ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 598 ที่แท้เวลาเขายิ้มขึ้นมาดูดีขนาดนี้เชียว
- Home
- All Mangas
- ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที
- ตอนที่ 598 ที่แท้เวลาเขายิ้มขึ้นมาดูดีขนาดนี้เชียว
ตอนที่ 598 ที่แท้เวลาเขายิ้มขึ้นมาดูดีขนาดนี้เชียว
ตอนบ่ายเซียวเหยี่ยนถึงจะกลับจวน หลิงอวี้จื้อลุกนั่งไม่เป็นสุข
อยู่ในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ให้มั่วชิงตามสืบไปทั่ว
ว่าเซียวเหยี่ยนไปทางใด เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่าเซียวเหยี่ยนไปไหน
จากระยะไกล เธอเห็นเซียวเหยี่ยนกลับมาแล้ว เซียวเหยี่ยนที่ยืน
อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ยิ้มให้หลิงอวี้จื้อ แสงแดดอบอุ่นเคลือบ
ร่างกายของเซียวเหยี่ยนด้วยลำแสงสีทอง รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งอบอุ่น
ขึ้นภายใต้แสงแดด
เซียวเหยี่ยนไม่ชอบยิ้ม ต่อหน้าคนอื่นทำหน้าตึงตลอดเวลา
แม้แต่ต่อหน้าหลิงอวี้จื้อก็น้อยนักที่จะยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเช่นนี้
หลิงอวี้จื้อมองจนหลงไปแล้ว ที่แท้เวลาเขายิ้มขึ้นมา ดูดีขนาดนี้
เชียว
เห็นหลิงอวี้จื้อยืนนิ่งไม่ขยับ เซียวเหยี่ยนก็เดินตรงมาทันที กุม
มือหลิงอวี้จื้อ ยื่นมือออกไปลูบหัวเธอ
“เป็นอะไรไปหรือ”
“ดูดีเหลือเกิน สติหลุดไปครู่หนึ่งเพคะ”
“ปกติข้าดูไม่ดีหรือ”
“นั่นก็เป็นความดูดีอีกประเภทหนึ่งเพคะ อาเหยี่ยน ท่านต้องยิ้ม
บ่อย ๆ ถึงจะดี ท่านดูสิ เวลาท่านยิ้มดูดีเพียงใด”
เห็นเซียวเหยี่ยนกลับมาโดยสวัสดิภาพ หัวใจที่ตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
ของหลิงอวี้จื้อก็สงบลง เธอยื่นมือออกไปโอบเอวของเซียวเหยี่ยน
ถามว่า
“อาเหยี่ยน ท่านไปไหนมาหรือ”
“ไปถอนพิษมา”
เซียวเหยี่ยนพูดโดยย่อ หลิงอวี้จื้อตะลึงงันมองเซียวเหยี่ยน นึกว่า
ตัวเองฟังผิด นิ่งอยู่นานกว่าจะมีปฏิกิริยาตอบโต้
“ท่านว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิเพคะ”
เซียวเหยี่ยนก้มหน้าลง จับใบหน้าของหลิงอวี้จื้ออย่างรักใคร่
“พิษของข้าถูกถอนออกไปแล้ว”
“จริงหรือ”
หลิงอวี้จื้อดีใจกระโดดตัวลอย หลายวันมานี้เธอนอนไม่หลับเลย
ถึงแม้หลับไป สิ่งแรกที่ทำก็คือคลำหัวใจของเซียวเหยี่ยน
เธอกลัวว่าพอลืมตาขึ้นมาแล้ว คนที่อยู่ข้างกายจะหัวใจหยุดเต้น
พิษรวมพันสิ่งไม่รู้ว่าจะออกฤทธิ์เมื่อใด ด้วยเหตุนี้ทุกเวลาทุกนาที
สำหรับเธอนั้นคือความทุกข์ทรมาน ทุกวันเธอจะคอยสังเกตเซียวเห
ยี่ยนอย่างใกล้ชิด กลัวว่าจู่ ๆ เขาจะล้มลงไป
หลิงอวี้จื้อสงบลงอย่างรวดเร็ว เขาจะหลอกเธอหรือไม่ ในเมื่อ
สองสามวันนี้เธอยิ้มฝืน ๆ อย่างเห็นได้ชัด เซียวเหยี่ยนก็เป็นห่วง
เธอมาก
“ท่านไม่ได้หลอกข้านะ”
เห็นหลิงอวี้จื้อดีใจขนาดนี้ เซียวเหยี่ยนก็อดรู้สึกขำไม่ได้
“ข้าจะหลอกเจ้าเพื่ออะไร หากเจ้าไม่เชื่อให้มั่วชิงมาจับชีพจรข้า
ดูก็ได้ ดูสิว่าข้าพูดจริงหรือไม่”
หากเป็นคนอื่นทั่วไป จะต้องเชื่อคำพูดของเซียวเหยี่ยน แต่
หลิงอวี้จื้อไม่ได้เป็นเช่นนั้น เธอเรียกมั่วชิงมาจริง ๆ จวบจนมั่วชิง
บอกเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจว่า พิษของเซียวเหยี่ยน
ถูกถอนไปแล้ว เธอถึงเชื่อคำพูดของเซียวเหยี่ยน
“ดีจังเลย ดีมากจริง ๆ”
หลิงอวี้จื้อดีใจน ้าตาไหล สองมือปิดปาก น ้าตาร่วงลงมาอย่าง
กลั้นไม่ได้ เซียวเหยี่ยนเช็ดน ้าตาให้เธอด้วยความสงสาร
“เด็กโง่ ร้องอะไรกัน”
“ก็ข้าดีใจ ท่านไม่รู้หรอกว่าข้ารุ่มรวยอารมณ์เพียงใด ใครจะ
เหมือนท่าน เหมือนคนไม่มีน ้าตาอย่างไรอย่างนั้น”
“น ้าตาเจ้ามากเกินไปแล้ว ข้าไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดี”
เซียวเหยี่ยนสายหัวอย่างเหลืออด
หลิงอวี้จื้อได้แต่ยิ้ม เธอเป็นนักแสดง บ่อยครั้งต้องแสดงฉาก
ร้องไห้ ปกติไม่ใช่คนเลือดเย็นอยู่แล้ว ถูกกระตุ้นอารมณ์ได้ง่าย
ด้วยเหตุนี้สำหรับเธอแล้ว น ้าตาก็เหมือนเป็นเรื่องปกติที่พบเจอ
ประจำ
“อาเหยี่ยน ท่านรีบบอกข้ามา เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่”
“กลับห้องไปคุยกันดี ๆ เถิด”
“ท่านบอกมาก่อนสิ การเดินไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการพูดสัก
หน่อย”
เซียวเหยี่ยนถูกหลิงอวี้จื้อตื๊อจนหมดปัญญา จึงทำได้เพียงเดินไป
พูดไป เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หลิงอวี้จื้อฟังรอบหนึ่ง
พอพวกเขามาถึงห้องแล้ว เซียวเหยี่ยนก็เล่าเรื่องเกือบเสร็จแล้ว
เรื่องที่เกี่ยวกับความเป็นความตายของเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อ ฟัง
อย่างจริงจังมาก
“ธรรมชาติมนุษย์ช่างซับซ้อนนัก ในสายตาพวกเรา เจียงสือเป็น
คนเลวที่ไม่น่าให้อภัย แต่สำหรับน้องสาวของนางแล้ว นางกลับ
เป็นพี่สาวที่ดีคนหนึ่งทีเดียว”