เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 164 เธอคือคนพิเศษ
บทที่ 164 เธอคือคนพิเศษ
เฉียวอันอันมองพ่อบ้านหวงอย่างไม่รู้ตัว “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว เราขึ้นไปคุยกันที่ห้องพยาบาลชั้นบนกันเถอะ”
“อืม” จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มให้พ่อบ้านหวง แล้วเดินตามเฉียวอันอันเข้าลิฟต์ไป
พ่อบ้านหวงมองประตูลิฟต์ที่ปิดลงพลางลูบคางพึมพำ “รอยยิ้มของคุณจิ้นคนนี้ช่างคุ้นเคยจริงๆ”
ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน!
พ่อบ้านหวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกอะไรไม่ออก
สุดท้ายจึงเลิกคิดไปเลย แล้วไปเตรียมชาในครัว
ในห้องพยาบาล เฉียวอันอันเข้าประตูมาก็รีบถามทันที “ผลเป็นยังไงบ้าง?”
“ใจเย็นๆ สิ!” จิ้นเหยียนเฟิงวางกระเป๋าพยาบาลบนไหล่ลง เปิดออกแล้วหยิบผลตรวจชุดหนึ่งให้เธอ
เฉียวอันอันดูทีละแผ่น ส่วนใหญ่บอกว่าสภาพร่างกายของเธอไม่ค่อยดี
นอกจากนี้ ข้อมูลเกี่ยวกับเด็กมีน้อยมาก เนื้อหาเพียงเล็กน้อยที่มีก็แค่พูดถึงอายุครรภ์ของเด็กเท่านั้น
แต่เธอก็ไม่ได้คิดมาก กลับรู้สึกโล่งใจลงมา
เมื่อไม่ได้บอกว่าเด็กมีปัญหาอะไร ก็แสดงว่าสภาพของเด็กดีกว่าที่เธอคาดไว้ แค่เธอดูแลร่างกายให้ดีก็จะสามารถรักษาเด็กไว้ได้
“ดีจังเลย ตอนที่มีเลือดออกมานิดหน่อยครั้งนั้น ฉันคิดจริงๆ ว่าเด็กมีอะไรผิดปกติ” เฉียวอันอันแปะใบรายการเหล่านี้ไว้ที่หน้าอก แล้วยิ้มเบาๆ
ดวงตาหลังแว่นของจิ้นเหยียนเฟิงวาบขึ้น แต่เขาไม่ได้ตอบอะไร
“จริงสิ เหยียนเฟิง ในนี้ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ฉันมีประจำเดือนระหว่างตั้งครรภ์เลย แบบนี้ปกติหรือไม่ปกติกันแน่” เฉียวอันอันที่เพิ่งวางใจลงไป ตอนนี้กลับกังวลขึ้นมาอีก
จิ้นเหยียนเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันจะถามคุณป้าเฉินดู”
“ได้” เฉียวอันอันพยักหน้า
แล้วเธอก็นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น มองเขาโทรหาหมอผู้หญิงที่ช่วยตรวจครรภ์ให้เธอครั้งที่แล้ว
สองนาทีต่อมา จิ้นเหยียนเฟิงวางสายแล้วหันมามองเธอ “วางใจได้ ฉันถามคุณป้าเฉินแล้ว อาการแบบนี้ของเธอแม้จะไม่ค่อยพบ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย เป็นแค่กรณีพิเศษ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉียวอันอันก็วางใจลงอย่างสิ้นเชิง
เธอตบอกตัวเองเบาๆ “ดีจังเลย หลายวันมานี้ฉันกังวลใจมาตลอด”
“อย่าคิดมาก ไม่เป็นไรหรอก” จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
รอยยิ้มของเขาดูเหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้จิตใจของเฉียวอันอันสงบลงในทันที เธอเก็บเอกสารพวกนี้ “อ้าวฟง การตรวจครรภ์ต้องทำบ่อยแค่ไหนคะ?”
