ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 588 ให้ข้าออกจากจวน

ตอนที่ 588 ให้ข้าออกจากจวน

วันต่อมา เซียวเหยี่ยนไปทำงานที่ราชสำนักเช่นเคย

หลิงอวี้จื้อล้างหน้าแล้วไปนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดง เห็น

ใบหน้าบวมน ้าในกระจก เธอก็ยกมือขึ้นไปตบ ๆ หน้าตัวเอง ให้หรู

เยียนทาแป้งบนหน้าให้ มิเช่นนั้นคงไม่มีหน้าไปพบใครได้

ไม่ว่าอย่างไร เธอก็เป็นพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ ต่อหน้าผู้คนจะทำให้เซียวเหยี่ยนขายหน้าไม่ได้

ทานอาหารเช้าเล็กน้อยอย่างรีบเร่งแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เตรียมจะ

ออกไปจากจวน แต่ถูกทหารยามหน้าประตูขวางเอาไว้

“พระชายา ท่านอ๋องมีคำสั่ง สองสามวันนี้พระชายาไม่สามารถ

ออกไปจากจวนท่านอ๋องได้ขอรับ”

หลิงอวี้จื้อตะลึง เธอเข้าใจเจตนาของเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนกลัวเธอจะเกิดเรื่อง ดังนั้นจึงไม่ให้เธอออกไปจาก

จวน นี่เป็นความห่วงใยที่เซียวเหยี่ยนมีต่อเธอ เพียงแต่ตอนนี้เซียว

เหยี่ยนเดินมาถึงขั้นที่คาบเกี่ยวระหว่างความเป็นความตายแล้ว เธอ

ไม่สามารถนั่งเหม่ออยู่ในจวนโดยไม่ทำอะไรเลย มิเช่นนั้นเธอคง

จะเป็นบ้าแน่นอน ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องออกจากจวน

จะบุกออกไปเช่นนี้ก็ไม่ได้ เธอไม่อยากทำให้ทหารยามเหล่านี้

ตกที่นั่งลำบาก เห็นได้ชัดว่าเซียวเหยี่ยนสั่งตายพวกเขา

เธอหมุนตัวกลับเรือนตนเอง มั่วชิงอยู่ข้างหลังเธอ หลิงอวี้จื้อพูด

ตามตรง

“มั่วชิง ข้าอยากออกจากจวน”

“คือว่า…พระชายา ท่านอ๋องกลัวว่าท่านจะเกิดเรื่อง ท่านทำใจให้

สบายคอยฟังข่าวอยู่ในจวนเถิด!”

มั่วชิงอยากห้ามปรามหลิงอวี้จื้อ

“ข้าจะทำใจให้สบายได้อย่างไร มั่วชิง ท่านอ๋องเป็นสามีของข้า

นะ ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างความเป็นความตายแล้ว ข้าจะมานั่งกินดื่ม

ตามปกติเหมือนคนไม่เป็นอะไรได้หรือ นอกเสียจากว่าในใจข้าไม่

มีเขาเลย เช่นนั้นความเป็นความตายของเขาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า

แล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ข้าต้องลองสักตั้ง เจ้าพาข้าออกไปจาก

จวนที”

“พระชายา ไม่ใช่ข้าน้อยไม่ยินยอมพาพระชายาออกไป ท่านอ๋อง

นึกถึงจุดนี้ไว้ตั้งนานแล้ว ข้างนอกจวนก็มีองครักษ์ลับคอยเฝ้าอยู่

หากข้าน้อยพาพระชายาออกไป ก็จะถูกองครักษ์ลับขวางไว้ทันที”

มั่วชิงรายงานสถานการณ์ข้างนอกตามความจริงให้หลิงอวี้จื้อฟัง

เมื่อรู้วิธีการจัดการของเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกเศร้า ในเมื่อ

ออกจากจวนไม่ได้ เช่นนั้นก็เชิญคนมาแล้วกัน เธอให้มั่วชิงส่ง

จดหมายฉบับหนึ่ง มั่วชิงรับปาก หายเข้าไปจากจวนอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์ในพริบตา

หลิงอวี้จื้อกลับมาที่ห้อง เปิดลิ้นชักเอาของที่เตรียมเอาไว้นาน

แล้วมาทาริมฝีปากของตนเอง แววตาประกายความเย็นชาแวบหนึ่ง

เฉินเสี้ยวหรู ข้าจะทำให้เจ้าสมหวัง

เมื่อได้ยินว่าหลิงอวี้จื้ออยากพบเขา เฉินเสี้ยวหรูก็รีบมา เฉินเสี้ยว

หรูเป็นองค์ชาย ทหารยามจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จะ

ขวางเฉินเสี้ยวหรูไม่ให้เข้ามาก็ขวางไม่อยู่ ประกอบกับหลิ

งอวี้จื้อมาต้อนรับเองที่ประตู เฉินเสี้ยวหรูจึงเข้ามาในจวนอย่าง

ราบรื่น

ใบหน้าของหลิงอวี้จื้อมีรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม ชี้ทางให้เฉินเสี้ยว

หรูเอง นำทางเขาเข้ามาที่โถงรับแขก หรูเยียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ

รีบยกชาสองถ้วยกับของว่างสองสามจานมาให้

หลิงอวี้จื้อโบกมือ เป็นสัญญาณให้คนอื่นออกไปให้หมด

หรูเยียนนำออกไปก่อน แล้วปิดประตูตาม

เฉินเสี้ยวหรูสวมชุดคลุมยาวสีเขียวคราม ดูอ่อนโยนเหมือนเคย

หลิงอวี้จื้อสวมเสื้อสีเหลือไข่ห่าน ทาแป้งที่หน้า แต่ไม่สามารถ

ปิดบังใบหน้าที่ซูบซีดได้ สีเขียวคล ้าใต้ตายิ่งชัดเจน ริมฝีปากสีแดง

ปลั่ง เพิ่มสีสันให้ใบหน้าได้ไม่น้อย

เฉินเสี้ยวหรูรู้ว่าหลิงอวี้จื้อเชิญเขามาเพราะเรื่องเซียวเหยี่ยนถูก

วางยาพิษแน่นอน

เธอนอนไม่หลับก็เพราะเซียวเหยี่ยนแน่ คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของ

เขาก็ซับซ้อน ทั้งปวดใจและดีใจ ปวดใจเพราะสุขภาพของ

หลิงอวี้จื้อ ส่วนดีใจก็เพราะในที่สุดเซียวเหยี่ยนก็จะตายแล้ว คราวนี้

ใครก็ช่วยเขาไม่ได้

“อวี้จื้อ เจ้าต้องพักผ่อนให้ดี สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลย”

“เหตุใดสีหน้าข้าดูไม่ดี ท่านอ๋องก็คงทราบดี”

หลิงอวี้จื้อหัวเราะเย็นชาหนึ่งครั้ง

“ท่านอ๋องเคยบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับข้า นึกไม่ถึงว่าผ่านไปไม่

นานก็หลอกใช้ข้าให้วางยาพิษสามีของตนเองเสียแล้ว เพื่อนเช่นนี้

ข้าไม่กล้า