เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 168 ของขวัญของเฉียวอันซวี่

บทที่ 168 ของขวัญของเฉียวอันซวี่

“อืม” จิ้นเฉินปิดกล่องลงอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็หมุนตัวกลับเข้าห้องไป

เมื่อออกมาอีกครั้ง มือทั้งสองข้างว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าเขาเอาสร้อยคอกลับไปเก็บแล้ว

พ่อบ้านหวงเกาศีรษะ รู้สึกงุนงงกับการกระทำของจิ้นเฉิน

เครื่องประดับทั้งหมดที่คุณนายทิ้งไว้ ถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยในห้องของคุณชายจิ้น

ดังนั้นที่คุณชายจิ้นหยิบออกมาแล้วเอากลับไปเก็บ เขาต้องการทำอะไรกันแน่?

พ่อบ้านหวงรู้สึกสงสัยมาก แต่ก็ไม่ได้ถาม เพียงแค่พูดว่า “คุณชายจิ้น ห้องหนังสือจัดเรียบร้อยแล้วครับ”

“รู้แล้ว” จิ้นเฉินตอบเสียงเรียบๆ แล้วเดินไปทางลิฟต์

เมื่อลงมาชั้นล่าง จิ้นเฉินก็เห็นเฉียวอันอันนั่งอยู่บนโซฟา กำลังคุยโทรศัพท์อยู่

ไม่รู้ว่าคนปลายสายพูดอะไร เธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

ดวงตาเปล่งประกายดั่งดาวระยิบ จิ้นเฉินเม้มริมฝีปากบางแน่น

หลายเดือนที่ผ่านมา เธอไม่เคยยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขเช่นนี้เลย มีแต่ท่าทางเคร่งเครียดราวกับแค้นเคืองอะไรบางอย่าง

แต่กลับยิ้มให้คนอื่นอย่างสดใสเช่นนั้น!

เฉียวอันอันก็เห็นจิ้นเฉินเช่นกัน เธอพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยเป็นการทักทาย แล้วก็กลับไปคุยโทรศัพท์ต่อ

โทรศัพท์เป็นสายจากเลขาเหยียน ที่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ จึงโทรมาอวยพรเป็นพิเศษ

เขายังเป็นคนแรกที่อวยพรวันเกิดให้เธอในวันนี้อีกด้วย

“ขอบคุณเลขาเหยียน ลาก่อนค่ะ”

วางสายแล้ว เฉียวอันอันบิดคอไปมา แต่กลับเห็นจิ้นเฉินนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวทางขวามือของเธอ กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ

“คุณจิ้น มีอะไรบนใบหน้าฉันหรือคะ?” เฉียวอันอันกะพริบตา ทำหน้างุนงง

การที่เขามองเธอแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

“เธอแต่งหน้าอะไรมา น่าเกลียดจริงๆ!” จิ้นเฉินขมวดคิ้ว หันหน้าหนีด้วยความรำคาญ

บนชั้นบน แสงไฟไม่ได้สว่างมากนัก เขายังไม่ได้มองหน้าเธออย่างละเอียด

ตอนนี้เขาถึงได้เห็นชัดว่า การแต่งหน้าของเธอทำให้ใบหน้าดั้งเดิมเปลี่ยนไปหมด

“อาจจะแต่งหนักไปหน่อยมั้งคะ” เฉียวอันอันลูบใบหน้าตัวเองพลางยิ้มแหยๆ

เธอไม่ได้บอกว่า เธอตั้งใจแต่งแบบนี้

ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะคิดว่า เธอมีปัญหากับซูเหยียน

“ไปล้างออกซะ!” จิ้นเฉินชี้ไปทางห้องน้ำ สั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

เฉียวอันอันเม้มปาก “คุณจิ้น ถ้าล้างออกแล้วต้องแต่งใหม่ จะใช้เวลานานมาก คงไม่ทัน จะสายแน่ๆ ค่ะ”

พอได้ยินคำพูดของเธอ ปฏิกิริยาแรกของจิ้นเฉินคือคิดว่าเธอไม่เต็มใจ

“ในเมื่อเธอชอบสวมหน้ากากปลอมๆ แบบนี้ ก็ตามใจเธอแล้วกัน” จิ้นเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์

ในตอนนั้น สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับอุ้มกล่องเล็กๆ ที่ห่อไว้อย่างสวยงาม

สาวใช้ทักทายจิ้นเฉินก่อน แล้วจึงพูดกับเฉียวอันอันว่า “คุณเฉียว นี่เป็นของที่มีคนเพิ่งนำมาส่ง บอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับคุณค่ะ”

ของขวัญ?