แม้ว่าเธอจะไม่ใช่การตั้งครรภ์ครั้งแรก แต่ความทรงจำเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ก่อนหน้านี้ก็มีเพียงส่วนที่อยู่ในความฝันเท่านั้น ส่วนอื่นๆ เธอยังนึกไม่ออก
ดังนั้นการตั้งครรภ์ครั้งนี้จึงทำให้เธอรู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าเธอกำลังจะเป็นแม่แล้ว
เพื่อลูกในท้อง เธอจึงต้องให้ความสำคัญกับทุกเรื่อง
“ไม่ต้องรีบ ก่อนอื่นเธอต้องปรับสภาพร่างกายให้ดีก่อน” จิ้นเหยียนเฟิงตบไหล่เธอเบาๆ
จากนั้นเขาก็ก้มลงหยิบยาจีนสามถุงจากกล่องยา แล้วยัดใส่อ้อมแขนเธอ
“นี่คืออะไรคะ?” เฉียวอันอันขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรที่โชยออกมาจากถุง
จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มและพูดว่า “นี่คือยาปรับสภาพร่างกายของเธอ เป็นยาที่ฉันไปขอคำปรึกษาจากแพทย์แผนจีนชั้นนำมาโดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วันนี้ สภาพร่างกายของเธอ ดื่มยาจีนปรับสมดุลจะดีที่สุด”
เฉียวอันอันเบิกตากว้าง ไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง “ดังนั้นที่นายหายไปหลายวันนี้ เป็นเพราะไปหายามาให้ฉันหรือ?”
“ใช่”
“หยางเฟิง นาย…” เฉียวอันอันพูดไม่ออกรู้สึกตื้นตันในลำคอ
เธอก้มหน้าลง มองยาจีนในอ้อมแขนด้วยดวงตาที่ชื้นแฉะ ในใจรู้สึกทั้งซาบซึ้งและรู้สึกผิด
เขาดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอกลับสงสัยว่าเขาเป็นชายในหน้ากากหรือเปล่า
เห็นเฉียวอันอันทำท่าเหมือนจะร้องไห้ จิ้นเหยียนเฟิงหัวเราะเบาๆ พลางลูบผมเธอ “เป็นอะไรไป?”
“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกประหลาดใจมาก” เช็ดน้ำตาที่หัวตา เฉียวอันอัน ยิ้มบางๆ “หยางเฟิงทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้?”
ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาก็ดีกับเธอมาตลอด
ดีจนแทบจะเรียกว่าตามใจเธอทุกอย่าง
เธอสงสัยมาตลอดว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น และก็เคยถามเขาหลายครั้ง แต่คำตอบของเขาก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
จิ้นเหยียนเฟิงดันแว่นตาพลางมองเฉียวอันอัน “คงเป็นเพราะเธอพิเศษมากล่ะมั้ง”
“มาพูดแก้ตัวอีกแล้ว” เฉียวอันอันรู้สึกทั้งโมโหและขำ
เห็นไหมอีกแล้วคำตอบแบบนี้!
“ไม่ได้พูดแก้ตัว เป็นความจริง” จิ้นเหยียนเฟิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
เฉียวอันอันเบ้ปาก “งั้นบอกฉันสิ ฉันพิเศษตรงไหน?”
ดวงตาของจิ้นเหยียนเฟิงเป็นประกายเล็กน้อย “พิเศษทุกอย่าง เอาล่ะ เป็นเด็กดีไปยืนใต้เครื่องนั่นหน่อย ฉันจะดูสภาพหัวใจของเธอช่วงนี้”
“ได้” เฉียวอันอันไม่งอแงอีก เดินไปที่เครื่องตามที่เขาชี้อย่างว่าง่าย
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอยืนจนขาเริ่มเมื่อย จิ้นเหยียนเฟิงถึงบอกว่าเสร็จแล้ว
เฉียวอันอันถอนหายใจ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ “เป็นยังไงบ้าง?”
จิ้นเหยียนเฟิงมีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่วางตา “อันอัน ต่อไปเธอต้องควบคุมอารมณ์ให้ดี ไม่ให้มีความผันผวนมากเกินไป และต้องไม่ได้รับความตื่นเต้นอะไรด้วย ช่วงนี้หัวใจของเธอเสื่อมลงอีกนิดหน่อยแล้ว”
“ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่” เฉียวอันอันก้มหน้าลง ยิ้มบางๆ
รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น
การอยู่ใต้ชายคาเดียวกับจิ้นเฉิน ต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยถากถางของเขาทุกวัน หรือไม่ก็ต้องเห็นเขาเข้าออกพร้อมกับซูเหยียน
เรื่องพวกนี้เธอจะไม่สนใจได้อย่างไร ก็เพราะสนใจมากเกินไป อารมณ์ของเธอถึงได้แปรปรวนมากขึ้น
และเมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังเอาเรื่องตระกูลฮิลล์มายั่วยุเธออีก
“ไม่ใช่แค่พยายาม แต่ต้องทำให้ได้ อย่าลืมว่าตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ ถ้าหัวใจทำงานหนักเกินไป ร่างกายของเธอจะพังทันที และลูกก็จะแท้งด้วย” จิ้นเหยียนเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
รุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ?
