ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 563 ข้อตกลงนี้ไม่คุ้มทุนเลย

เมื่อเห็นว่าเม็ดยาตกลงบนพื้น มู่หรงกวานเสวี่ยก็เก็บเม็ดยาขึ้นมา

จากพื้นทันที

มู่หรงนี่อวิ๋นเดินก้าวยาว ๆ เข้ามา ถามว่า

“พี่รอง เจ้าให้หลิงอวี้จื้อกินยาอะไร”

“นี่อวิ๋น เจ้าจะวิตกขนาดนี้เพื่ออะไร พระชายาอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการแทนพระองค์โดนยาพิษ ข้าก็ให้ยาถอนพิษแก่นาง เจ้าเกือบ

ทำยาถอนพิษหายไปเสียแล้ว พระชายา เจ้าว่าใช่หรือไม่”

มู่หรงกวานเสวี่ยส่งสายตาเตือนภัยมาอย่างเข้มข้น แมลงจิ่วเซียง

ยังอยู่ในกำมือของมู่หรงกวานเสวี่ย หลิงอวี้จื้อได้แต่ทำตามคำพูด

ของมู่หรงกวานเสวี่ย

“เจียงฮูหยินพูดถูก นี่เป็นยาถอนพิษที่เจียงฮูหยินให้ข้ามาจริง ๆ

นี่อวิ๋น กับข้าวเจ้า ทำเสร็จแล้วหรือ”

“วางบนโต๊ะเรียบร้อยหมดแล้ว กำลังเตรียมจะเรียกเจ้าไปทาน

ข้าว พี่รอง ข้าไม่รั้งเจ้าไว้แล้ว เจ้ากลับไปทานข้าวกับพี่เขยรองเถิด

ข้ากับอวี้จื้ออยากคุยกันตามลำพัง”

มู่หรงนี่อวิ๋นเย็นชากับมู่หรงกวานเสวี่ยมาก อย่างไรก็ไม่ใช่พี่สาว

แท้ ๆ ของเขา แถมยังจะทำให้หลิงอวี้จื้อลำบากใจอีกด้วย มู่หรงนี่อวิ๋น

ไม่ได้รู้สึกดีกับนางมานานแล้ว

มู่หรงกวานเสวี่ยส่งยาให้หลิงอวี้จื้อ

“ยาถอนพิษนี้มีเพียงเม็ดเดียว พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์ เจ้ารีบกินเถิด! นานไปแล้วยาถอนพิษนี้จะละลาย นี่อวิ๋น

เจ้าก็เช่นกัน โยนก้อนหินไม่ดูตาม้าตาเรือ หากพระชายาบาดเจ็บเข้า

เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ”

“เจียงฮูหยิน ยานี่เก็บมาจากพื้นนะ ไม่ต้องล้างสักหน่อยแล้วค่อย

กินหรือ”

“เอาไปล้างก็หมดฤทธิ์พอดี ยาถอนพิษนี้ถือเสียว่าข้ามอบให้พระ

ชายาเป็นการขอโทษ เมื่อก่อนข้าไม่รู้เรื่องรู้ราว ถึงได้ทำให้พระ

ชายาเดือดร้อน ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว และหวังว่าคนใหญ่คนโตมี

อำนาจเช่นพระชายาจะไม่มาถือสาเอาความข้าก็ดี”

หลิงอวี้จื้อแอบด่าสาดเสียเทเสียใส่มู่หรงกวานเสวี่ยในใจ ยิ้ม

แบบไม่ยิ้มแล้วพูดว่า

“เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป จู่ ๆ จะฟื้นฝอยหาตะเข็บเพื่อ

อะไร ต่อไปไม่แน่พวกเราอาจจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันก็ได้”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็กำลังจะเอายาเม็ดนั้นเข้าปาก

มั่วชิงที่อยู่ข้างหลังร้อนใจมาก แต่ก็เข้าใจการตัดสินใจของ

หลิงอวี้จื้อ รู้ว่าเธออยากช่วยชีวิตมู่หรงนี่อวิ๋น ด้วยเหตุนี้จึงฝืนสะกด

ตัวเองเอาไว้ไม่ให้วู่วามเข้าไปห้าม แต่แววตาของนางกลับไปตกอยู่

ในสายตาของมู่หรงนี่อวิ๋น เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ยาถอนพิษเสียด้วยซ ้า

จู่ๆ มู่หรงนี่อวิ๋นก็แย่งเม็ดยาออกไปจากมือของหลิงอวี้จื้อ แล้ว

ใส่ปากของตัวเองกลืนลงไปอย่างเร็วที่สุด หลิงอวี้จื้อกระโจนเข้า

ไปทันที คว้ามือของมู่หรงนี่อวิ๋น

“เจ้าบ้าไปแล้ว รีบคายออกมา”

มู่หรงกวานเสวี่ยก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะผลิกผันเช่นนี้ ทั้งร้อน

ใจทั้งโมโห

“เจ้า…”

“พี่รอง เจ้าพูดปดจริง ๆ นี่ไม่ใช่ยาถอนพิษด้วยซ ้า นี่เป็นยาพิษ

เจ้ามาทำร้ายหลิงอวี้จื้ออีกแล้ว ข้าไม่มีทางให้โอกาสเจ้าเด็ดขาด มั่ว

ชิง เจ้ารีบเอาตัวนางไปให้ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

นางไม่มีวันเปลี่ยนไปได้”

มั่วชิงทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว คราวนี้เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นกินยาพิษ

ไม่พูดพร ่าทำเพลง ลงมือทันที สองคนเริ่มต่อสู้กันในป่าไผ่

หลิงอวี้จื้อร้อนใจสุดขีด ประคองมู่หรงนี่อวิ๋น

“เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

“ข้าไม่เป็นอะไร อวี้จื้อ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า เหตุใดเจ้าต้อง

รับปากพี่รองว่าจะกินยาพิษ รู้ดีว่าพี่รองไม่ได้ประสงค์ดี เจ้าต่างหาก

ที่บ้า”

“นางมีแมลงจิ่วเซียง”

หลิวอวี้จื้อร้อนใจจนจะร้องไห้อยู่แล้ว

มู่หรงนี่อวิ๋นตะลึง ยิ้มออกมาทันที ราวกับพอใจมาก

“ดังนั้นเจ้าทำเพื่อข้าหรือ ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่จริง ๆ ข้าเป็นคน

ใกล้ตาย อยู่อีกครึ่งปีแล้วจะเป็นอย่างไร หากชีวิตเจ้าจะเป็นอะไป

เพราะเรื่องนี้ เช่นนั้นตอนข้าเป็นผีแล้วคงไม่สบายใจ เจ้าต่างหากที่

โง่ ข้อตกลงนี้ไม่คุ้มทุนเลย”