ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 456 ควำมลับของจูจิ่น

“ข้าไม่เคยสงสัยความเอาใจใส่ที่เขามีต่อข้าเลย เป็นปัญหาของข้า

เอง”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ดื่มเหล้าหนึ่งจอก จากนั้นก็รินอีกจอก

“มา มา ดื่มกันต่อ”

“จูจิ่น เจ้าไม่ต้องพูดจาไร้สาระแล้ว ข้าเข้าใจหลิงอวี้จื้อ นางรัก

ท่านอ๋องมากจริงๆ ถึงได้คอยพะวงเรื่องเฉินปี้ตลอดเวลา ข้าจะไป

ขอร้องไทเฮากับฮ่องเต้อีกครั้ง อย่างไรก็อีกนานกว่าจะแต่งงาน ไม่

แน่ว่าเรื่องอาจจะมีจุดพลิกผัน”

มู่หรงนี่อวิ๋นไม่อยากเห็นหลิงอวี้จื้อผิดหวังเช่นนี้ จึงส่งเสียง

ออกมาปลอบใจเธอ

หลิงอวี้จื้อคิดไม่ถึงว่าในบรรดาคนทั้งหมด คนที่เข้าใจเธอที่สุด

กลับเป็นคุณชายเจ้าสำราญอย่างมู่หรงนี่อวิ๋น สมกับเป็นคนที่คลุก

คลีกับผู้หญิงมามากมายจริงๆ ถึงได้เข้าใจหัวอกผู้หญิงได้ง่าย เธอยก

จอกให้มู่หรงนี่อวิ๋น

“นี่อวิ๋น ขอบใจนะ เรื่องนี้พยามเต็มที่ก็พอ ไม่ต้องฝืน ข้าไม่อยาก

ให้เจ้าต้องลำบากอีก”

“ไทเฮาเป็นพี่สาวแท้ๆ ของข้า นางไม่ทำอะไรข้าหรอก นางยัง

หวังให้ข้าสืบทอดกิจการของครอบครัว”

มู่หรงนี่อวิ๋นยิ้มอย่างไม่ยี่หระ เขารู้ว่าหากมีเฉินปี้เพิ่มมาอีกคน

หลิงอวี้จื้อจะไม่มีความสุข มิเช่นนั้นคงไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เช่นนี้

เขาจะต้องพยายามสุดกำลังที่จะหยุดยั้งเรื่องนี้ ทำให้หลิงอวี้จื้อออก

เรือนอย่างสบายใจอีกครั้ง

ตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่พอจะไปขอร้องมู่หรงกวานเย่ว์ได้ คน

อื่นแม้แต่จะพบก็ยังพบมู่หรงกวานเย่ว์ไม่ได้

ทั้งสามคนคุยไปดื่มไป ดื่มสุราไปห้าไหโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว บน

โต๊ะมีแต่ไหสุรา หลิงอวี้จื้อเริ่มเมาแล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นกับจูจิ่นก็เมา

สามคนฟุบกับโต๊ะหัวเราะโง่ๆ

“มา ทุกคนลุกขึ้นมาดื่มกันอีก”

หลิงอวี้จื้อตัวเซ อยากจะลุกขึ้น แต่ทำอย่างไรก็ลุกไม่ขึ้น จูจิ่น

ช่วยประคองเธอ

“อวี้จื้อ เจ้าเมาแล้ว”

“ข้ายังไม่เมาสักหน่อย คอข้าไม่ได้อ่อนขนาดนั้น นี่อวิ๋น อย่า

หลับ ดื่มอีก ข้าสั่งพวกเขาแล้ว ไม่มีใครมากวนพวกเราดื่มสุรา พวก

เราดื่มต่อ ไม่เมาไม่กลับ”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็ฝืนยืนขึ้น ตัวอ่อนตัวพับ ล้มลงกับพื้นทันที

เธอล้มแผ่กับพื้น พูดงึมงำกับตนเอง

“อาเหยี่ยน ไม่เอาเฉินปี้ ไม่เอานาง…”

จูจิ่นยังมีสติอยู่บ้าง ถึงแม้ตัวจะโซเซ แต่ยังไม่ได้ดื่มเมาเต็มที่

เห็นหลิงอวี้จื้อล้มพับกับพื้นหลับไปแล้ว กลัวว่านางจะหนาว จึงใช้

แรงทั้งหมดประคองหลิงอวี้จื้อขึ้นมาจากพื้น ใช้แรงไปมากกว่าจะ

ประคองหลิงอวี้จื้อไปที่เตียง

มู่หรงนี่อวิ๋นฟุบลงกับโต๊ะไม่ขยับ จูจิ่นเดินไปข้างๆ มู่หรงนี่อวิ๋น

สุดท้ายแล้ว นึกไม่ถึงว่านางจะคอแข็งที่สุด นางตบหน้ามู่หรงนี่อวิ๋น

เบาๆ

“มู่หรงนี่อวิ๋น ตื่นๆ พวกเราควรไปแล้ว”

มู่หรงนี่อวิ๋นพูดอืมสองสามครั้ง เมาจนหมดสภาพ

จูจิ่นประคองเขา ให้ลูกน้องมาช่วย พามู่หรงนี่อวิ๋นขึ้นรถม้าของ

ตน พอขึ้นรถม้าแล้ว มู่หรงนี่อวิ๋นก็พิงไหล่จูจิ่น

นี่เป็นครั้งแรกที่จูจิ่นได้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ นางเคยบอก

หลิงอวี้จื้อไว้นานแล้ว ว่าใจนางมีคนที่ชอบอยู่ คนที่นางชอบก็คือ

มู่หรงนี่อวิ๋น

ด้วยความเมา จูจิ่นจึงลูบไล้ใบหน้าของมู่หรงนี่อวิ๋นตามใจ พูด

เสียงต ่าๆ ข้างหูเขาว่า

“ก็รู้อยู่ว่าไม่มีทาง ทำไมยังไปชอบเขาเช่นนั้นอยู่ได้ อย่างนี้ในใจ

เจ้าไม่เป็นทุกข์หรือ”

มู่หรงนี่อวิ๋นดูเหมือนจะหลับแล้ว ไม่ส่งเสียงอะไรเลย จูจิ่นยิ้ม

เยาะตนเองพลางพูดว่า

“ข้ากับเจ้าต่างกันตรงไหน ก็รู้อยู่ว่าเจ้าไม่ชอบข้า ข้าก็ยังหยุด

ชอบเจ้าไม่ได้ นี่ข้าโง่ใช่หรือไม่ ช่างสมกันจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะมา

พบบรรจบกัน”

จูจิ่นส่งมู่หรงนี่อวิ๋นกลับจวนตระกูลมู่หรงด้วยตนเอง ถ้าให้

ลูกน้องพาเขาไปตั้งแต่แรก ป่านนี้ตนเองก็กลับไปได้แล้ว วันนี้ไม่รู้

เป็นอะไร นางไม่กลับ แต่เข้าไปในห้องของมู่หรงนี่อวิ๋น ซ ้ายังไล่

ให้สาวใช้ออก