ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 505 ใจเย็นๆ ก่อน

“ด่านางไปจะมีประโยชน์อะไร นางไม่ได้ยิน มิหนำซ ้ายังไม่เจ็บ

ไม่คัน วันนี้ข้าตบนางไปสองครั้ง ผลคือมือตัวเองเจ็บจะตายอยู่

แล้ว”

หลิงอวี้จื้อฟุบลงกับโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง เอามือปิดตา อารมณ์

หงุดหงิดงุ่นง่านอย่างยิ่ง

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่ชินกับการเห็นหลิงอวี้จื้อในสภาพนี้ เมื่อก่อนห

ลิงอวี้จื้อสดใสมีชีวิตชีวามาก แววตาแจ่มใสราวกับน ้าพุร้อน แทบ

ไม่เคยเห็นเธอเศร้าใจเลย

ไม่ว่าเวลาใดก็มองโลกในแง่ดีเสมอ ถึงแม้อยู่ในช่วงวิกฤติของ

ความเป็นความตายก็ไม่เคยย่อท้อให้เห็น ยังยิ้มได้ขณะหยอกล้อกับ

คนรอบๆ ตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหลิงอวี้จื้อแสดงออกเช่นนี้ รู้สึกถึงการ

ต่อสู้ดิ้นรนและความทุกข์ทนจากแววตาของหลิงอวี้จื้อได้อย่าง

ชัดเจน ถึงแม้เธอพยายามใช้น ้าเสียงสบายๆ ตลอดเวลาที่พูดเรื่อง

เหล่านี้ออกมา แต่เห็นได้ชัดว่า เธอไม่ได้มีความคิดล้อเล่นเลย

หลิงอวี้จื้อรักเซียวเหยี่ยนมากเพียงใด มู่หรงนี่อวิ๋นรู้ดี เขาเห็นกับ

ตาตนเองมาแต่ไหนแต่ไร ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่สามารถชักชวนให้

หลิงอวี้จื้อไปจากเซียวเหยี่ยน เขาไม่ได้คิดจะออกไป เพียงแต่คอย

อยู่เป็นเพื่อนข้างๆ เธอเท่านั้น

“อวี้จื้อ หากเจ้าอยากร้องก็ร้องออกมา ไม่จำเป็นต้องคิดมากต่อ

หน้าข้า”

หลิงอวี้จื้อเอามือออก เงยหน้าขึ้น อวี้จื้อเอามือปิดตา จึงทำให้เธอ

ยังไม่ชินกับแสงภายนอก เธอแค่นยิ้มออกมา

“ใครบอกว่าข้าอยากร้องไห้ มีอะไรน่าร้อง เจ้าไม่มีทางได้ล้อข้า

หรอก ตัวข้าเองสิจะล้อตัวเอง ขอบใจเจ้านะ นี่อวิ๋น ไม่เสียแรงที่เป็น

เพื่อนรักของข้า”

“เจ้าคิดจะทำอย่างไร”

“ข้าอยากให้ตัวเองใจเย็นๆ ก่อนค่อยว่ากัน เรื่องที่ตัดสินใจทำ

ตอนนี้มีแต่ความวู่วาม ตอนนี้ข้าไม่อยากตัดสินใจอะไรทั้งนั้น

นี่อวิ๋นเอ๋ย เมื่อก่อนข้าคิดว่าการชอบใครสักคนเป็นเรื่องที่เรียบง่าย

มาก

ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้มันก็มีจุดหักเหอยู่มากมาย เพราะอาเหยี่ยน

ไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นคนที่ทุกคนจับตามองอยู่ คนมากมายคอย

จ้องมองเขา และมีคนมากมายที่หมายตาเขา

หากผู้หญิงสามารถแต่งเข้าเรือนได้ตามใจ ผู้หญิงที่เป็นฝ่ายมาถึง

ชานเรือนเอง คงจะมากมายจนห้อมล้อมรอบตัวท่านอ๋องได้สาม

รอบแล้ว”

“เจ้าเองก็มีคนหมายตาไม่น้อย ตัวเจ้าเองไม่เห็นจะมีเรื่องเช่นนี้

เลย พูดให้ถึงที่สุดก็คือ ท่านอ๋องเป็นคนให้โอกาสพวกนางเอง”

มู่หรงนี่อวิ๋นทอดถอนใจ

“ต่อไปจะต้องเจอเรื่องวุ่นวายมากกว่านี้อีก อวี้จื้อ หากเจ้าเหนื่อย

ล้าจริงๆ เช่นนั้นก็ไปจากเขา หาคนธรรมดาอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

เช่นนั้นถึงจะสามารถใช้ชีวิตเล็กๆ ของตนเองได้อย่างสงบสุข”

“เขาเป็นผู้ชายที่ข้ายอมรับแล้ว ถึงแม้จะมีผู้หญิงหมายตาเขานับ

ไม่ถ้วน ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเขา เป็นคนเดียวของเขา ตอนที่อยู่กับเขา

ข้าไม่ได้เตรียมตัวให้ดี แต่เขาทำให้ข้าเชื่อใจพอ นี่อวิ๋น ข้าไม่อยาก

ไปจากเขา รอให้ข้าใจเย็นลงก่อน ข้าอยากฟังเขาอธิบาย”

“ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีทางไปจากท่านอ๋อง หากมีวันหนึ่งที่

ท่านอ๋องเปลี่ยนใจจริงๆ เช่นนั้นเจ้า…”

“เช่นนั้นข้าก็จะเลิก ถึงแม้เขาเป็นฝ่ายเกิดความคิดจะรับ

อนุภรรยาขึ้นมา ข้าก็จะเลิก ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ใช่อาเหยี่ยนของ

ข้าแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นมองเธอ ในใจแอบผิดหวัง ความรู้สึกที่เธอมีต่อเซียว

เหยี่ยนลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก ตอนนี้เขาไม่รู้ว่า

ตัวเองควรพูดอะไรอีก ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ

“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะอยู่ข้างเจ้า”

ปากพูดเช่นนี้ แต่ในใจก็รู้ดี เขาจะอยู่เคียงข้างหลิงอวี้จื้อได้อีกไม่

นานแล้ว คิดดูแล้วก็เสียดายจริงๆ แต่ก็หนีไม่พ้น อะไรจะเกิดก็ต้อง

เกิด

“อุ๊ย ข้าหิวแล้ว”

หลิงอวี้จื้อจงใจทำท่าทางสบายๆ แกล้งทำเป็นลูบท้อง

“เจ้าหิวหรือไม่”

——

[1] มาจากสำนวน 守株待兔 หมายถึง รอโชคหรือโอกาส

มาหาตนเองโดยไม่พยา