เฉียวอันอันไม่ได้รู้สึกดีใจ แต่กลับขมวดคิ้ว “ใครเป็นคนส่งมา?”

“ไม่ทราบค่ะ เขาบอกว่าคุณดูแล้วจะเข้าใจเองค่ะ” สาวใช้ส่งกล่องให้เธอ

เฉียวอันอันกล่าวขอบคุณแล้วรับมา

กล่องค่อนข้างหนัก เธออุ้มมันโงนเงน ราวกับว่ามันจะตกลงมาได้ทุกเมื่อ

ทันใดนั้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ยื่นมารองรับด้านล่างของกล่อง ช่วยให้เธอทรงตัวได้ดีขึ้น

เฉียวอันอันถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอจึงเห็นชัดว่าเจ้าของมือนั้นคือใคร

เป็นจิ้นเฉิน เขาถึงกับยื่นมือมาช่วยเธอ!

หลังจากวางกล่องลงบนโต๊ะกลาง เฉียวอันอันยิ้มขอบคุณจิ้นเฉิน “ขอบคุณนะคะคุณจิ้น”

“ช่างไม่มีความสามารถเอาเสียเลย!” จิ้นเฉินแค่นเสียงอย่างดูแคลน ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เฉียวอันอันเม้มปากแต่ไม่พูดอะไร

เธอยอมรับว่าตัวเองไม่มีความสามารถ แม้แต่กล่องใบเดียวก็อุ้มไม่ไหว

แต่กล่องนั้นมันหนักจริงๆ นะ ไม่รู้ว่าข้างในใส่อะไรไว้!

มองดูกล่องบนโต๊ะกลาง เฉียวอันอันงอนิ้วขึ้นมานวดหว่างคิ้ว ลังเลว่าจะเปิดดูดีหรือไม่

ตอนนี้เธอกลัวพัสดุลึกลับพวกนี้จริงๆ กลัวว่าจะเป็นการแกล้งร้ายจากใครสักคนอีก

“เธอไม่เปิดหรอ?” จิ้นเฉินยกมุมปากขึ้น มองเฉียวอันอันด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ในดวงตามีแววขบขัน

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยในคำพูดของเขา เฉียวอันอันก็ยืดตัวขึ้น “จะเปิดสิ เดี๋ยวนี้แหละ!”

อย่างไรก็ตาม เมื่อมือของเธอแตะลงบนริบบิ้นที่ผูกไว้ เธอกลับไม่กล้าดึงมันออก ในหัวเต็มไปด้วยภาพแมวตายที่ถูกถลกหนังเมื่อครั้งก่อน

เห็นท่าทางของเธอเช่นนี้ จิ้นเฉินก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ดวงตาของเขาวาบขึ้น เขาดึงกล่องเข้ามาใกล้ตัว “ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ฉันจะทำเอง!”

เขาทำหน้าเคร่งขรึมแล้วดึงริบบิ้นออก เปิดกล่อง

หลังจากเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในก็ปรากฏแก่สายตาของเขา เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

เฉียวอันอันที่จ้องมองเขาอยู่ตลอด เห็นดังนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้ “มันคืออะไรเหรอ?”

สีหน้าของเขาบอกเธอแล้วว่า อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่อะไรที่เป็นการแกล้งหรือล้อเล่น

“ดูเองสิ” จิ้นเฉินผลักกล่องไปตรงหน้าเธอ

เฉียวอันอันก้มลงมอง แล้วก็ตะลึงงัน

ข้างในเป็นรูปปั้นโลมาขนาดใหญ่ คริสตัลสีฟ้าทะเลสะท้อนแสงระยิบระยับภายใต้แสงไฟสว่าง เธอหลงรักมันตั้งแต่แรกเห็น

เธอค่อยๆ หยิบรูปปั้นออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วลูบมันอย่างทะนุถนอมหลายครั้ง

จิ้นเฉินเห็นดังนั้น จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย “เธอชอบมันมากเลยสินะ?”

