงฮุ่ยหรูไว้ ถึงตอนนั้นก็จะถึงครำวตำย

ของฟำงฮุ่ยหรู

นำงประเมินแผนกำรของเฉินเสี้ยวหรูต ่ำไป เขำเป็นคนใจไม้ไส้

ระก ำมำแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ฟำงฮุ่ยหรูชอบท ำอะไรโดยพลกำร จะไม่ไปยั่วโมโหเฉินเสี้ยวหรู

ได้อย่ำงไร นอกจำกนี้เฉินเสี้ยวหรูยังเป็นคนที่รอเก่ง โอกำสยังไม่

มำถึง ก็จะปฏิบัติกับนำงเหมือนปกติทุกอย่ำง รอจนได้เวลำสมควร

แล้วก็จะฆ่ำคนได้อย่ำงไร้ควำมปรำนี ดังนั้นเธอพิจำรณำแล้วว่ำ

ฟำงฮุ่ยหรูจะต้องตำยแน่นอน

ตำยด้วยน ้ำมือของฟำงฮุ่ยหรูเช่นนี้ เธอไม่ยอมแน่ และไม่ยอม

เช่นนั้นแน่ ๆ

ตอนนี้เอง ข้ำงนอกมีกำรเคลื่อนไหว เมื่อฟำงฮุ่ยหรูมั่นใจว่ำ

หลิงอวี้จื้ออยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว นำงก็ปล่อยมือ กระโดดออกทำง

หน้ำต่ำงอย่ำงรวดเร็ว

“จับฆำตกร”

ข้ำงนอกมีเสียงโกลำหล เสียงฝีเท้ำวิ่งดังไปทุกทิศ

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเพียงแต่ง่วงมำก จำกนั้น เธอก็รู้สึกตัวว่ำประตู

ห้องถูกคนผลักเปิดออกอย่ำงแรง มีคนกอดเธอเอำไว้ในอ้อมอก ไม่

ต้องลืมตำ เธอก็รู้ว่ำคนที่กอดเธออยู่คือใคร กลิ่นนี้คุ้นเคยเหลือเกิน

“อำเหยี่ยน ท่ำนมำแล้ว…ถ้ำท่ำนยังไม่มำอีก ข้ำก็จะหลับไปแล้ว”

เสียงของหลิงอวี้จื้อต ่ำมำก เธอพยำยำมลืมตำ สบกับดวงตำที่

ร้อนรนคู่นั้น เซียวเหยี่ยนกอดเธอไว้แน่น เห็นหน้ำอกของเธอมีกริช

ปักอยู่ เสียงก็เริ่มสั่นเทำ เขำจึงแผดเสียงตะโกน

“ใครก็ได้ รีบไปตำมหมอมำทันที”

หรูเยียนที่อยู่ข้ำงนอกได้ยินเสียงเซียวเหยี่ยน นำงไม่ได้เข้ำห้อง

แต่ได้กลิ่นคำวเลือด นำงไม่เสียเวลำแม้แต่ครู่เดียว รีบวิ่งกุลีกุจอไป

ตำมหมอประจ ำจวนมำ

หลิงอวี้จื้อถูกเซียวเหยี่ยนกอดไว้แนบอก ได้ยินเสียงหัวใจของ

เซียวเหยี่ยน ยื่นมือออกไปกุมมือเซียวเหยี่ยน

“อำเหยี่ยน ขอโทษนะ ข้ำจะผิดสัญญำแล้ว”

“อวี้จื้อ เจ้ำจะผิดสัญญำไม่ได้ พวกเรำตกลงกันแล้วว่ำจะทำน

อำหำรเย็นด้วยกัน”

ใจหลิงอวี้จื้อเป็นทุกข์อย่ำงยิ่ง หำกเธอตำยไป ต่อไปเซียวเหยี่ยน

จะท ำอย่ำงไร

ปกติเขำชอบท ำหน้ำตึง มีเธออยู่ข้ำงกำย บำงครั้งใบหน้ำเซียวเห

ยี่ยนก็มีรอยยิ้มออกมำบ้ำง เธอนึกไม่ออกเลยว่ำหำกเธอไม่อยู่แล้ว

เซียวเหยี่ยนจะเปลี่ยนเป็นอย่ำงไร

จะเปลี่ยนเป็นอ๋องหน้ำน ้ำแข็งอีกครั้ง แต่ละวันจะทุกข์หรือสุขก็

ไม่แสดงสีหน้ำ ปล่อยรังสีอ ำมหิตไม่ให้คนแปลกหน้ำเข้ำใกล้

เซียวเหยี่ยนที่เป็นเช่นนี้ช่ำงโดดเดี่ยวนัก เธอไม่อยำกให้เซียวเห

ยี่ยนกลำยเป็นเช่นนั้น แต่เธอไม่มีปัญญำจะอยู่เคียงข้ำงเขำต่อ