เฉียวอันอันนั่งหลังตรง เริ่มให้ความสำคัญมากขึ้น “ได้ ฉันจะทำให้ได้”
เพื่อลูกเธอต้องทำให้ได้ ไม่สนใจคำเยาะเย้ยของจิ้นเฉิน ไม่สนใจความสัมพันธ์ของเขากับซูเหยียน
แต่ถ้าต้องเผชิญหน้าจริงๆ เธอจะทำได้จริงหรือ?
เฉียวอันอันไม่แน่ใจจริงๆ เมื่อเกี่ยวกับความรัก เธอเป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอ
“เอาละ ทำได้ก็ดีแล้ว ลงไปก่อนเถอะ ให้ลุงหวางเอายาต้มมาให้เธอดื่ม ดื่มยาสามชุดนี้ให้หมด แล้วฉันจะตรวจดูสภาพร่างกายของเธออีกที หลังจากนั้นค่อยไปขอยาชุดที่สองให้เธอ”
“อืม”
สองคนลงบันไดไป
พอออกจากลิฟต์ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยดังมาจากห้องรับแขก
เป็นซูเหยียน!
ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?
เฉียวอันอันหยุดฝีเท้า ในใจคาดเดาไม่หยุด เมื่อซูเหยียนอยู่ที่นี่ จิ้นเฉินก็น่าจะอยู่ด้วยใช่ไหม?
คิดแบบนั้นอยู่ เสียงของจิ้นเฉินก็ดังขึ้น “ชุดนี้แหละ สีแดงเหมาะกับเธอมากกว่า”
“ได้ งั้นก็ชุดนี้แหละ” ซูเหยียนตกลงสั่งซื้อทันที
หลังจากสั่งซื้อเสร็จ เธอก็ยืดตัวบิดขี้เกียจ แล้วเหลียวมองไปด้านหลังอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นเฉียวอันอันกับจิ้นเหยียนเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น
“คุณเฉียว” เธอโบกมือทักทาย
เฉียวอันอันพยักหน้าให้เธอเบาๆ “คุณซู”
หลังจากทักทายเสร็จ เธอมองไปทางจิ้นเฉิน
จิ้นเฉินก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน สีหน้าของเขาดูหม่นหมองลงเห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธ
เป็นเพราะจิ้นเหยียนเฟิงหรือเปล่า?
ครั้งที่แล้วพวกเขาสองคนเพิ่งมีเรื่องไม่สบอารมณ์กัน การที่จิ้นเฉินเป็นแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
คิดได้ดังนั้น เฉียวอันอันจึงเงยหน้าขึ้นพูดกับ จิ้นเหยียนเฟิงว่า “หยางเฟิง คุณกลับไปก่อนดีไหม?”
“ไม่เป็นไรหรอก” จิ้นเหยียนเฟิงยิ้มบางๆ จากนั้นก็มองไปทางจิ้นเฉิน “ท่านประธานจิ้น ขอโทษที่มารบกวนนะครับ”
จิ้นเฉินยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ซูเหยียนก็รีบพูดขึ้นมาก่อน “อ้อ ที่แท้ก็พี่ชายร่วมสำนักนี่เอง”
เธอทำเหมือนเพิ่งเห็นจิ้นเหยียนเฟิงเป็นครั้งแรก
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า เธอแกล้งทำแบบนั้นเท่านั้นเอง
จิ้นเหยียนเฟิง แม้จะไม่ถึงกับโกรธ แต่ท่าทีของเขาก็ไม่ได้ดีเลย เย็นชาอย่างเห็นได้ชัด “น้องสาวร่วมสำนัก”
“พี่ชายร่วมสำนักมาที่นี่ทำไม?” ซูเหยียนมองสำรวจเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เขามาส่งยาให้ฉัน” เฉียวอันอันก้าวออกมา ชูถุงยาสามถุงในมือขึ้น
จิ้นเฉินหรี่ตาลง สายตากวาดมองร่างของเธออย่างไม่เป็นที่สังเกต
ราวกับต้องการดูว่าเธอมีอาการไม่สบายตรงไหนหรือไม่
“คุณเฉียว คุณป่วยอีกแล้วหรือ?” ซูเหยียนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
Comments for chapter "บทที่ 164 เธอคือคนพิเศษ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