“อืม ฉันชอบโลมา” เฉียวอันอันพยักหน้า

เธอไม่เพียงแต่ชอบโลมาเท่านั้น แต่ยังชอบสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับโลมาด้วย

“เฮอะ” จิ้นเฉินหัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คนอื่นไม่อาจเข้าใจได้ “ฉันกลับคิดว่าโลมาไม่เหมาะกับเธอ”

เฉียวอันอันชะงัก ถามกลับโดยไม่รู้ตัว “ทำไมล่ะ?”

จิ้นเฉินหลุบตาลง ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร ไม่ตอบคำถาม

ที่จริงแล้วเขารู้มาตลอดว่าเธอชอบโลมา แต่นิสัยของเธอกลับไม่เหมือนโลมาเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับเหมือนกระต่าย บางครั้งกล้าหาญ บางครั้งขี้ขลาด

ดังนั้นตอนที่คบกัน แม้จะรู้ว่าเธอไม่ชอบกระต่าย เขาก็ยังคงส่งของขวัญที่เกี่ยวกับกระต่ายให้เธอ เขาคิดว่ามันเหมาะกับเธอ

แต่เธอกลับให้คนรับใช้ส่งคืนเขาทุกครั้งในวันรุ่งขึ้น

นึกถึงตรงนี้ สีหน้าของจิ้นเฉินก็เย็นชาอย่างที่สุด

เฉียวอันอันมองเขาแวบหนึ่ง “คุณจิ้น เป็นอะไรไปหรือ?”

จิ้นเฉินทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร ลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ

เฉียวอันอันมองตามแผ่นหลังของเขา พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย

เขาเป็นอะไรไปอีกล่ะ? ทำไมอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ

แต่เธอก็ชินแล้วละ!

เฉียวอันอันไม่คิดอะไรมาก ละสายตาจากเขา แล้วเตรียมจะเก็บรูปปั้นโลมาใส่กลับลงกล่อง ตอนนั้นเองเธอสังเกตเห็นว่ามีการ์ดใบหนึ่งอยู่ที่ก้นกล่อง

“เอ๊ะ?” เฉียวอันอันวางรูปปั้นลง หยิบการ์ดขึ้นมาเปิดดู บนนั้นมีข้อความสั้นๆ เพียงหกตัวอักษร “พี่สาว สุขสันต์วันเกิด!”

ลายมือนี้คือ…

เฉียวอันอันตกใจและดีใจจนต้องเอามือปิดปาก เกือบจะร้องออกมา แต่น้ำตากลับกลั้นไว้ไม่อยู่ ไหลออกมาทันที

นี่เป็นของขวัญที่เสี่ยวซวี่ส่งมาให้!

ที่แท้เสี่ยวซวี่ก็ยังไม่ลืมเธอ

ไม่รู้ว่าตอนนี้ เสี่ยวซวี่เป็นอย่างไรบ้าง?

เฉียวอันอันเช็ดน้ำตาแล้วค่อยๆ อุ้มกล่องขึ้นไปเก็บในห้องบนชั้นสองอย่างระมัดระวัง

เมื่อเธอลงมาอีกครั้ง พ่อบ้านหวงยืนอยู่ที่ปากบันได ราวกับกำลังรอเธออยู่ “คุณเฉียว คุณชายจิ้นรออยู่ในรถครับ”

“คุณชายจิ้นให้ฉันไปด้วยกันเหรอคะ?” เฉียวอันอันถาม

“ใช่ครับ” พ่อบ้านหวงพยักหน้า

เฉียวอันอันกัดริมฝีปาก “แต่ว่าการที่ฉันไปกับเขาคงไม่เหมาะนะคะ ถ้ามีคนเดาความสัมพันธ์ของเราผิดๆ…”

“คุณชายจิ้นคงมีเหตุผลของเขา คุณเฉียวอย่าคิดมากเลยครับ รีบขึ้นรถเถอะ ไม่งั้นคุณชายจิ้นจะไม่พอใจนะครับ” พ่อบ้านหวงเร่งเร้า

เฉียวอันอันก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ จึงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

เมื่อเดินออกจากคฤหาสน์ ก็เห็นรถจอดอยู่หน้าประตูจริงๆ ไม่ใช่รถไมบัคที่จิ้นเฉินขับเป็นประจำ แต่เป็นรถหรูคันยาวที่ดูหรูหราและสง่างามกว่า

เธอเดินเข้าไป กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาไร้ที่ติของจิ้นเฉินปรากฏในสายตาเธอ “ขึ้นรถ!”